Maandag 5 mei: Christchurch – Ashburton, 83 km

Ondanks flinke wind in de rug hebben we uiteindelijk het tijdsverlies nauwelijks goed kunnen maken. We kwamen een half uur later aan in Christchurch, om 10:00 en met nog eens 4 uur tijdverschil erbij – het is nu 10 uur later in Nieuw Zeeland, dus voor ons was het maandagochtend 10 uur, maar in Nederland nog 12 uur snachts op zondag… ondanks de zware tweede vlucht waren we nog altijd niet brak; gewoon doodmoe. Dat dagje slapen in Singapore heeft ons veel goeds gedaan!



We hebben bij ons in onze bagage 1-persoonskoffiefilters (zie onze Ruslandreis, toen hebben we ze getest), en drop en pepermunt. Nu kijken we veel Border Security en weten we dus dat ze in landen als Nieuw Zeeland heel streng zijn op het invoeren van eten en zo; eten is eigenlijk alleen toegestaan als het industrieel ingepakt is, en als je het netjes aangegeven hebt! Wij hebben dus alle “etenswaar” bij elkaar in de handbagage gedaan, en op het inreisformuliertje netjes ingevuld dat we eten bij hadden. Daardoor kregen we bij de douane een grote rode “E” op het formuliertje, werden we een bepaalde rij ingesluisd na het ophalen van de bagage, werden we specifiek gevraagd naar wat voor soort eten we bij hadden (snoepgoed, vacuümverpakte koffie), en werd op het formuliertje nog eens een stempel, een handtekening en het woordje “verpakt” gezet, en toen moesten we naar een scanapparaat die alle bagage deed scannen. Nu is het zover dachten we, nu moet de tas open en het eten getoond worden. Maar nee hoor, het was duidelijk dat op de foto’s geen verrassingen stonden ten opzichte van wat we zelf verteld hadden, dus we mochten zo door. Wel een beetje een anticlimax hoor, niet dat ik het erg vind!


Eenmaal in de ontvangsthal was het tijd voor de volgende stap; Hans had in ons routeboek (serie printjes met nuttige informatie, tips, opmerkingen, enz) genoteerd dat we bij de lokale vvv-balie in de aankomsthal een speciale gratis telefoon konden gebruiken om de gratis shuttle van de verhuurmaatschappij ons te laten komen ophalen. Ik dus vrolijk naar de vvv terwijl Hans ging pinnen bij de automaten die hij ook al van te voren had opgezocht. Maar bij de vvv werd ik door een verveelde vrouw geholpen die niet wist waar ik het over had en niet van zins was om mij te helpen. Haar mannelijke collega probeerde nog wat suggesties te geven maar die werd afgekapt; ze kon me niet helpen maar er stond verderop een gewone gratis telefoon waar ik een 0800 nummer kon bellen (in Nieuw Zeeland zijn 0800 nummers gratis). Ja maar, welk nummer moet ik dan bellen? “Weet ik veel” was min of meer de reactie… gelukkig vond ik uiteindelijk toch nog in onze papieren een 0800 nummer, dus ik maar gaan bellen.


Hans was inmiddels al klaar dus die kwam erbij staan. Op het bandje werd bij de juiste selectie gezegd dat we, jaja, bij de vvv een gratis telefoon konden vinden waarmee we de shuttle konden laten komen. Zucht, dus maar weer terug naar de vvv waar ik dit keer probeerde de mannelijke collega rechtstreeks te benaderen; gelukkig had zijn vrouwelijke collega er helemaal geen zin meer in dus liet ze mij aan hem over. Mannelijke collega gaf me, na mijn uitleg dat ik door het bandje juist weer teruggestuurd was naar ze, uiteindelijk een 0800 nummer van een zuster-camperbedrijf, waar ik een ander bandje kreeg waar de optie gratis shuttle niet eens genoemd werd. Inmiddels een beetje radeloos aan het worden omdat je tussen een stom bandje en een onwelwillende vvv zit en geen kant op kan, ben ik het oorspronkelijke nummer van onze verhuurmaatschappij gaan bellen, maar dit keer koos ik een optie waarvan ik hoopte dat ik uiteindelijk een mens aan de lijn zou krijgen… gelukkig was dat het geval en kon ik mijn verhaal kwijt aan iemand van onze verhuurmaatschappij die enigszins begripvol was en gelijk ging bellen voor de shuttle… pffff! Dat grapje had wel lang genoeg geduurd!


Eenmaal bij de verhuurder hebben we gerust nog dik een uur moeten wachten voor we aan de buurt waren. Waarom was ons niet duidelijk, want het leek toch wel alsof er voldoende personeel rondliep voor de ongeveer 10 klanten die zaten te wachten… Maar uiteindelijk waren we dan toch aan de buurt, en kregen we ons campertje eindelijk te zien! Een net busje, met alles erop en eraan, en qua auto zelf blijkbaar een kleine upgrade, aangezien wij voor de Alpha campervan gegaan waren, die de oudere en versletenere modellen zijn van het bedrijf United Campervans. Maar nu kregen we voor de prijs van een Alpha toch dus een nieuwere United camper (weliswaar met iets meer dan 140.000 km op de teller, maar ja)… Het had nog wel wat voeten in aarde om alle extraatjes mee te krijgen; er zat namelijk geen waterkoker of elektrisch kacheltje bij, en de vrouw die ons hielp vond het maar wat lastig dat we daar over bleven zeuren; je kunt toch ook op gas je water koken? Ja, maar als we op een camping staan met stroom gaan we toch geen gas verspillen! Ok ok zucht, daar zat misschien wat in... Maar uiteindelijk is het toch allemaal gelukt, en kregen we zelfs nog gratis een extra warme deken mee en een extra zakje wc-chemicaliën! En tijdens het wachten hadden we ook al een potje zout, halve fles olijfolie, half zakje rijst, wat theezakjes, een doosje lucifers, een half flesje honingdressing, een fles Aziatische oestersaus en een bijna volle fles afwasmiddel gescoord bij een rek van afdankertjes van mensen die naar huis gingen, dus dat was ook mooi meegenomen.


Met de gps om ons te begeleiden is Hans heel voorzichtig en rustig weggereden, het is namelijk wel even wennen met zo’n grote auto, dan ook nog eens automaat en verkeerd om, en dan ook nog eens aan de verkeerde kant van de weg rijden! Maar het ging prima, ik kon hem redelijk vlotjes leiden naar de supermarkt een paar straten verderop, waar we flink inkopen gedaan hebben, om daarna bijna meteen terecht te komen op de snelweg nummer 1 (ruim begrip, provinciaalse 80-km weg in Nederland, alleen je mag er 100 rijden), richting het zuiden. We waren moe en wilde al wel wat kilometers doen om op pad te zijn en de stad uit te komen, maar ook niet gelijk uren rijden (het was inmiddels ook al 2 uur ’s middags) dus ik heb hem naar een voor Nieuw Zeelandse begrippen redelijk normaal geprijsde (23 euro voor standplaats met stroom) stadscamping in het kleine plaatsje Ashburton geleid; nog niets te zien of te doen onderweg behalve een mooie brede rivierbedding, maar we zijn in ieder geval al 83 km onderweg!



Op de camping hebben we de camper ingericht voor de reis, onze bagage en de boodschappen uitgepakt, en het bed opgemaakt. En gelijk besloten dat we het bed de rest van de reis niet meer uit elkaar gingen halen, wat een gedoe! Het voordeel van een bank en tafel hebben weegt niet op tegen iedere avond dat bed weer in elkaar moeten zetten. Toen was het tijd voor een stevig middagdutje, Hans was namelijk helemaal kapot, en ik kon op een gegeven moment ook niet meer mijn ogen openhouden… Met veel moeite zijn we rond 18 uur ’s avonds opgestaan om een eenvoudige en lichte maaltijd in elkaar te draaien van tortilla-wraps, salade, tonijn en wat sausjes; we hadden niet echt honger maar wilde wel met iets in onze maag naar bed gaan vanavond! Het toetje was een bakje erg lekkere Griekse yoghurt met citroensaus erover, en ’s avonds hebben we nog een kopje Hollandse filterkoffie gezet, voordat Hans helemaal kapot om 20:30 uur is gaan slapen. Ik heb nog een klein uurtje doorgetikt en de administratie bijgewerkt voordat ik ook ging slapen. Morgen verder door naar het zuiden!


free counters