AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Het heeft vannacht echt flink hard gewaaid, heel de nacht door. De tent stond er soms zelfs van te schudden en we werden er regelmatig wakker van. Helaas was de wind warm en zo georiënteerd op de tent dat het niet op onze ene open flap woei, dus we hebben ondanks de wind toch een hele nacht liggen puffen van de warmte. Het echtpaar dat we uit Mozambique kennen, fanatieke vogelfotografen, zouden vanochtend nog een derde keer met een bootje weggaan rond zonsopkomst, maar vanwege de wind hebben ze besloten het niet te doen. De boot zou nooit stabiel genoeg blijven voor foto’s. Ze waren blij dat ze gisteren twee keer weggeweest waren en toen zulke goede foto’s hadden gemaakt, en dus vonden ze het niet zo heel erg dat ze vanochtend niet weg konden.


Hans en ik zijn om 7 uur opgestaan en na alles een beetje opruimen naar het kampvuur gegaan om een plekje in de schaduw te zoeken. Het is steeds zo warm in de zon en het leek opeens wel windstil te zijn waardoor het benauwd was! Gelukkig pikte de wind al gauw weer op tot normale niveaus, waardoor we in het laantje tussen de granietrotsen en onder de grote schaduwrijke vijgenboom weer lekker in de schaduw en koele bries vanuit het water zaten. Goed te doen! Ontbijt was om 8 uur, gewoon zoals normaal met yoghurt, vandaag milipap, ontbijtgranen, rusks en fruit, hele lekkere sinaasappels. Normaal zouden we een warm ontbijt krijgen op een rustdag, maar omdat gisteren zo versnipperd was met mensen die ochtendactiviteiten en middagactiviteiten deden, was het lastig geweest voor Sanana en de mannen omdat ze eigenlijk vanaf 9 uur tot een uur of 13 non-stop aan het koken waren aangezien mensen steeds binnendruppelde en ontbijt doorliep naar lunch. Vandaag is er dus voor gekozen om een normaal ontbijt weg te zetten tussen 8 en 9, en een “brunch” (Engels gebakken ontbijt) als lunch te serveren om 13 uur. Wie er is en honger heeft, is welkom, en wie er niet is, heeft pech. Prima regeling wat iedereen betreft!

Om 9 uur ging Hans douchen en heb ik de grote varaan die op het zand lag bij de rotsen geprobeerd te benaderen. Hij hield mij in de gaten en liet me niet dichterbij komen dan een paar meter, maar was het grapje al gauw zat en schoot in een spleet in de granietrotsen tot ik wegging. Ondertussen schoot een kleine varaan op hoge snelheid langs mij richting het water, leuk! Paul en Peter waren met Evan naar een curio-markt vlakbij gegaan, schijnbaar omdat iemand op een vorige trip spijt had gehad dat hij geen houten Landrover gekocht had, dus die gingen ze nu halen met nog wat andere dingen.

Peter had gelijk vanochtend al zijn kleren gewassen, en Sanana deed de zijne wassen toen hij klaar was met de afwas, en volgens mij hebben de andere mannen ook wasjes gedaan, want op gegeven moment hingen er overal kleren te drogen – ze moeten nog wel maaltijden verzorgen en zo, maar in principe zijn deze dagen voor hun ook een beetje rustigere dagen, al was het alleen maar omdat ze de tenten niet op hoeven te zetten en af te breken!


Om 10 uur was iedereen een beetje aan het rondsjouwen, en heb ik lekker een kopje koffie gezet voor ons tweeën aangezien we nog voldoende koffiefilters hebben voor de B&B overnachtingen. We boden het vogelaar-echtpaar, die ook in de schaduw zaten te lezen, een mini-reepje aan, die nog geeneens zo heel erg gesmolten zijn als ik dacht, gezien de hitte en het feit dat de auto nu 2 dagen geen airco aan heeft overdag. Toen ik de waterketel van het kampvuur haalde om op de koffiefilters te gieten, merkte ik dat het vuur al aan het uitgaan was, maar gelukkig was het water nog warm genoeg voor een lekker bakje koffie. Overal lopen hagedisjes rond, mooie glimmend gladde donker-en-lichte gestreepte hagedissen met oranje of blauwe staarten, of meer ruwe hagedissen in donkere kleuren met een rood hoofd. En er zijn hier veel mussen, best een gek gezicht zo’n “Nederlandse” vogel midden in Afrika te zien!

Om 11 uur vertrokken 8 mensen voor een lunchtripje naar het eiland, ging het vogelaar-echtpaar met een taxi naar een nabijgelegen lodge om een pizza te halen, en bleven Hans en ik achter samen met Sanana en Thabiso (die volgens mij een dutje aan het doen was, want al sinds na het ontbijt niet meer gesignaleerd) en nog een echtpaar die bij hun auto bezig waren. Op gegeven moment toen het uitgestorven was en alleen Sanana, ik en Hans onder de boom zaten, vroeg Sanana of we zin hadden in een ijsje; hij had nog een restje over in de diepvries en wilde plek maken. Ja natuurlijk! Hij had net voor ons en zichzelf wat ijs opgeschept of de man van het echtpaar vanaf de rotsen verscheen en kwam ook een bakje voor hem en zijn vrouw halen, en toen kwamen net de mannen terug van hun boodschappen! En de mannen hadden chips gehaald en wij hadden ook net chips uit de auto gehaald, dus we hebben allemaal lekker rond 11:45 chips en ijs gegeten!

Er is heel de ochtend een man bezig geweest de bladeren bij elkaar te vegen in ons kamp, de prullenbakken legen, en op gegeven zette hij de sproeier aan voor het kleine beetje gras aan het begin van ons kamp – maar de sproeier deed het niet goed en het kraantje lekte, dus er kwam een heel klein beetje water maar 10 cm hoog uit de sproeierkop, en liep vooral in een grote plas ons kamp in. De mussen waren er blij mee, in ieder geval. Rond 12 uur werden de apen ook weer actief, voor het eerst eigenlijk vanochtend dat je merkte dat ze er waren – waarschijnlijk nieuwsgierig naar die knisperende chipszakken en bakjes waar iedereen uit at, en het feit dat Sanana weer actief was in de veldkeuken voor de lunch, want het is ongelofelijk maar er is geen aap te bekennen, en zodra je iets van eten tevoorschijn haalt, zijn ze er opeens!

Paul ging als laatste van de bemanning om 12:30 zijn was doen, en om 13 uur had Sanana de lunch klaar, roerei met een heerlijke prut erbij van bonen, spek, uien en champignons, en toast. Erg lekker, het was erg lekker gekruid en vol van smaak! Hans wilde nog een klein beetje pakken maar zag dat de pan al ver leeg was en de mannen zelf nog moesten eten, maar Sanana bleef volhouden dat er nog een tweede pan was en hij gerust nog een beetje kon pakken, ondanks dat Hans zei dat er echt geen tweede pan was. Uiteindelijk heeft Hans nog een heel klein beetje gepakt om Sanana tevreden te stellen, en konden de mannen nadat iedereen genoeg had gehad zelf lunchen. Ondertussen waren de apen al aardig actief en ons vanuit alle hoeken aan het besluipen, nieuwsgierig naar wat er op de borden en in de pannen zat. Eentje wist een stuk brood met beleg uit de vuilnisemmer te vissen en zat deze tevreden op te eten in een boom, en een van onze groep brak de katapult die Paul net vanochtend had zitten repareren in een poging een andere aap die vanuit het strand kwam te raken. Daarna waren de apen niet echt meer onder de indruk van de katapult, hoewel ze wel voorzichtig bleven! Peter heeft zijn lunch gegeten op de motorkap van de bakkie, constant waakzaam op de apen op de rots en in de boom om hem heen! Op gegeven moment hoorde we een kletterend geluid; een aap was vanuit de boom aan het plassen op de jerrycan met water naast het fornuis! Wat een rotaap…

Het vogelaar-echtpaar kwam rond 14 uur terug van hun pizza: Paul had ze opgehaald want de taxi die ze gebracht had vroeg 400 rand voor een paar honderd meter rijden. Op een gegeven moment begonnen de apen weer vervelend te worden en rond het kamp te sluipen, en probeerde Peter een paar te laten schrikken; maar ze duiken echt weg tussen de bladeren en verstoppen zich van ons, ongelofelijk. Na een tijdje toen Peter het zat was heeft Hans de katapult gepakt en een paar steentjes vlakbij weten te schieten. Helaas weten de apen ongeveer hoe ver ze bij ons vandaan moeten blijven om buiten bereik te blijven, dus hij hield ze alleen een beetje op afstand, meer niet. Wat later hoorde we geritsel bij de veldkeuken; geen aap dit keer, maar de grote varaan die een rondje aan het wandelen was en even bij de veldkeuken kwam buurten voor hij weer via de rotsen verder kuierde. Weer wat later was er beweging aan de andere kant, bij de kleine rotspartij waar een gootsteen was. Daar liep de kleinere varaan te kijken bij de grote ton die ook als vuilnisbak diende, en verdween achter de gootsteen om wat te drinken of te zoeken naar restjes. Toen hij mij zag schoot hij er vandoor de rots op en over het muurtje, waarop de apen die aan de andere kant in de boom aan het eten waren er ook als hazen vandoor gingen – die moesten niets hebben van de varaan, dat was duidelijk!

Om 15 uur kwam het lunchbootje terug, en opeens liepen er overal geiten rond op het strand, de granietkoppie en de rotspartij! Tot de jongen van de lodge die bezig was de gootsteen schoon te maken en een beetje te vegen een steentje oppakte en ze wegjoeg. De vrouw van het vogelaar-echtpaar had een melding gezien dat er in 2016 een of andere test was gedaan en maar zeven slakken met de bilharzia parasiet gevonden waren, en daarmee dus het meer vorig jaar bilharzia-vrij verklaard was. Hans en ik besloten het desondanks niet erop te wagen en hier niet te zwemmen.

Om 15:15 merkte ik dat de stroom in het kamp was uitgevallen, omdat ik met de laptop bezig was en de laptop, die aan de stroom hing, uitviel vanwege een lege batterij! De grote varaan kuierde regelmatig langs de rand van ons kamp, en geleidelijk aan druppelde iedereen weer terug het kamp in.


Om 16 uur zouden Hans en ik met de andere helft van de groep gaan varen op het meer, een “sundowner-cruise”. We pakte wat water mee en zonnebrandcrème, en zouden bijna onze petjes en zonnebrillen vergeten – en die zijn toch best fijn om bij te hebben op het water! De vaartocht was met een oude catamaran met uitgerold zeil, hoewel ik sterk het vermoeden had dat het zeil nooit gebruikt werd om mee te zeilen. Het gaf ons in ieder geval een beetje schaduw!

We voeren naar het eiland dat we konden zien vanaf ons kamp, waar de bestuurder van de boot riep en floot om de aandacht van de visarenden te trekken, waarop hij stukken vis in het water gooide in een poging ze te lokken om op hun karakteristieke manier gracieus op het water af te duiken en met hun klauwen de vis uit het water te grissen. De visarenden zaten al een beetje vol in hun bomen en waren niet echt geïnteresseerd, maar sommigen deden toch even heel mooi duiken voor ons.

Toen voeren we naar een baai waar de bestuurder een brood tevoorschijn haalde en de ciclid-visjes ging voeren voor ons. Wat een prachtige kleuren blauw en paars hadden ze allemaal!

In deze baai deden we dobberen en wachten tot de zon onder ging, heel mooi precies achter een dikke baobab op een helling van het eiland. In het gouden licht van de zonsondergang probeerde de bestuurder nog wat visarenden te laten duiken, precies in de gouden reflectie van de zon in het water voor de perfecte foto. Ongetwijfeld een prachtig plaatje, als je het voor elkaar kreeg om precies op het juiste moment een scherpe foto te maken! Het programma van dit vaartochtje was eigenlijk precies hetzelfde als dat Hans en ik gisteren alleen hadden gedaan, maar ach, het was best lekker om een beetje te dobberen.

Rond 17:30, toen de zon begon te verdwijnen, voeren we terug naar het kamp. Hans kwam lekker met zijn hoofd op mijn schoot bij mij liggen en zo hebben we lui gelegen tot de catamaran om 18 uur het strand op schoof. Een vrouw viel in de branding toen ze probeerde uit te stappen, en was kleddernat, maar het enigste waar haar man aan dacht om te vragen op dat moment was "is the bag alright?". Lachen!

In het kamp hoorde je een gebrom van de noodgenerator die aan het draaien was om stroom en licht te produceren, en Paul was bezig om gevulde pompoenen te maken. Het zal er veelbelovend uit, en het leek erop dat we vanavond een feestmaal gingen krijgen!

Wij hebben onze stoelen naar het strand verplaatst om bij het kampvuur te kunnen gaan zitten, en om 19:30 kregen we inderdaad een feestmaal! Twee verschillende smaken geroosterde kip, heerlijk gevulde pompoenen die in gloeiende kolen hadden liggen garen, onweerstaanbare lekkere krieltjes die in een grote gietijzeren pan zachtjes hadden staan stoven in de boter en knoflook, en een trifle als toetje. Wauw! Vlakbij ons zaten in het gras een paar vuurvliegjes te knipperen, en iedereen zat te genieten van de heerlijke maaltijd en het lekkere lauwe weer op het strand bij het vuur.

Om 20:30 gingen Hans en ik (als een van de laatsten) naar onze tent, de generator was ondertussen nog hard aan het ronken en we vermoedde dat dat wel de rest van de nacht zou duren! Het dorp buiten de muren van het kamp was pikkedonker, nergens was licht te zien, die zaten dus al sinds 15 uur vanmiddag volledig zonder stroom. Op de heuvels buiten het kamp kon je tegen de gitzwarte flanken in het donker duidelijk de rode vlammen van bosbranden zien, en de rook zelfs ruiken. Best een onheilspellend gezicht. Om 21:15 ging de generator eindelijk uit, en wat een oorverdovende stilte was er daarna, heerlijk! We zijn kort daarna in slaap gevallen, moe van een dagje nietsdoen (en een maand onderweg zijn)…

free counters