04/2: Carnarvon - Coral Bay, 345km

Vanochtend waren we vroeg wakker en het zat, dus tegen halftien waren we al weer op weg. Vandaag was het doel de Blowholes – zo’n 70 km van Carnarvon – en dan richting Coral Bay en Exmouth. Maar eerst heeft Hans nog zitten typen en hebben we ontbeten… Nu hadden we in Perth bij de grote boodschappen een pak knäckebröd gekocht – dachten we. Hoe veel valt er tenslotte te variëren met ‘wheat biscuits’? En in een zelfde formaat doos, dat moet wel goed zitten. Nou… In Kalbarri hebben we er, omdat het brood op was en we trek in ontbijt hadden, eerst kennis mee gemaakt. Het valt nog het beste te beschrijven als een plankje bros dakvezelplaat. Met een flinke dot pindakaas of jam valt er nog wat van te maken maar echt overtuigd waren we niet. We hebben ze daarna nog eens bij gebrek aan zin om wat anders te verzinnen als lunch genuttigd, maar dat was het ook niet helemaal. De tonijn was heerlijk daar niet van, alleen dit product hoorde er niet bij… vanochtend hebben we het eindelijk goed gedaan geloof ik – in een bakje met een plens koude melk en vooral heel veel suiker lijkt het nog wel ergens op brinta. Tja… de ‘wheat biscuits’ zijn dus bij deze tot noodrantsoen gepromoveerd… Als er ECHT niets anders is in andere woorden!


Ik mocht een stukje van de weg richting de blowholes rijden… Wel 40 km vandaag. Ok, ok het is niet veel maar het is wat. En ik ben dol op de Australische wegen – geen koe op de weg! Nou ja… WEL een koe dus. Dat moet mij overkomen hoor. Geen kip op de weg maar een koe die staat te dagdromen en zich niets aantrekt van mijn getoeter… Pas toen ik vlak bij hem was – ik reed inmiddels een slakkengangetje natuurlijk! – besloot hij om maar rustig weg te lopen. Vooral niet haasten nee. En ik ben best trots op mezelf want er waren wel twee bochten in deze weg en ik kwam iedere keer aan de juiste kant uit! Ik zegen het feit dat de camper een automaat is! Want anders was ik al honderd keer in de stress geschoten over schakelen… nu is het eigenlijk best wel leuk – al rijd ik natuurlijk wel op de kleinere wegen. In dit deel van Australië is de ‘Highway’ een weg waar je op een dag een tiental roadtrains en wat auto’s ziet. Een ‘main road’ is een weg waar je op een dag misschien wat auto’s ziet… Erg rustig allemaal dus! En van Hans mag ik alleen op de rustige wegen rijden! Nou, maar hoe dan ook, rijden is rijden en als ik terug in Nederland ben heb ik lijkt me wel voldoende rijuren achter de rug om iets ervarener en zekerder te kunnen rijden! En mag ik misschien voortaan dan wel eens het automaatje van papa lenen… als ik koeien kan ontwijken kan ik toch heel wat tenslotte!


De blowholes waren heel erg leuk om te zien, echt indrukwekkend. Het is een heel vreemd stukje kustlijn van een soort rood/zwart gesteente dat heel scherp, poreus en hoekig erodeert – vandaar de blowholes, dat zijn gaten die tot onder het wateroppervlakte zitten waardoor als een golf aankomt er water met hoge kracht door een nauw gaatje de lucht in geperst wordt – iedereen zou zweren dat het vulkanisch gesteente is. Maar het is eerder een soort natuurlijk cement want het lijkt vol steentjes en stenen te zitten – en ik vond brokjes gefossiliseerd koraal vlak bij. Papa, enig idee? Hoe dan ook, we hebben er een tijdje gefascineerd naar staan kijken, het was een heel mooi gezicht. Er waren verschillende gaten in een lagergelegen plateau – waar wij dus op neerkeken – dicht bij elkaar maar eentje was de beste en spoot soms wel tot 10-12 meter hoog de lucht in. Dat wordt aangekondigd door een borrelend gepruttel, en dan opeens whoooosh! Erg leuk, verveelt niet!


Vanmiddag kwamen we aan in Coral Bay – we hebben een paar keer vandaag het echtpaar van de afwasborstel teruggezien – en al waren we moe en verbrand en duf, Hans stond erop dat we even gingen snorkelen. We waren verteld dat het hier prachtig snorkelen was, dus… Wij onszelf helemaal insmeren tegen de zon – dit keer ook Hans, hij haat het spul intens maar had niet echt zin om verder te verschroeien – en op pad naar het strand. Er was niet echt veel te zien, Hans is natuurlijk veel meer gewend, maar we hebben wel prachtige vissen gezien, roggen en een paar takjes koraal, en heuse jacobsschelpen (?) van wel 30 cm lengte gezien. En dat allemaal in water van amper een meter diep! Mijn dag kon niet meer stuk! Die vissen zwommen in scholen van zo’n 50 stuks, wel vijf soorten door elkaar en allemaal tussen de 20 en 50 cm lang – bonte regenboogkleurige vissen, verticaal gestreepte geel/zwarte vissen, twee soorten grote wittige vissen en een soort gepen. Echt prachtig, je kon je er heel rustig tussen laten drijven en dan zwommen ze gewoon op 20 cm afstand van je. En de roggen waren prachtig om te zien, en als ze zich bekeken voelde verdwenen ze in een stofwolk van zand.


Hans ligt nu weer te slapen dus ik zit lekker door te ratelen, het is al bijna tien uur en erg laat voor ons dus – morgen staat op de planning Exmouth, dat is maar zo’n 140 km, een minieindje. Daar gaan we rusten en proberen meer te weten te komen over de weersomstandigheden in het noorden. Vandaag was ook de eerste dag met bewolking, op zich voor ons niet een goed teken… Al stikken we hier van de hitte – het is echt een oven als je overdag even uit de airconditioning stapt om te tanken of een foto te maken – wij willen geen regen want er is maar een weg naar het noorden en we hopen dat die vrij is… Al verdampen druppels water haast voordat ze de grond raken (ok overdreven maar heet is het wel) je ziet wel aan het landschap dat het zo kan omslaan en de hoeveelheid ‘floodway’ bordjes die waarschuwen voor overstromingsgebied zijn niet meer te tellen... Ik val nu ook om van de slaap…

Liefs,

Jooske

free counters