29 november: Drake Passage

Het is laat op de middag en ik zit weer een beetje te typen in de lounge terwijl Hans naast me meeleest, kletst met een enkele medepassagier en een beetje doezelt. De zee is redelijk rustig dus we deinen een beetje heen en weer en als het goed is zijn we halverwege naar het eerste land. We hebben vandaag geen steek gedaan maar het was toch een heftige dag, en hij begon eigenlijk al om zo’n 3 uur vanochtend. Het was snikheet in onze hut vannacht, en daarom, in combinatie met de hoge golven die constant tegen de rechterkant van het schip (stuurboord ja) sloegen, konden we geen oog meer dichtdoen. Eigenlijk wilde Hans gewoon al aankleden en zien wat er te beleven viel boven – de brug is in ieder geval 24 uur open – maar we vonden het toch nog wat vroeg en hebben het op bed liggen zweten en jezelf schrapzetten uitgerekt tot 7 uur. Het is zo vreselijk frustrerend om na die lange reis toch weer een slechte nachtrust te hebben! Ik had nog niet gedoucht dus dat deed ik nu – best wel een uitdaging als alles constant beweegt! Maar Hans voelde zich niet zo lekker tegen de tijd dat ik klaar was en dus hebben we ons gehaast, en, omdat ik ook een beetje een naar gevoel kreeg, al mopperend onze weg naar boven gewerkt. Traplopen met hoge golven is een kunst op zich, je moet met de golf meegaan en de beweging van het schip gebruiken – en je schrapzetten...

Toen we de bar en lounge bereikt hadden leek het wel alsof er een vechtpartij was geweest de vorige nacht! Het was een onbeschrijfelijke puinhoop; boeken, tafels, stoelen, bekers, banken, kussens, koffie en thee, prullenbakjes, alles lag op de grond tegen de linker (bakboord) kant van het schip. Oversteken van de ene kant van een kamer naar de andere was een uitdaging, en als je liep moest je oppassen dat je niet ging vliegen als er weer een golf aankwam! Wij vonden twee bankjes en een tafel die nog niet waren gaan schuiven en gingen zitten, want Hans zag erg bleek inmiddels en voelde zich niet lekker, en ik begon ook het een en ander te voelen. Door de ramen zag je steeds zee – hoge, blauwe golven, schuim en diep dalen – afgewisseld met lucht en af en toe schoof er nog een overgebleven kussen of bankje naar de linkerkant... op een gegeven moment ging ons tafeltje er ook vandoor, en Hans greep naar een prullenbakje die nog overeind stond want hij moest overgeven. Gelukkig bleef dat beperkt tot wat vocht, maar luchtte hem wel vreselijk op. Ik besloot om wat crackers die we nog hadden van het vliegtuig te gaan halen zodat hij wat te eten zou hebben, want wij dachten dat de hitte van de hut in combinatie met honger en het bewegen ons ziek maakte.

Ik voelde me beter dan Hans maar de tocht naar de hut was een beproeving, zowel wat de golven betreft als wat mijn gevoel betreft! De crackers hielpen een beetje en Hans leek wat opgeknapt van het overgeven, maar ik ging mezelf ondertussen steeds misselijker voelen en het wachten op ontbijt duurde zo lang – omdat de eetkamer net zoals de lounge ook helemaal ondersteboven lag – dat ik op een gegeven moment wilde overgeven, maar het lukte niet. Een schoonmaakster die was komen kijken of de ravage in de lounge nog te redden viel zei dat ik moest gaan liggen op de grond – net zoals iemand anders verderop. Dat hielp wel redelijk, en vlak voor ontbijt zat de lounge dan ook vol met zo’n 10-15 man (driekwart bleek of plat op de grond) die het gelukt was om uit de hut te komen. Er zijn totaal zo’n 63 passagiers aan boord, maar ongeveer 50 man waren die ochtend ziek op hun bed gebleven, en het merendeel van de rest was dus ziek in de lounge!

Op zich was de stemming opperbest, zeker bij diegene die op de grond lagen of bewegingloos uitgestrekt op de banken – want zolang je maar bleef liggen was er niets aan de hand en het schip rolde zo extreem dat mensen af en toe ook naar de lage kant rolde en schoven, soms met bank en al! Het was een hilarisch gezicht als er weer eens een grote golf langskwam en iemand met kussen of bank en al naar de linkerkant gleed, of als iemand net op dat moment probeerde te lopen en dus in de opgestapelde kussens en banken – of iemands armen – vloog!

Ontbijt bleek toch een beetje optimistisch gedacht; Hans en ik hadden allebei zoiets van, we moeten iets in onze maag hebben, maar de kok was een sadist en had heerlijk knapperig gebakken spek, ei, plakjes kaas, ham en vette croissants en zoete broodjes voorbereid... gelukkig waren er ook nog wat kleine bruine broodjes en wat toast, dus ik heb mijn best gedaan om daar wat van te eten voordat ik weer gauw terug ging naar mijn stekje op de grond in de lounge!

De ochtend hebben we doorgebracht met slapen en doezelen, samen met zo’n 10 a 15 anderen die ook besloten hadden dat de lounge een veel betere plek was dan de eigen hut, en tegen lunchtijd had ik zoiets van, ik voel me weer best beter en heb eigenlijk best wel trek! Gelukkig had de kok daar rekening mee gehouden, en ook vooral met de misschien nog wat gevoelige magen van diegene die aanwezig waren, want hij had heerlijke gebakken kip sandwiches gemaakt met veel groenvoer erin – vullend en vooral erg lekker maar niet al te heftig! Met een lekker zuur appeltje toe was het goed te doen.

Na de lunch hebben we onszelf geďnstalleerd in een hoekje achter in de lounge tussen de banken en zijn daar verdergegaan met slapen – de lunchexercitie was toch wat vermoeiender dan gedacht en ik wilde graag mijn lunch binnenhouden! De golven waren de hele dag even heftig geweest maar je went er toch wel aan; je klemt je ergens vast en ondergaat het gewoon – Hans is tussendoor naar de brug gegaan en heeft daar ontdekt dat het al de hele dag windkracht 7 was met windsnelheden van zo’n 50 tot 60 kilometer per uur... dat levert op deze zee dus blijkbaar golven van een paar meter hoogte op en dat hebben we wel gevoeld vandaag! Maar in de loop van de middag werd het wel iets rustiger en het is nu best wel te doen eigenlijk – ik denk dat het inmiddels windkracht 5 is geworden en de golven voel je nog wel maar niet meer zo dat meubilair en mensen heen en weer klotsen! Je leert al gauw in te schatten wanneer de grote golven eraan komen, je voelt ze aankomen en je hoort het porselein in de keuken al rammelen...

Ik heb het hartstikke naar mijn zin, het schip heeft karakter en de crew is hartstikke aardig, en het is toch best wel spannend allemaal! Het is nog steeds een beproeving om iets te gaan halen in de hut, maar het is een lekker gevoel om door het schip te zwerven, en de crew is sowieso vreselijk aardig en enthousiast en zal je als het even kan graag helpen. Er is een vriendelijke informele sfeer aan boord, we zijn allemaal samen op avontuur! Als je praat met leden van de crew zijn ze vaak nog even opgewonden op hun 10e of 20e tochtje naar Antarctica als wij nu zijn op onze eerste. We hebben net gehoord dat de kapitein van ijsbreken houdt dus als er ijs is zal hij het zeker niet uit de weg gaan – en er is best wel kans dat er ijs is! Stoer... en alles, de golven, de misselijkheid, de chaos van schuivende dingen, het hoort er allemaal bij en is allemaal deel van de ervaring. Net zoals de hitte en de vliegen (deze opmerking komt volledig voor rekening van Jooske!!) bij Australië hoorden en dus, op een vreemde manier, best ‘leuk’ was. Er zijn inmiddels meer mensen op de been maar toch ik denk toch niet meer dan zo’n 20 man gezien te hebben vandaag. Hans en ik voelen ons in ieder geval weer redelijk lekker. Nou is het inmiddels weer hard tijd voor een dutje dus ik stop ermee!

Goed ik word nu verplicht even iets te schrijven door Jooske. Maar vooruit dan. Ze had het zojuist over Australië, er loopt hier onder de passagiers een Australiër rond van zeker 60 en die loopt al de hele reis in zijn korte broek. En het is niet warm hier hoor. Verder ben ik naar de brug geweest. Dat was al alsof je op de kermis in een Lunapark loopt, smalle trappen die plots onder je verdwijnen en dan weer koppend omhoog komen. Leuk was dat je echt welkom bent op de brug en op alle vragen uitgebreid geantwoord wordt en je alles mag bekijken zolang je maar nergens aanzit en niet in de weg staat. Leuk!!

Omdat er geen ongelukken gebeurd zijn mag ik wel zeggen dat we erg gelachen hebben, ook de slachtoffers, om de buitelingen die mensen maakten met hun stoelen. Sommigen gingen echt twee keer over de kop met hun stoelen (fauteuils). En dit gebeurde niet een keer maar verschillende malen. Ook lijkt iedereen zo dronken als een tor, je moet constant sterk schuin lopen om de druk van het schip te corrigeren. De richtlijn een hand ten alle tijden aan het schip wordt duidelijk niet voor niks gegeven.

Wat de verzorging betreft die is zoals Jooske al zei prima, men haalt je deken uit je hut als je het koud hebt (alleen in dit slechte weer natuurlijk) en zojuist kregen we, de zeegang is wat minder, een 4-uurtje, een grote schaal met zandkoekjes en met een lekkere karamel gevulde soesjes. Overigens kun je 24-uur per dag zelf, free of charge koffie en thee en koud water pakken.

Hoewel het nu wat rustiger is moet je toch voorzichtig blijven want tussen de wat mindere golven (schuinlopen blijft nodig) zitten onverwacht steeds wat flinke rollers zodat je weer zo tegen een muur of wat dan ook aangegooid wordt. De Drake Passage die we momenteel oversteken is zo’n 1000 km en naar verwachting komen we morgen rond 18.00 uur in rustiger water.

free counters