AUGUSTUS 2017: NAMIBIË, ZAMBIA, MALAWI

We hebben weer zoals steeds intens en onrustig liggen dromen; dat komt, denken we, nu met name door de anti-malaria tabletten, we zijn bezig aan de laatste paar dagen na-slikken dus hopelijk zijn we gauw van die dromen vanaf! Het was nog steeds erg warm vannacht, de airco kon de grote kamer niet koel krijgen helaas.


Om 6:30 ging de wekker en, onderweg naar het ontbijt hebben we alvast wat spullen naar beneden en naar de auto gebracht. Om 6:50 hebben we nog even de huis-schildpad gezocht in de tuin, die zich ergens moest hebben verstopt maar weigerde zich te tonen, voor we naar het ontbijt gingen. Het cafeetje dat voor het hotel ook als hoofdeetzaaltje diende zag er zo bij daglicht toch veel gezelliger uit dan ’s nachts bij kaarslicht! Er liep ongelofelijk veel personeel rond, dat verbaast ons altijd weer bij dit soort plekken.

Toen we konden bestellen werd er gevraagd “hoe wilt u uw eitjes hebben?” Wij bestelde medium. Gelukkig maar, want ze waren al behoorlijk hard gebakken toen ze kwamen! En ons bestelde witbrood was bruinbrood geworden. Tja, in Nederland of een ander Westers land zou je erover klagen, hier berust je je er eigenlijk (als je slim bent) maar gewoon in. Dat zeggen de meeste Zuid-Afrikanen ook; als je er op zich mee kunt leven verder niet in discussie gaan en het juiste eisen want dat win je nooit echt en levert jezelf alleen maar stress op. TIA dus, This is Africa; we hebben lekkere gebakken eitjes op brood gehad, dus verder niet zeuren dat het niet perfect is!

We hebben ontbeten en de rest van onze spullen gehaald, in de auto gedaan, nog een laatste keer naar de wc gegaan en zijn toen het cafeetje terug ingestapt om af te rekenen. Bij het afrekenen moest Hans twee keer zijn kaart door twee verschillende machines halen, zonder uitleg waarom. Niet omdat ze ons proberen te belazeren, maar gewoon omdat het het de eerste keer niet deed en het hun dus logisch is dat wij snappen dat het een tweede keer moet. Toen het de tweede keer wel goed ging, kon het bonnetje niet geprint worden omdat het papier op was. De nieuwe rol werd er eerst ondersteboven ingestopt, maar uiteindelijk lukte het dan gelukkig om een bonnetje te laten printen, want we wilde toch wel bewijs van wat er afgeschreven was!


De auto was gewassen (wat een service!) maar het sop van de voorkant was niet afgespoeld want de slang was te kort en viel uit elkaar… Al met al zo alles bij elkaar al een stevige portie TIA zo vroeg op de dag! Het klinkt misschien alsof we klagen maar dat is het echt niet, het is meer een soort berusting dat je in een soort continue komische klucht zit. En achteraf (en soms al tijdens) lachen we er altijd weer om hoe het eraan toe gaat allemaal!

Om 7:35 zaten we op de weg richting Windhoek, het was voorlopig nog heerlijk koel bij 17 graden, maar het gaat vast nog warmer worden. We gaan ons straks pas bij de autoverhuurder omkleden voor in het vliegtuig want dan kunnen we voorlopig nog onze oude korte kloffies aanhouden. Pffff!

De weg was de eerste paar uur en dik 200 kilometer lekker recht en rustig, en langs de kant graasde hele families wrattenzwijntjes, dikdik-paartjes, vele tientallen parelhoenders en een grote troep bavianen. Onderweg zagen we nog mooie granieten koppies, die blijven ook altijd mooi! Dichter bij Windhoek komend werd het steeds drukker, maar de route was veel en veel rustiger geweest dan op de heenweg.

Na Okahandja was de laatste 70 km tot aan Windhoek behoorlijk druk, gelukkig niet zo heel ver meer, maar toch vermoeiend voor Hans om te rijden want sommigen rijden als malloten – te snel maar ook veels te langzaam… Bijvoorbeeld met 20 km/uur de snelweg op invoegen… Zucht!

Om 10:50 kwamen we bij een roadblock waar we braaf tot stilstand kwamen (altijd stoppen tenzij anders wordt gebaard). Maar de beambten keken niet eens naar ons, dus uiteindelijk zijn we maar gaan rijden, wat moet je anders!

Rond 11:25 waren we bij de grote mall aan de rand van Windhoek waar we al eerder boodschappen gedaan hadden, en zijn als eerste naar de Pick & Pay kledingafdeling gegaan (een aparte winkel, wel onder het logo van de Pick&Pay supermarkt) om nog wat bloezen voor Hans te kopen.

Toen zijn we naar de Ocean Basket (Zuid-Afrikaanse vis-en-friet keten in heel Zuidelijk Afrika) geweest voor de lunch, en hebben we nog even lekker veel knoflook garnalen gegeten – we zitten straks toch met zijn tweeën in het vliegtuig! We hebben vandaag erg ons best gedaan om niet te veel te bestellen, en we hadden uiteindelijk een erg lekkere lunch waarbij we niet naderhand het gevoel hadden dat we volgepropt waren.

Na de lunch zijn we de Pick&Pay supermarkt ingegaan waar we ons laatste 100 Nam-dollars opgemaakt hebben aan nog wat snoep, en nog maar zo’n 5 dollar overhielden (een paar eurocent). Op het parkeerterrein hebben we onze bagage nog een laatste keer herschikt voor straks bij de verhuurder, en moesten we lachen om de nogal apart gekozen boompjes op het parkeerterrein. Tussen de parkeervakken waren namelijk acacia-struiken geplant met de meest venijnige, lange, harde stekels die we ooit gezien hadden; je haalt zo je kleren en je huid open als je er te dicht langs loopt, en als een tak op de grond valt en een auto er overheen rijdt heeft hij zo een lekke band! Lachen…

Toen was het rond 13:30 door naar de autoverhuurder waar we de auto in hebben geleverd. Alles was goed met de auto (er werd nauwelijks naar omgekeken), en we hebben ons in hun wc omgekleed naar warmere kleren en op hun wifi (ik had nog de code) het laatste blog van deze reis verstuurd. De bedoeling was eerst dat we met onze eigen huurauto naar het vliegveld gebracht zouden worden, dus we hadden onze baggage erin laten liggen, maar toen kwam de operationele manager en besloot hij dat we met een andere auto gebracht moesten worden dus moest alles er weer uit en naar de andere auto overgeheveld worden. Hij wist nog wie we waren en begon ook al gelijk uit te leggen dat de lekkende radiator niet van buiten te zien was geweest, vandaar dat hij niet in orde was toen we de auto meekregen in het begin van de reis. Jaja.

Om 14:10 vertrokken we vanuit de verhuurder, richting het vliegveld, en dit keer bracht de chauffeur ons dwars door de stad – op de heenweg waren we helemaal buitenom gereden. Om onze verwarring groter te maken vroeg hij opeens na een tijdje “are we going straight to the airport?” he. WTF? Euh ja, heel graag ja! Maar we waren netjes op tijd om 14:55 bij het vliegveld, zonder verdere rare fratsen gelukkig – we kregen bij die vraag al visioenen van urenlang in files staan om alsnog op de juiste weg te komen nadat hij volledig de verkeerde kant op was gereden, maar niets van dat alles gelukkig.

We hebben de bagage afgegeven bij de balie, waar de medewerksters bijzonder onvriendelijk waren en niet eens groette, zo erg maken we het niet vaak mee. Voor de douane moesten we ons water al afgeven dus we hebben zo veel ervan als we konden opgedronken en de rest weggegooid. Ook de medewerkers van de bagage-check waren bijzonder onvriendelijk en joegen ons als vee erdoorheen. De douane zat onderling alleen maar te kletsen en negeerde je volledig, nam je paspoort aan zonder je aan te kijken en groette niet eens terwijl ze je tergend langzaam door het systeem haalde, heel apart allemaal! Ik was al door de douane want we mochten niet als echtpaar erdoor, en zat mee te kijken op het scherm van de douanier die Hans dan uiteindelijk behandelde. Ik zag dat zij als eindbestemming voor Hans DUITSLAND invulde, en wel een dikke minuut helemaal niets deed met het scherm terwijl ze wel deed alsof ze iets deed, voor ze hem doorliet.


Om 15:30 waren we dan eindelijk door alles heen (de tijd had uiteindelijk wel meegevallen dus, gelukkig), en zaten we in het beveiligde gedeelte van het vliegveld, dat zichtbaar veels te klein was voor de hoeveelheid passagiers die het te verwerken heeft. De vertrekhal was ook vooral veels te klein, en overvol; gelukkig gingen er net twee vliegtuigen boarden dus kwam er al gauw een beetje meer lucht voor ons.

Na 6 weken TIA merken we dat onze TIA-reserves op zijn, we zijn moe, hebben hoofdpijn en zenuwtrekjes en niet meer zo veel geduld of humor om de onbegrijpelijke bureaucratische rare Afrikaanse kronkels te doorstaan, en we beloven elkaar dus ook voorlopig even geen apenlanden meer te bezoeken, onze energie is op na een prachtige maar vermoeiende 6-weekse Afrikareis!


Bij de gate werd aan weerszijden een paar tafeltjes gedekt, en we keken met interesse wat dit nu weer ging worden; om 16:30 ging de gate open, en moesten we in twee verschillende rijen, mannen en vrouwen gescheiden, langs de tafels lopen om onze handbagage te laten zien en gefouilleerd te worden voor we het vliegtuig in konden. Zoiets hadden we nog nooit meegemaakt! Rook je? Nee. Heb je vloeistof bij? Nee al afgegeven. Er werd verder amper echt gekeken in de bagage. Mensen met korte mouwen werden toch ook nog over de armen gefouilleerd, en specifiek sieraden werden ook nog even nagevoeld. Heel apart allemaal! Ik hoorde een Nederlandse security zeggen dat “er maar 95 zijn dus allemaal fouilleren” – dat zijn niet veel passagiers!

Er stond buiten, voorbij deze laatste security check, letterlijk een rij van vliegveldmedewerkers om ons de juiste richting op het vliegveld te sturen. Om 16:45 waren Hans en ik aan boord, waar de vriendelijke stewardessen klaagde hoe bloedheet het was, ook in het vliegtuig, en aangaven dat ze de raamluiken dicht hielden om een klein beetje koelte binnen te houden. De stoelen hadden USB-poorten, dus ik was blij, we konden onze mobiels opladen, en het boarden was al gauw klaar, het vliegtuig was inderdaad half leeg er zat bijna niemand in onze omgeving!

Er werd al gauw omgeroepen om, ondanks de vele lege stoelen, te blijven zitten op je aangegeven stoel in verband met gewicht- en balans tijdens vertrek. Om 17:20 deden we vertrekken, en al gauw kwam de eerste maaltijd. Met roomboter! Dankzij de lokale cateraar, ongetwijfeld, want KLM lijkt tegenwoordig het beleid te hebben om alleen nog maar margarine te geven. Het broodje was erg lekker, maar er werd geen thee of koffie geserveerd. De warme maaltijd had weinig saus en was matig, en de salade was naar plastic smakende couscous. Tja, KLM is qua service echt niet meer wat het geweest is, helaas.

Om 19:30 landden we in Luanda, we waren voor op schema en het vliegtuig werd hier bijgetankt. Er moest gewacht worden op de nieuwe bemanning voordat de nieuwe passagiers mochten instappen, en tot onze grote verrassing vulde het vliegtuig helemaal op! Ongelofelijk hoe vol het nu was, het was bij vertrek uit Windhoek praktisch leeg! Het werd ons duidelijk dat Luanda niet de tussenstop was, maar Windhoek, en dat Luanda de hoofdstop was! Om 21:30 stegen we weer op, richting Amsterdam nu. Er werd “welkom aan boord” gezegd in het Nederlands, en de rest van de meldingen gingen allemaal in het Engels, iets dat wij typisch Nederlands vinden, Nederland is altijd zo ingesteld op het buitenland. Je zult op een vliegtuig naar Frankrijk als hoofdtaal Frans hebben, met daarna pas een versie in Engels. Toen we eenmaal weer in de lucht zaten kregen we nog een tweede maaltijd en konden we daarna gaan slapen. Hans heeft gelijk na de maaltijd een rustgevend pilletje ingenomen zodat hij kon gaan slapen, en ik heb ook geprobeerd om te slapen.

free counters