AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

Vannacht hebben we niet zo heel goed geslapen; de matras was maar zo’n 5-10 cm dik op een houten plank, dus je voelt al gauw je heupen als je op je zij ging liggen. Hans is daardoor veel wakker geweest vannacht en was vanochtend een beetje brak. We zijn om 7 uur opgestaan, hebben onszelf aangekleed, alles in de auto gedaan en naar het restaurantje gereden zodat we na het ontbijt niet meer terug naar de hut hoefde te gaan.

In het restaurantje waren de tafels keurig gedekt, de tv stond aan en er was een ontbijtbuffet – er was alleen niet aan een broodrooster gedacht, en het brood was van het soort dat gelijk oud lijkt te worden, dus bijna geen doorkomen aan tenzij je het kunt roosteren. We zijn gaan zitten aan een tafeltje met een kopje thee om te wachten tot onze ontbijtbestelling opgenomen kon worden (we gingen er tenminste vanuit dat we ook nog warm ontbijt konden bestellen), en na een tijdje kwamen de serveersters vanuit de keuken in het andere gebouwtje aanzetten met de eitjes van een andere tafel. Ze dachten er echter duidelijk niet aan dat wij misschien wilde bestellen, dus met enige moeite hebben we hun aandacht kunnen krijgen en konden we ook ons ontbijt bestellen.

Na 10 minuten kwam een serveerster ons ieder een bakje fruityoghurt brengen (hadden we niet besteld, niettemin erg sympathiek), en gelukkig na nog eens 5 minuten kwam dan eindelijk ons ontbijt! Het zag er keurig uit en we zijn lekker gaan eten, en net toen Hans klaar was belde Hans zijn zoon opeens via Whatsapp. Leuk! Echt super dat zoiets kan; Hans moest wel buiten gaan staan voor een beter ontvangst, maar het blijft ongelofelijk dat je elkaar zo gemakkelijk over zo’n afstand kunt spreken.

Rond 8:15 waren we klaar en zijn we het kleine eindje van het restaurant naar de receptie gereden om af te rekenen. Dit is echt een keurige tent naar verhouding, en het terrein is misschien een beetje toe aan onderhoud, maar het personeel is echt heel erg netjes en correct en doet allemaal duidelijk heel erg hun best om een goede indruk achter te laten.


Om 8:30 waren we op pad; de gps-instructies voor vandaag waren zoals wel vaker redelijk eenvoudig: als we eenmaal op de hoofdweg zitten, iets zoals “453 km rechtdoor”. Geweldig vinden we dat altijd! De weg was lekker rustig, vooral voor Hans is dat erg fijn, en daardoor vlogen de ruim 500 kilometer vandaag haast moeiteloos voorbij. De wegen zijn, vooral hier in Namibië, over het algemeen recht, plat en goed asfalt, met weinig tot geen verkeer, dus lekker rijden voor Hans. We hebben onderweg vandaag over reisjes gekletst, en genoten van de mooie, mooie bomen onderweg: de vormen, kleuren en zelfs structuren zijn zo divers, het is nauwelijks te omschrijven. Sommige bomen waren net van zilver, nog kaal en zonder blad (ze zitten hier nu in de late winter, begin lente en gaan naar de zomer toe), andere zelfs brons/goudkleurig.

Er viel ons in het Divundu gebied iets typisch op dat we eigenlijk nog maar zelden gezien hebben in Zuidelijk Afrika, we zagen hier namelijk veel vaders met hun kinderen langs de weg – meestal bij de lokale stammen lijken de mannen weinig tot niets met hun kinderen te maken te hebben, maar hier dus wel. Onderweg verkochten lokale mensen hun handwerk, zoals houtsnijwerk of hele grappige maar veels te grote opengewerkte aardewerken potten.

We reden onderweg langs de afslag naar Mukuku Restcamp, wat ons betreft echt een perfecte vervanger voor de ons minder geliefde Ngepi als overnachting. Toen we door Rundu reden waren er overal veel taxi's, die ook allemaal idioot langzaam leken te rijden. Even frustrerend en opletten voor Hans, maar na een paar kilometer waren we de stad weer uit gelukkig!

Het rijden ging lekker vlot en om 12 uur hebben we onze eerste plaspauze gehouden, bij een picknickplaats die door een kudde koeien in beslag was genomen vanwege de schaduw. Ze keken ons nieuwsgierig aan maar lieten ons onze gang gaan. Toch wel een beetje vreemd, je voelt je hoe dan ook behoorlijk bekeken, zelfs al zijn het maar koeien! We hebben een granenbiscuit als lunch genomen, en iets verderop kwamen we een picknickplaats tegen waar een vrachtwagen met panne stond. De vrachtwagen stond er duidelijk al een tijdje, want de chauffeur had zijn was gedaan en op het hek om de picknickplaats heen opgehangen om te drogen!

Vanwege het gevaar voor mond en klauwzeer moeten we af en toe door een “vet fence” – dan moet de auto door een ondiepe bak met ontsmettende vloeistof rijden en de inzittende uitstappen en door een bak met dezelfde vloeistof heen lopen. De schoenenbak was echter droog, en de beambten leken te lui om ons door te zwaaien nadat we door de bak waren gereden (eigenlijk is het namelijk dan de bedoeling dat de auto geïnspecteerd wordt, dus je blijft meestal stilstaan bij zo’n controle, tenzij ze je doorwuifen).

Voor dat we het wisten waren we al in de buurt van Tsumeb, en om 14:30 kwamen we aan bij onze overnachting! Het was weer, net als in Walvisbaai, een wat ouder woonhuis met veel kamers dat veranderd was in een backpackers overnachting, maar zo netjes dat het eigenlijk een B&B was. Het zag er echt allemaal keurig uit, zowel binnen als buiten leuk aangekleed en gedecoreerd (vooral het Volkswagen busje in de overvol ingerichte achtertuin die ‘s avonds omtovert tot een bar was grappig). Omdat we schijnbaar te laat waren en anderen ons voor waren kregen we de kleinste kamer toegewezen – we hadden wel van tevoren geboekt op de boekingssite maar de kamerverdeling ging schijnbaar op wie er fysiek het eerste binnen was – en we moesten met een aantal kamers een badkamer en wc delen. Onze kamer was weliswaar zo klein dat er alleen de twee bedden in paste en ik blij was dat we niet al onze bagage naar binnen hoefde te nemen maar alleen een tas waar onze laatste schone kleren in zitten (hoewel ondertussen echt alles sterk naar kampvuur ruikt!) en de handbagage, maar het was schoon en netjes met sterke snelle wifi, dus prima wat ons betreft.

We hebben de middag lekker gerelaxt (zonder rieten dak vol spinnen en gekko’s op de muren) op de bedden met airco aan en chips gegeten, en een beetje geïnternet en op de Garmin naar restaurantjes in de buurt gezocht. Om 16:15 heb ik wat koffiegezet en hebben we lekker een stroopwafel genomen.

We zijn ‘s avonds om 18 uur op aanraden van de eigenaar van de backpackers naar een hotel vlakbij gereden om te eten, Malakani hotel. Dat was verrassend lekker, en we hebben lekker ons best gedaan, met zelfs een milkshake toe. Heerlijk!

Helemaal voldaan zijn we rond 19:30 teruggereden naar de backpackers, waar de honden van de eigenaar ons zo enthousiast begroette dat Hans de auto amper terug het terrein op kreeg. We zijn gelijk lekker gaan douchen, Hans eerst want hij was moe, en hebben daarna nog een keertje koffie gezet. Buiten op straat leek het wel alsof er straatraces gehouden werden, wat een kabaal af en toe! We zijn om 22 uur naar bed gegaan, Hans sliep bijna gelijk en ik heb nog even een half uurtje aan het blog gewerkt voordat ik ging slapen.

free counters