28 november: Vliegreis, aankomst schip

He he, het is kwart over tien ‘s avonds op dinsdag 28 november (kwart over 2 Nederlandse tijd), we zitten op de boot richting open zee – verwacht wordt dat we over zo’n 2 uur uit de Beagle Channel zijn en dus het begin van ruige zee – en wij hebben eigenlijk eindelijk rust. Hans is nu bezig onze douche uit te proberen, onze hut is ingericht en we zijn al weer een beetje gewend aan de nogal krappe ruimte, we zijn doodop en met een volle maag klaar voor bed, en we zitten vol gemberpillen tegen de zeeziekte (hopen we!). Laat die golven maar komen, en maar hopen dat gember inderdaad het wondermiddel is dat we gelezen hebben dat het is tegen zeeziekte!

Het is een hele reis geweest; uiteindelijk zijn we, inclusief overnachting in Buenos Aires, van huis naar de boot 40 uur onderweg geweest, wat eigenlijk voornamelijk bestond uit wachten, wachten en nog eens wachten, en jezelf dood vervelen in vliegtuigen.

Het begon om 4 uur ‘s ochtends op de 27e november, opstaan en aankleden om om half 5 door een vriend van ons opgehaald te worden en naar Schiphol gebracht te worden... Gelukkig dat we al helemaal klaarstonden want hij was lekker vroeg! Om kwart voor zes op Schiphol aangekomen merkte wij wat de nieuwe, intensievere veiligheidsregels inhielden... wachten, wachten en nog eens wachten. Wachten om in te checken, wachten om door de douane te mogen – alles duurde tien keer langer dan normaal want die regel van 100 ml maximaal per container maar alles moet passen in een plastic zakje van 1 liter, en wat allemaal nu wel en niet onder vloeistoffen valt is allemaal zo ingewikkeld, en zo traag als er maar 2 scanners werken voor een enorme rij wachtenden. Zucht. Het enige leuke eraan was dat we ruim de tijd hadden voor het spelletje “zoek de Antarctica-vaarders”...

Een uur voor vertrektijd waren we dus eindelijk door de douane heen en bij onze gate, en toen begon het wachten in het vliegtuig. Er was mist in Madrid dus helaas een beetje vertraging. Oeps, nou vervloekte ik toch wel het meisje achter de Iberia balie die gezegd had dat anderhalf uur ruim voldoende was om over te stappen en dat onze koffers dus echt niet een “short haul” sticker nodig hadden... want drie kwartier overstaptijd is toch net een iets ander verhaal! Goed, maar even niet over nadenken of de koffers meegingen. Gelukkig was de piloot zo aardig om voor het landen alle gates om te roepen – voor Buenos Aires moesten we dus bij R14 zijn. Wat is het vliegveld van Madrid groot! En wat lag R14 ver weg... vanwege de krappe overstaptijd en een – lange – douanecontrole bij de toegang tot de internationale terminal hadden wij nog 15 minuten over voordat het vliegtuig vertrok (ja, VERTROK ja) toen we eindelijk R14 bereikten. Er waren bijna geen vertrekborden geweest onderweg, maar ja, die piloot had het gezegd dus dat zat wel goed. Maar wat was het akelig leeg bij R14! Die piloot had ons gewoon volledig de foute gate verteld, het moest volgens een bord in de buurt in werkelijkheid U58 zijn!!!

Godverdegodverdegodver en dat was nog zo’n 15 minuten lopen terug in de richting waarvandaan we gekomen waren... na het record snellopen gebroken te hebben kwamen Hans en ik een paar minuten voor vertrek aan bij U58 en gelukkig, er stond Buenos Aires op het bord. We waren helemaal doodop toen we eindelijk konden gaan zitten – helaas niet bij het raam zoals besteld maar helemaal achter in het vliegtuig op de laatste rij in het midden. Ach ja... we wisten ook stiekem eigenlijk wel zeker dat onze bagage nog in Madrid stond, maar wij zaten tenminste op het vliegtuig richting Buenos Aires!

De vlucht naar Buenos Aires is zo’n 10080 km en duurt zo’n 12 uur, en wij hebben dus de mogelijkheid gehad om de service van Iberia te ervaren... weinig. We kregen na het opstijgen een maaltijd en daarna zo’n negen uur helemaal niets meer. Als je erom vroeg kreeg je een snack en zoveel drinken als je wilde, maar we hadden nog nooit meegemaakt dat de stewardessen zich na de maaltijd 9 uur lang gewoon niet meer vertoonden! Ik was al doodmoe voordat we begonnen aan deze reis en heb daarom nog nooit zo goed geslapen als nu, ik kon amper mijn ogen openhouden en lag constant te slapen, maar Hans heeft nauwelijks kunnen slapen en heeft daarom maar veel gelezen en voor zich uitgestaard. De vlucht naar Australië in 2006 duurde 20 uur aan een stuk maar deze 12 uur leken een stuk langer, want er was geen service, geen computerspelletjes en vier normale tv-schermen voor het hele vliegtuig waardoor je ook niet je eigen films kon kiezen...

We kwamen om 9 uur aan in Buenos Aires, 1 uur ‘s ochtends Nederlandse tijd, en eigenlijk toch wel tot onze verbazing waren onze koffers gewoon meegekomen. Gelukkig! Maar een van de 12 medereizigers die via Kras geboekt hadden was dus wel een koffer kwijt, wat betekende dat iedereen nog dik een uur op de luchthaven rondgehangen heeft zodat alles geregeld zou kunnen worden. De koffer zou op de volgende vlucht gezet worden naar Buenos Aires, dan zou hij op de volgende vlucht naar Ushuaia gezet worden en met een beetje geluk vlak voor vertrek van de boot aankomen in Ushuaia... Hans en ik waren al lang blij dat het niet onze koffer was en verlangde alleen nog maar naar bed. Om kwart voor 12 lagen we eindelijk in bed, maar uitslapen zat er helaas niet bij, we moesten al weer om 5:45 op om om 8:40 de binnenlandse vlucht naar Ushuaia te nemen, slik!

De vlucht naar Ushuaia ging grotendeels langs de kust van Argentinië, waardoor hij best leuk was, totdat de wolken maakten dat we niets meer konden zien. Toen we echter rond half 1 door de wolken prikten had ik eigenlijk voor het eerst deze reis zoiets van, wauw, we gaan echt naar het uiteinde van de aarde! Het landschap was ruig en kaal, een en al steile scherpe bergen met sneeuw op de toppen, en een beetje miserabele sfeer vanwege de grijze wolken en hele zachte druppels natte sneeuw of regen... Wat moet Vuurland een prachtige plek zijn om rond te reizen, zo ruig en kaal en onherbergzaam! Landen bleek nog een hele ervaring te zijn, onze vliegtuig moest namelijk tussen de bergen en de rivieren manoeuvreren om na een stevige duik en driekwart draai met gierende remmen op een nogal korte landtong in het kanaal tussen de eilanden te landen. Het hoort er allemaal bij, net als de nogal afgetrapte oude huisjes van Ushuaia. Dit is overduidelijk een onherbergzaam land, en misschien schijnt er wel eens de zon maar met grijze lucht, 12 graden en hele lichte miezer in hoogzomer moet ik er niet aan denken hoe het ‘s winters wel niet is!

Nadat we door de douane waren – nog nooit zoiets meegemaakt, de douane op Ushuaia bestond uit een tafel met twee meisjes die wilde weten of we eten of dergelijke in onze handbagage hadden, want dat mocht niet geïmporteerd worden. Nee, niet in de handbagage – aangezien ze er niet naar vroeg hebben we er ook niet aan gedacht iets over de salami en chocola in de koffer te zeggen natuurlijk! Nadat we opgevangen waren door onze begeleidster in Ushuaia en een beetje wegwijs gemaakt in de stad mochten we vrij rondlopen – het was inmiddels tegen 2 uur en om 4 uur moesten we in de haven bij de bus zijn om naar de boot te rijden, die al klaarstond. Vertrek stond gepland om 6 uur, misschien iets later want het zou nog heel erg krap worden met die koffer die nog onderweg was.

Hans en ik hebben de hoofdstraat doorgeslenterd, en zijn uiteindelijk in een restaurantje met uitzicht op de parkeerplaats waar de bus zou komen en waarachter de boot lag iets gaan eten, om maar de tijd door te komen... we wilden gewoon aan boord, uitpakken, wennen en liefst natuurlijk slapen! We waren doodmoe, en durfde amper te gaan zitten want dan zakte we helemaal in. Het restaurant was trouwens nogal duur – duurder dan de meeste die we gezien hadden tot nu toe; twee kip met friet, twee drankjes en twee koffie kosten wel 60 Argentijnse dollar, oftewel 15 euro totaal hihihi!

Tegen vieren zaten Hans en ik al weer in de bus, na nog wat foto’s van de pier waar ons schip aan lag en het stadje gemaakt te hebben, klaar om te vertrekken. Er was nog geen nieuws over de vermiste koffer, die zou pas om 5 uur 40 aankomen... de haven had een speciaal afgesloten deel waar de Antarcticaschepen vertrokken, en daar zouden we met de bus naartoe gebracht worden. Er was nog even wat onenigheid in de groep over de koffer en over de discussie of de kapitein nu wel of niet zou wachten op de koffer, maar uiteindelijk won het verstand en verlangen om naar Antarctica te gaan en werd er besloten om toch maar niet een actiegroep op te richten en gewoon de kapitein vragen of hij 20 minuten kon wachten. Hans en ik bemoeiden ons er niet mee, het is namelijk heel erg vervelend dat je je koffer kwijt bent maar als 12 man roepen dat ze niet meegaan tenzij de kapitein wacht op die ene koffer dan zal die kapitein daar echt niet van onder de indruk zijn. Wij gingen daarom ook direct naar onze hut om onszelf in te richten en – zoals verwacht – achteraf kwam alles toch gewoon goed en vertrokken we om kwart over 6 met alle koffers aan boord!

Wij hebben onze kleren uitgepakt en onze hut ingericht en ik heb Hans nog een heel erg klein cadeautje gegeven voor de reis... Hij was tenslotte nog jarig! Daarna zijn we het schip gaan verkennen, voordat we een welkomstdrankje kregen met heeeeeerlijke hapjes! Het vertrek was echt gaaf, ik ben nog nooit op zo’n groot schip geweest (ruimte voor 80 passagiers en ongeveer 30 personeel) en de afvaart tussen de hoge scherpe met sneeuw bedekte bergen van Ushuaia in een hele lichte miezer gaf je echt het gevoel dat je het einde van de aarde bereikt had. We hadden echter nog geen echt besef dat we nu toch echt vertrokken waren naar Antarctica, dat moet waarschijnlijk nog komen.

Het is een groot schip en een ruige zee en dus is het natuurlijk verplicht om een oefening te houden. Na het welkomstgesprek en de introductie van de crew en gidsen en het ‘hotelpersoneel’ begon de oefening; als de alarmbel afgaat naar je hut gaan, jezelf dik aankleden, je reddingsvest pakken en naar de verzamelpunten gaan – oneven hutten naar verzamelpunt 7 en even hutten naar verzamelpunt 8 – waar we allemaal ons reddingsvest aan moesten doen en een instructie kregen over de reddingsvlotten. Uiteraard was er veel lol want als iedereen met zo’n groot oranje ding om zijn nek en veel kleren aan bij elkaar staat dan wordt het ijs wel gebroken!

Eigenlijk gelijk na de oefening was het al weer etenstijd... dat gaat wel goed komen hier! Daar zal ik later nog wel iets overschrijven. En al gauw daarna vertrokken we naar onze hut, om nog te typen en te gaan slapen. Hans was na zijn douche al weer heel gauw weg, en ik ben om half 12 ook naar bed gegaan, met het idee dat ik dan al zou slapen als we open water bereiken. Ik ben benieuwd hoe het zal zijn, ik durf eigenlijk nog niet te hopen op al dat moois dat we zouden gaan zien!

free counters