AUGUSTUS 2017: NAMIBIň, ZAMBIA, MALAWI

Vannacht hebben er constant honden lopen blaffen buiten het kamp, waardoor we een enigszins onrustige nacht hebben gehad. We zijn om 6:10 opgestaan en zagen de Duitser een eindje van ons vandaan bezig met zijn camper. De tante van de Engelse neef was gevallen bij het in of uitstappen van haar tent (daar is inderdaad een hoog stuk doek aan de onderkant van de deurflap), onderhand al de derde keer deze reis dat ze valt. Het leek dit keer mee te vallen, een van de keren dat ze viel was ze daarna echt bont en blauw. Om 6:25 waren Hans en ik klaar met alles inpakken en kwam Thabiso al om onze tent op te ruimen. Onze routine in de ochtend is gebaseerd op diegene met hoogste nood tijdens het opstaan. Die gaat namelijk als eerste naar de wc, terwijl de ander ondertussen alvast begint op te ruimen en pas naar de wc gaat de eerste terug is en alles klaar is. Meestal kost het ons inclusief opstaan niet meer dan 10-15 minuten voor de tent leeg is.

Vanochtend reed de Duitse camper al weg toen Hans het pad opstapte om ze aan te spreken; erg spraakzaam waren ze echter niet, ze stopte duidelijk met tegenzin, het raampje van de bestuurder werd maar 10 cm geopend en meer dan ja en nee zei hij eigenlijk niet op Hans zijn vragen. Wel kreeg Hans eruit voor ze doorreden dat ze met de boot naar Kaapstad gekomen waren en nu omhoog reden. Wat een reis! De Zuid-Afrikanen waren verbaasd dat de Duitsers zo afstandelijk waren, Peter zei, je wilt toch reistips en info, alles wat je te weten kunt komen over grensposten en geld wisselen en zo en alles wat je eventueel nog tegen kunt komen? Hij kon er niet bij met zijn verstand dat een reiziger niet zou willen praten met een medereiziger.


Om 7 uur vertrokken al twee echtparen die nog wat dingen wilde regelen in Lusaka (de een had er zaken, de ander wilde zijn auto na laten kijken) en er daarom zo snel mogelijk wilde zijn Ė konvooi-rijden remt toch af, dus zij gingen vooruit alleen. De rest van de groep vertrok pas om 7:45 als konvooi.

Onze reis vandaag was hetzelfde als de heenreis, in omgekeerde richting. Gelukkig over een prima EU-gesubsidieerd stukje asfaltweg! Met name Hans genoot onderweg van de rustige en betrouwbare fietsers die netjes aan de kant bleven en niet willekeurig over de weg zwalkte, heerlijk. Om 9 uur was alweer de eerste plaspauze van de dag, en kort daarna, om 9:20, kwamen we in de buurt van het dorpje met de muizenkebabs van de heenweg.

Paul stelde voor om even bij een van de snelheidsdrempels waar de jongens hun lugubere waren aanboden te stoppen voor een foto; goed idee! Dus hans remde af en ik opende zonder na te denken mijn raamÖ En kreeg gelijk drie stokken met gedroogde dode muizen op 20 cm van mijn gezicht geduwd, en een stuk of 5 kinderen in de raamopening die enthousiast 10 kwatcha (1 dollar) eiste voor een foto. Het was waarschijnlijk goedkoper om de muizen gewoon zo te kopen! Maar het was bepaald niet smakelijk om te zien, ik heb mijn fotoís gemaakt en het raam gauw weer dichtgedraaid, en Hans en ik hebben er nog heel de ochtend van zitten gruwen, brrrrr! Deze bijzondere snack kwam oorspronkelijk uit Malawi, vertelde Paul, maar was nu inmiddels ook aangeslagen in dit gedeelte van Zambia. Wij slaan over denk ik!

Om 11 uur was er weer een korte plaspauze en benenstrekpauze, en daarna kregen we onderweg veel te maken met wegwerkzaamheden op het kleine stukje van de EU-subsidie-snelweg die nog niet af was. Tot ruim voorbij 12:15 bleven we van wegwerkzaamheid tot wegwerkzaamheid rijden, stoppen en weer gaan, en lang wachten tussendoor. Het was veel erger dan op de heenweg, maar toen was waarschijnlijk niemand aan het werk geweest besefte we ons. Tijdens het lange wachten tot we weer konden gaan rijden bij een vernauwing kwam een van de wegwerkers kletsen en op gegeven moment aan iedereen om wat te drinken te vragen.

De tante van de Engelse neef noemen Hans en ik liefkozend Auntie, en Auntie was vandaag voor Hans aan het rijden Ė iets waar Hans niet altijd even blij om was, want ze liet vaak gigantische gaten vallen tussen haar en haar voorligger, daarmee het konvooi opbrekend. Maar goed, we reden hier niet in de stad en dan is het minder erg. Auntie was alleen niet goed aan het opletten vandaag, want Paul waarschuwde voor een grote en zeer scherpe steen die midden in de weg lag bij een van de wegwerkzaamheden, en Auntie reed er echt VOL overheen met een van haar voorwielen en deed het nog eens dunnetjes over met haar achterwiel. Au! Het is een wonder dat ze er niet twee klapbanden aan overhield, Hans en ik krompen ineen alsof we er zelf overheen gereden waren, zo hard knalde ze er overheen. OefÖ

Na een kwartiertje wachten konden we weer gaan rijden om 12:35 en reden net als op de heenweg een voor een over de brug over de Luangwa Rivier (die brug die 55 ton kan hebben, zucht). Gelijk na de brug stopte iedereen om het konvooi weer bij elkaar te krijgen en gelijk even te lunchen. Het was inmiddels al 37 graden en bloedheet, met enige moeite vonden Peter en Paul een klein beetje schaduw langs de weg boven een klein dorpje waar ze de lunchtafel konden opzetten en wij eromheen konden zitten. De mannen waren een scherp mes vergeten om de tomaten te snijden en vroegen ons om een zakmes Ė ik stond toevallig dichtbij en had ook heel toevallig vanochtend bedacht om mijn zakmes bij me te steken, dus ik kun ze uit de brand helpen.

Terwijl de lunch voorbereid werd en terwijl we aan het eten waren kwamen kinderen uit het dorpje onder ons naar ons kijken Ė zo dichtbij dat ze echt bijna op onze lip stonden, Peter en Paul probeerde ze nog op een afstandje te houden maar dat werkte nauwelijks. Na de lunch gaven de mannen ze de restjes van onze lunch, en rond 13:15 gingen we weer op pad.

Onderweg reden we langs een container met een afdakje omringd door autowrakken. Vermoedelijk in deze omgeving was dat een volwaardige garage waar je je auto prima kunt laten repareren, maar het is voor onze Westerse ogen soms moeilijk voor te stellen als de buitenkant er zo sjofel uit ziet! Zo zie je ook weleens garages en fietsenreparateurs die niet meer dan een schaduwrijke boom zijn met een band in de takken gehangen als uithangbord, wat troep op de grond en een doormidden gesneden oliedrum gevuld met water om lekkages te vinden. Eenvoudig en functioneel.

We hebben een paar uur mooi door de heuvels gereden. Er waren veel langzame vrachtwagens en bochten waar je niet doorheen kunt kijken, maar dat is het voordeel van een konvooi met radioís; als de eerste een kans ziet en vrij zicht heeft, kunnen de anderen ook een trage vrachtwagen inhalen zonder dat ze zelf veel zicht hebben. De auto heeft een goede airco maar worstelde op het heetst van de dag om de boel een beetje koel te houden.

De laatste 5 kilometer waren niet prettig om te rijden, maar het waren de laatste loodjes gelukkig, en rond 16:30 kwamen we aan in onze campsite voor vanavond. Het was behoorlijk druk, er stonden twee andere Duitse autoís, en een groepje Namibische voertuigen en tenten: het leek alsof er een andere groep aan het verzamelen was, een deel van die tenten was nog niet bezet namelijk.

We hebben onze tent ingericht en wat thee gehaald bij het kampvuur, zette onze stoelen weg en hebben gekeken naar de activiteit in het kamp. Er zijn een of twee autoís in de groep waar iedere avond met een verenkwast het stof weggeveegd wordt; een daarvan is Auntie, die haar neefje opdracht geeft om de auto schoon te maken terwijl zij haar tent inricht. Het is een beetje een hopeloze taak, er is hier namelijk gelukkig wel minder stof dan in NamibiŽ, maar de autoís worden toch iedere dag weer vuilÖ …ťn auto heeft al sinds het begin van deze tocht problemen met de uitlijning van zijn banden, en vandaag schijnbaar zelfs stuurproblemen, dus die waren voor ons uit gereden naar Lusaka om hier een (Westerse) garage te zoeken. Die had het niet voor ze kunnen oplossen, dus nu hadden een aantal mannen uit onze groep bedacht om de banden hier op de camping om te gaan wisselen, oef wat een klus!

Hans en ik hadden een valuta-probleem; we hadden door alle uitgaves in dollars te weinig dollars, en kwamen er nog 40 te kort die we toch echt nodig zouden hebben. We hadden meer dan voldoende euroís bij, maar Paul wilde begrijpelijkerwijs geen euroís hebben, dat was alleen maar lastig voor ze. Gelukkig bleek de zoon van het vogelaar-echtpaar binnenkort naar Europa te gaan, dus we spraken met hen af om wat van onze euroís te wisselen voor dollars Ė probleem opgelost!


Als avondeten kregen we om 19:30 een lekkere rundvleesroerbakschotel, met potjiebrood, en hebben Hans en ik met Evan over EthiopiŽ gekletst en met een echtpaar over Groenland. Beide waren onder de indruk van die reisjes! Om 20:45 zijn Hans en ik naar onze tent gegaan om nog wat te lezen op bed. We waren allebei over heel ons lijf stijf, en Hans had daarnaast ook nog eens pijn in zijn rug. Pfffff, reizen is vermoeiend!

free counters