AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Er had vannacht een harde wind geblazen, hoewel het wel minder erg was dan gisteren. Ik moest om 5:30 naar de wc, en de helft van de vrouwen waren al bezig met douchen, opmaken en aankleden in het douchegebouwtje. Wat een vroege vogels allemaal! Ik ben terug in de tent terug in bed gekropen en wij zijn pas om 6:30 opgestaan, vroeg zat wat ons betreft. Toen we opstonden was de generator weer aan het brommen, de stroom was weer uitgevallen.


Bij het ontbijt was helaas de yoghurt op, dus Hans hield het bij rusk en fruit, en ik nam een beetje milipap; zelfs van zoiets smakeloos weet Sanana toch iets best lekkers van te maken! Met bijna iedere maaltijd doen wij en het vogelaar-echtpaar grapjes maken over de kookkunsten van Harry van Kaokoland. Zij hadden diezelfde tocht namelijk een jaar of twee geleden gedaan, en toen was het al niet veel soeps, maar toen ze onze verhalen hoorde zeiden ze dat het alleen maar erger geworden is. De vrouw van het echtpaar vond het sowieso een doodzonde dat ze ons op die tocht margarine gaven in plaats van boter, dat kon toch echt niet! Het is in ieder geval dus wel lachen om elkaars ervaringen te delen, en we waren er allemaal over eens dat, zelfs al hadden we heel de week alleen water en brood gehad, de tocht en het landschap en de kennis en kunde van Phil het meer dan waard was!

We hebben vanochtend op het strand een groepsfoto gemaakt na het ontbijt voor in het fotoboek van Evan, en toen ging iedereen gauw de laatste dingen doen zodat we konden vertrekken.

Om 8 uur vertrokken we vanaf het Meer van Malawi, en reden als eerste naar een kleine souvenir markt een half uurtje verderop. De beeldjes (en beelden, sommige waren tot 2 meter hoog) waren over het algemeen niet heel bijzonder en soms zelfs ronduit lelijk, maar er waren wel wat knap gemaakte autootjes helemaal van riet gemaakt. We vonden dat eigenlijk nog leuker dan de autootjes van hout gemaakt! Nadat iedereen uitgekeken was en eventueel wat souvenirs gekocht had reden we om 8:45 weer verder.

We reden via een andere weg dan de heenweg terug naar de grens met Zambia, en Hans is iets meer gewend aan het geslinger van fietsers op de drukke wegen, maar het blijft geen pretje voor hem om te rijden. Maar wat is het ongelofelijk wat men allemaal op een fiets kan vervoeren! Het meest indrukwekkende was misschien wel een compleet houten bed frame, ongelofelijk… Verder meerdere trays frisdrank (zeker 70-80 flessen), zakken graan, cement, houtskool, het lijkt eigenlijk wel alsof de fietsers (veel lijken een soort koeriers te zijn, of zelfs taxi’s) de distributeurs zijn voor de kleine winkeltjes die je overal ziet langs de weg – ongetwijfeld goedkoper dan een vrachtwagen laten komen!

Er zijn regelmatig roadblocks onderweg, waarom is ons meestal niet duidelijk behalve omdat het kan. Meestal worden we gewoon door gewuifd, soms zit er niemand, en een keertje maakte we mee dat een kind de roadblock beheerde: pa agent had er zeker even geen zin meer in of zo? Bizar. Om 10:15 was er een korte plaspauze en benenstrekpauze onderweg, net toen Hans en ik lekker aan een zakje chips begonnen waren in de auto. Tijdens de pauze trakteerde een vrouw op nootjes, ook erg lekker! En toen we weer reden hebben we wat appeltjes geschild en gegeten, want die moesten op, we waren er af en toe vergeten om ze op te eten en hadden er al 4 liggen dus. Maar erg lekker niettemin, en ondertussen probeer ik ook af en toe foto’s te maken onderweg! Hans verlangde door de drukte op en langs de weg terug naar de heerlijke verlaten rust van Namibië…

Naast de Europese hulporganisaties die we onderweg zien, zien we ook regelmatig islamitische hulporganisaties zoals Asum. En veel moskeeën, veel meer dan we ooit verwacht hadden eigenlijk – in onze beleving zijn deze landen overwegen christelijk, maar dat is duidelijk niet helemaal het geval. Maar we zagen ook minstens evenveel kerken – in zo’n arm land doet religie het nu eenmaal goed, vanwege de belofte op een beter leven in het hiernamaals.

Om 12 uur kwamen we aan in Lilongwe, waar de rijinstructies op een rotonde niet zo heel duidelijk waren, en de helft achter de Engelse neef aanreden naar het verkeerde Puma tankstation (het was ook wel erg verwarrend, Paul had gezegd dat we zouden stoppen bij het Puma tankstation, maar er bleken er DRIE te zijn aan deze rotonde!). Na even te hergroeperen reden we naar het tankstation waar Paul stond te wachten, er was hier een klein winkelcentrumpje bij waar men nog even wat boodschappen konden doen als ze wilde. Een man zonder handen kwam bij ons zijn prenten aanbieden, schijnbaar had hij zijn handen verloren in een brand.

Om 12:30 reden we weg bij het tankstation, en onderweg naar de grens hebben we langs de weg geluncht. Een blanke jongen met een Marokkaanse rieten hoed op kwam op een skateboard langs ons geskate, wauw wat een raar gezicht!

Toen we weer op gang waren, kwamen we langs een roadblock. Bij de roadblock werd een van onze groep aangehouden, maar Hans en ik mochten door. Er bleek achteraf dat er een stuk of 5 auto's aangehouden waren uit onze konvooi en stuk voor stuk gecheckt of ze de verplichte driehoek en brandblusser bij zich hadden. Hans en ik hadden dus geluk dat we door mochten! Bij een echtpaar wilde ze zelfs in de portemonnee van de man kijken, waarop de vrouw heel scherp opmerkte dat dat privé was. Heel slim.

We waren rond 14:40 bij de grens, een ongeregelde chaos om te zien maar we waren hier op de heenweg al geweest dus het zag er al wat vertrouwder uit. Malawi uit was simpel; formulier invullen, paspoort stempel halen en tijdelijk import formulier afgeven, en een “gate-pass” krijgen. Daarmee kom je van het terrein af, als bewijs dat je alles gedaan hebt.

Toen konden we door naar de Zambiaanse kant. Als eerste een enquête voor onze gezondheid invullen, ondertussen kon je gratis mannen- of vrouwencondooms pakken als je wilde. Toen je paspoort laten stempelen, en door naar het laatste loket waar iedereen vastliep… Want al waren de meeste papieren die we de eerste keer Zambia inkomend verzameld hadden nog geldig, je moest desondanks het registerboek invullen (zo gepiept, ik weet het motorblok-nummer en chassisnummer al haast uit mijn hoofd) en weer een tijdelijk import formulier halen. En die moest stuk voor stuk uitgeschreven worden omdat er maar een boek met carbon-vellen was. Pfffff. Gelukkig vond de beambte het ook vermoeiend en hielp ons zo veel mogelijk, maar wat een gedoe. Uiteindelijk hadden Hans en ik ons kostbare formulier (kostte gelukkig niets), en liepen we naar een heel ander gebouwtje (je vraagt een beetje rond wat je nu moet doen, er is altijd wel iemand om je de juiste richting in te wijzen) waar we in een verbouwde container nog even de stadsbelasting of zo moesten betalen, en met alles en de gate-pass op zak konden we weg!


We waren om 15:30 klaar, bijzonder snel voor dit soort grenzen! Terwijl wij allemaal bezig waren door de grens te gaan kwam de jongen met skateboard ook langs; hij had een lift naar de grens gekregen, en hij vertelde dat hij uit Marokko kwam en al 2 jaar bezig was te reizen naar Zuid-Afrika op zijn skateboard of liftend of wat hij onderweg maar als vervoer tegenkwam. Hij had met name in Midden-Afrika heel veel ellende en bureaucratie meegemaakt bij grenzen, wat we ons goed kunnen voorstellen!


We stonden op het punt om van het grensterrein af te rijden, toen de militair die onze gate-pass controleerde (het bewijs dat we ieder loket hadden gehad), ons streng vroeg of we niets geleerd hadden in Zambia. We vroegen wat hij bedoelde, en hij legde uit hoe we dank je (zikomo) en hallo (dianji) moesten zeggen, lachen! Wij hebben hem het in het Nederlands geleerd, wat hij wel kon waarderen en toen mochten we verder.


Hans en ik hadden het bizarre gevoel dat, nu dat we terug in Zambia waren, we terug in de beschaafde wereld waren! Hoe zou Namibië wel niet voelen straks! Alles is relatief zullen we maar denken… we zijn toen we klaar waren bij de grens alleen doorgereden (het konvooi was vanwege de grens niet van toepassing, 9 individuele auto’s gaan sneller door dan een konvooi) naar Chipata waar we de tank helemaal vol gegooid hebben met diesel, en doorgereden naar de campsite waar we om 16:15 aankwamen.

Hans en ik hebben onze tent ingericht en daarna gelijk even allebei gedoucht nu het nog licht en rustig was – veel mensen waren namelijk nog in Chipata inkopen aan het doen en/of aan het tanken. Het water van de donkey was nog lauw koud want hij was pas net aangestoken, maar werd geleidelijk warm. Gelukkig was het nog niet echt warm, want het bleek dat je in de douchekraan geen warm en koud kon mengen: het water kwam OF uit de warme kraan OF uit de koude! Omg… This is Afrika!

Om 17 uur waren we helemaal klaar en lekker opgefrist, en hebben we thee gemaakt en onszelf geïnstalleerd bij het kampvuur. Er stond op de campsite een camper met Duitse nummerplaat; die is ver van huis… We waren allemaal nieuwsgierig naar de reis van de inwoners, maar ze hebben zich niet vertoond ‘s avonds, helaas. Vandaag hebben we trouwens minder muizenkebabs gezien dan op de heenweg – we zijn ze eigenlijk alleen maar één keer tegengekomen.

Om 19:30 kregen we een lekkere cottage pie, met bieten-banaansalade en curry-wortel salade, en potjiebrood. Om 20:15 gingen Hans en ik al onszelf klaarmaken om naar bed te gaan, we waren moe en veel mensen taaide ook vroeg af. We hebben in de rust van onze tent nog lekker een tijdje gelezen en spelletjes gespeeld op onze mobiels en de ereader voor we gingen slapen.

free counters