15/2: Norseman - Madura, 542km

De douches waren dan prima, maar we hebben een apart souvemier overgehouden aan deze camping… Mieren! Grrrrr Hans en ik zijn al heel de dag op jacht, en omdat die beesten onder het rijden niet weg kunnen komen ze ook over je heen lopen tijdens het rijden… Niet geweldig. Maar de douches waren heerlijk en het geheel was prima – alleen vanochtend toen ik op mijn gemak naar de wc ging in een schone en zo goed als vliegvrije sanitair, en me omdraaide, zag ik op de muur een enorme maar dan ook echt ENORME spin!!! Brrrrr het lijf was zo groot als mijn halve duim en de breedte van het geheel zo’n 10 cm, en hij had dikke poten… Jak. Ik was al blij dat ik hem pas nadat ik naar de wc ging had gezien hihihi!


Vandaag zijn we naar ons idee toch wel een behoorlijk eind op weg over Nullabor Plain… Nou da’s dus mooi nep he, er zijn WEL bomen. Goed, niet super veel maar duidelijk dat diegene die het ooit zijn naam gaf uit een bos kwam of zo want om nou te zeggen dat er geen bomen zijn, mwah. Moet misschien nog komen maar de eerste 542 km valt het nog behoorlijk tegen hihii! En iets anders wat nep is zijn de waarschuwingsborden voor dieren hier grrrrr. Vandaag werd constant aangekondigd dat we moesten oppassen voor wilde kamelen, maar niet EEN wilde kameel gezien hoor! Levende kangaroes ook niet trouwens…


En ik heb vandaag weer een stuk gereden… over een stukje weg speciaal voor mij gemaakt – wel 149 km welteverstaan hihihi! Jaja het langste wat ik tot nu toe gereden heb was over het langste rechte stuk weg in Australië – van aankondigingsbord naar aankondigingsbord :) Het is dat het het langste stuk rechte weg is want anders was het doodsaai geweest… Maar goed, het was nog best wel een uitdaging hoor om 149 km lang je stuur recht te houden en de snelheid constant! En er was behoorlijk veel wind en behoorlijk veel roadtrains op een naar mijn gevoel redelijk nauw stuk weg… maar na zo’n 100 km kreeg ik in de gaten dat ik niet tegen de berm (en die neiging krijg je makkelijk) aan geplakt moest rijden als er zo’n ding je tegemoet komt denderen maar netjes in het midden en ‘mijn weghelft opeisend’ zoals Hans zei. En OOK niet naar de middenstreep neigen als er iets je tegemoet komt, daar worden ze meestal wat zenuwachtig van…


En waar ik zenuwachtig van werd was die roadtrain die mij inhaalde – ik weet de procedure inmiddels wel van het kijken naar hoe Hans rijdt; rustig blijven rijden, je niet op laten jagen, gas terug als hij langszij komt en als hij voorbij is knipperen met je lichten… Maar als er zo eentje je zijspiegel vult wordt het toch even een ander verhaal! Alles ging erg vlot, misschien een beetje te vlot… Want toen het bakbeest naast me voorbij denderde en Hans vroeg of ik wist hoe ik moest knipperen raakte ik de knop al een keertje aan – en die jongens kijken daar echt naar uit hier hoor! En reageren snel. Mijn roadtrain was alleen nog niet helemaal vrij om weer terug te kunnen… Gelukkig had hij in de gaten dat er een vrouw achter het stuur zat en dus niet helemaal toerekeningsvatbaar was, en ging pas toen ik daarna duidelijk twee keer knipperde (en het dus ook werkelijk kon!)… Oeps. Zouden ze in Australië bij het rijlessen les in roadtrains krijgen? Hihihi ;)


Nullabor Plain is in ieder geval erg plat. En wijds. En hoe wijds merkte we pas toen we in de middag in de buurt van Madura kwamen en opeens een bordje voor een uitkijkpunt zagen. Uitkijkpunt? Waarover dan? Nou zonder het te merken hadden we al een hele tijd op een plateau gereden zo’n 100 meter hoog, en dat uitkijkpunt keek uit vanuit de rand over de rest van Nullabor… En dat is tot in de verte helemaal niets behalve platte prairievlakte met hier en daar een boompje… pffffff. En Hans vroeg zich vandaag nog af hoe het landschap zou ontwikkelen – nou voor de komende twee dagen is dat inmiddels dus wel duidelijk hihihi!


Omdat ik toch behoorlijk moe was smiddags en we eigenlijk het doorscheuren een beetje willen afbouwen en wat rustiger gaan toeren, besloten we om bij Madura te overnachten. Nu zijn we vandaag een tijdszone overgereden, en moesten de klokken 45 minuten vooruit! Toch wel leuk al die borden hier die tijdszones en zo aankondigen…Geeft ook een gevoel voor hoe enorm groot Australië is! Ik was vandaag echt doodmoe, en dus toen we op de camping stonden voerde Hans mij een kopje heerlijke kippesoep en stuurde me daarna naar bed om even te liggen. Nou, hij vroeg zich vandaag af wat ‘forty winks’ betekende (letterlijk 40 keer knipperen met je ogen, maar het betekent een dutje doen) en ik heb het maar even voorgedaan… De ene keer dat ik mijn ogen opendeed had hij net de laptop gepakt om de foto’s te downloaden, de volgende keer dat ik keek was hij een spelletje aan het doen. Toen ik weer keek had hij net de zak aardappels gepakt, en toen ik weer keek waren ze allemaal geschild en gesneden!!! Hmmmm, en ik dacht nog wel dat ik niet geslapen had.


Die aardappels, daar heeft hij wat lekkers van gemaakt. Omdat we over zo’n 200 km de grens van Zuid Australië aandoen – dat is dus morgen na twee uur rijden – en dus al ons groente en fruit en zo moeten inleveren zijn we nu op de voorraden aan het interen en eten dus bijvoorbeeld al 4 dagen aardappelen… Maar om de laatste op te maken had Hans een lekker plan; frietjes maken! En lekker dat dat was, echt heerlijk! Hij had ze heel dun gesneden en kon ze zo in een laagje olie in een pan bakken, heel erg vet maar heel erg lekker. En daarbij een salade van de laatste tomaat en bosui, en een gehaktbroodje. Echt een feestmaal! Als we al iets aan gewicht kwijt zijn is dat per vandaag er weer aan hihihi! Het viel me nog mee dat we geen hongerige blikken van de andere overnachters op de camping kregen, want met alle ramen wijdopen moeten we toch wel als een friettent geroken hebben! En in dit land loop je niet even naar de dichtstbijzijnde friettent om een frietje te halen… Nu alleen nog de appeltjes opmaken en de pistachenootjes verstoppen, want die krijgen ze niet hoor! :)


En na het eten is Hans meteen gaan douchen terwijl ik afgewassen heb en het vet van de muren en het aanrecht gepoetst… Da’s toch iets fijner koken en wonen, en Hans heeft mij al zo verwend met zijn kookkunsten vandaag, dus ik weet dat ik hem een plezier doe met wat hij in principe een rotkarweitje vindt – afwassen en schoonmaken! En daarna heeft hij mijn hoogscore grondig verslagen met DX-ball… But I’ll be back hihihi! :)

Liefs

Jooske

free counters