Vrijdag 9 mei: Milford Sound – Kingston, 239 km

We hebben een prima nacht gehad maar vanochtend toen we wakker werden was het kkkkkkkoud! Brrrrr, en vochtig, alle ruiten waren beslagen en de condens hing aan het plafond… Ons dekbed is lekker warm maar iets te smal dus we liggen of dicht tegen elkaar opgekruld aan of we trekken steeds het dekbed van elkaars ruggen af om zelf warm te kunnen liggen. En vanochtend deed het dus erg veel zeer om van onder dat lekkere warme dekbed te moeten kruipen en aan te kleden in die koude vochtige camper! BRRRRR! Eenmaal aangekleed ging het wel weer, vooral omdat we uit voorzorg voor de boottocht ons thermisch ondergoed aangetrokken hadden, maar toch eerst even doorbijten.


Onze boottocht zou om 9:55 vertrekken en we hadden op zo’n 10 minuten lopen van de vertrekterminal overnacht, dus we hadden alle tijd toen we om 8 uur opstonden. We hebben dus een beetje opgeruimd en een spiegeleitje als ontbijtje gemaakt zodat we, als we terugwaren, niet meer hoefde te lunchen; we wilden namelijk gelijk vertrekken zodat we ook eventuele hordes mensen die terug uit Milford Sound kwamen rijden konden vermijden. Het parkeerterrein begon weer een beetje vol te druppelen, maar we hadden het idee dat het niet zo druk zou zijn; om te beginnen inderdaad geen busladingen, dat was al mooi meegenomen!



Op een gegeven moment toen we klaar waren met ontbijten en een beetje rondhingen, te wachten tot het tijd was om richting de boot te lopen, kwam een andere camper aanrijden van United, precies zoals die van ons. Het stel dat uitstapte zagen onze beslagen ramen en het feit dat we net ontbeten hadden (de afwas doen we later wel), en de jongen stapte op ons af en vroeg of we hier overnacht hadden? Hans knikte van ja en we legde uit dat we de tip gekregen hadden van de kaartjesverkoopster om de “verboden te overnachten” bordjes gewoon te negeren. Hij keek ernstig beteuterd; hij had de vorige avond nog drie kwartier gereden op zoek naar een goed plekje om gratis te overnachten, omdat hij dus niet wist dat hij de vele waarschuwingsbordjes “verboden te overnachten” niet al te serieus hoefde te nemen…



Toen we rond half 10 richting de terminal liepen en afrekende bij de balie was het duidelijk dat het voor onze boot niet al te druk zou zijn. Gelukkig maar! De meeste mensen gingen op de veel goedkopere “Jucy” cruise van 55 dollar voor 1,5 uur; wij gingen met de “Mitre Peak” cruise van 70 dollar voor 2 uur… De dame achter de balie vertelde trouwens dat in mei vorig jaar de weg naar Milford Sound heel de maand afgesloten was vanwege rotslawines. Maar dat zij en de andere werknemers in Milford gewoon moesten komen werken, per helitaxi, omdat er nog altijd cruiseboten de Sound binnenkwamen en die klandizie met zich meebrachten. Ongelofelijk! Uiteindelijk zaten er zo’n 15 mensen in onze boot; dat viel mee, er was ruimte voor 75, en dan was dit nog wel een van de kleinere bootjes! We hadden gezien aan de grote van het parkeerterrein dat je hier in de zomer gewoon echt niet wilt zijn; bijvoorbeeld minstens 26 parkeerplaatsen voor bussen… Vreselijk lijkt ons dat!



Het zonnetje scheen inmiddels lekker, en dit beloofde een hele mooie dag te worden voor een cruise door de Milford Sound, dat in feite een fjord is – op zijn diepst wel 305 meter diep! De kapitein stuurde het bootje steeds vlak langs de kant, wat makkelijk kon want een fjord is gevormd door gletsjers en daardoor bijna altijd U-vormig (waarbij de onderkant volgelopen is met zeewater) – dat betekent dat de rotsen recht naar beneden gaan en het heel gauw heel diep wordt. Dat gold dus ook voor Milford Sound. Daardoor kon het bootje soms bijna letterlijk onder een waterval varen zodat we ze echt van heeeeel dichtbij konden bekijken! Leuk!



De allereerste waterval die we bezochten was in de beleving van Hans en mij een klein watervalletje; zichtbaar vanuit de kade, en best leuk hoor, maar nu niet echt bepaald erg hoog. Sowieso hadden we een discussie in de camper gehad of de pieken om Milford Sound überhaupt wel de 1000 meter raakte; we dachten van niet. Maar de kapitein vertelde dat dat “watervalletje” wel drie keer zo hoog was als de Niagara Watervallen! En de pieken om ons heen tussen de 1500 en 1700 meter hoog… Oef, dat vertekent dus heel erg hier…



We kwamen op een gegeven moment een groep dolfijnen tegen die blijkbaar in het fjord wonen; de kapitein heeft ze een tijdje gevolgd tot ze wat speelser werden en vlak onder het waterniveau kwamen liggen om naar ons te kijken. Helaas zat er al een tijdje een ander bootje te wachten op hun beurt, dus besloot onze kapitein dat het tijd was om door te varen. Jammer, net nu het leuk werd! Maar we mogen niet klagen, we hebben ze mooi gezien.



Via nog een paar mooie watervallen en hele mooie rotswanden bracht de kapitein ons tot de mond van Milford Sound en daarna nog een eindje verder (alle andere boten stopten hier). We voeren langs gekleurde boeien langs de kust; iedere boei markeerde kreeftenpotten, die ieder wel 2000 kilo kreeft konden bevatten en blijkbaar dus per pot 20.000 euro waard waren. Er dreef dus voor een paar miljoen dollar in die baai… De kreeft wordt gekoeld en dan binnen een paar uur tijd geëxporteerd naar Azië, voor consumptie.



Bij de vuurtoren aan het einde van de landtong keerde de kapitein om en begon langs de andere kant van Milford Sound weer terug richting de kade te varen. Ik was even naar de stuurhut gegaan om aan de kapitein te vragen hoeveel kilometers dit rondje varen was (32 kilometer), en hij vertelde dat cruiseschepen helemaal het fjord invaren. Maar hij vertelde ook dat hij, nog niet zo lang geleden, oog in oog heeft gestaan met een bultrugwalvis die wel een half uurtje in de buurt van het bootje is gebleven, en vaak vlak onder het oppervlakte lag om hen met één oog goed te kunnen bekijken… Wow!



Wij kregen in plaats daarvan zeehonden te zien (ook leuk) op rotsen waar ze met hoog water op klimmen om dan te blijven rusten. De vergezichten van de Sound met die zon die flink scheen waren prachtig, al is het moeilijk om dat goed op de foto te krijgen!



Bij een van de laatste watervallen, waar de kapitein ook echt bijna het bootje onder de waterval voer, hield mijn fototoestel er helaas mee op; door de kou was de batterij snel opgegaan, ik had hem natuurlijk ook niet kunnen opladen vannacht. Ik heb dus maar even doorgeschoten met mijn mobiel, je moet wat! Het was wel erg leuk natuurlijk om dat van zo dichtbij te zien; je voelt zo’n enorme kracht komen vanuit zo’n waterval, de wind die er vandaan komt is ook ongelofelijk… We raakte er aan de praat met een Engels stel die jaren geleden geďmmigreerd waren naar Nieuw Zeeland na een rondreis van 3 weken. Zij ging alleen nog wel ieder jaar terug naar Engeland om een tijdje voor haar moeder te zorgen. Pfffff!



In Milford Sound valt zo’n 6 meter regen per jaar, en er zijn maar zo’n 50 dagen per jaar dat het zo mooi zonnig en droog is als vandaag, dus we hadden veel geluk. Maar door die vele, vele regenval, ligt er in feite een dikke laag van 10 meter zoet water bovenop het zoute zeewater dat het fjord ingestroomd is. En dat maakt voor een interessante flora en fauna onderwater; die je normaal gezien pas veel dieper vindt, kun je in Milford op veel ondiepere niveaus terugvinden. Daarvoor hebben ze een onderwater-observatorium gemaakt, waarmee je in een soort buis tot 10 meter onder water kunt afdalen (voorbij de zoetwaterlaag dus) en via een ruimte met grote ramen de koralen, kreeftjes, vissen en andere flora en fauna van het fjord kunt bekijken zonder zelf nat te worden. Best leuk natuurlijk, maar niet voor 36 dollar de man… Ons bootje bracht ons er naar toe maar Hans en ik hadden het er sowieso van te voren over gehad dat dit ons niet zo heel erg trok (het is daar beneden tenslotte niet een tropische koraalrif, maar een koud donker fjord), en zeker niet voor die prijs.



Terug bij de kade wilde we nog even naar de dichtbijgelegen waterval lopen, we hadden namelijk vanuit de boot gezien dat er een pad liep en dit werd bevestigd door de kapitein. Maar toen we het wisten te vinden (het was goed weggestopt achter het terminalgebouw) bleek dat het echt afgesloten was. Er waren ooit 10 jaar geleden wat rotsen naar beneden gekomen en toen hadden ze een waarschuwing gezet dat je er niet naar toe moest lopen, maar onze kapitein had al gezegd “gewoon over de afzetting klimmen”. Maar het was duidelijk dat dat niet meer ging lukken; er stond een 2 meter hoge muur en een hek dat toch wel heel erg op slot leek te zijn! Jammer…



Terug bij de camper hebben we onszelf ingericht voor vertrek; ik heb mijn volledig lege batterij in onze omvormer gestoken – een groot onding, maar daarmee kun je stroom maken van de sigarettenaansteker in de auto, en kun je apparatuur opladen. Ideaal als je niets anders hebt en even gauw iets wilt opladen, zoals nu! De route was de komende 120 km toch wel duidelijk, en onze gps kan ook zo’n 3 uur op batterij werken, en we hadden alle bezienswaardigheden op de heenweg al gedaan…


Terug richting Te Anau rijdend zagen we dat het erg druk was bij alle bezienswaardigheden; bij de Chasm stonden bijvoorbeeld wel 3 bussen naast een paar personenauto’s en campers! Wat zijn we dus blij dat we tegen de stroom in gereden hebben, zoals ons aangeraden was op internet! Want daardoor hebben we alles in opperste rust kunnen doen. Vaak waren we zelfs ver de enigste geweest bij bezienswaardigheden…



Bij de Homer Tunnel moesten we een paar minuten wachten tot het licht groen werd, en dat kwam goed uit want er waren een paar kea’s aan het poseren en bedelen voor eten. Best mooie dieren, en totaal niet bang van je; ik ben even uit de auto gestapt en heb een tijdje vlakbij eentje gestaan om foto’s te maken en hij keek me alleen maar aan, maar ging niet opzij! Het landschap bij Homer’s Tunnel is trouwens spectaculair; echt heel indrukwekkend, zeker op zo’n mooie zonnige dag als vandaag!



We zijn Te Anau niet meer ingegaan, en hebben ons gericht op het rijden in de richting van Queenstown. Het landschap was erg mooi, we zagen onderweg (naast de koeien en schapen) ook weer veel herten als vee; zouden ze dat nou exporteren of zijn ze gewoon zo dol op hertenvlees hier? Schapen zijn overduidelijk de favoriet qua meerderheid (het zijn er écht veel hier), maar koeien zijn trouwens een goede tweede hoor; wat zien wij veel koeien onderweg! Veel van de Friese melkkoeien, maar ook gitzwarte Angus koeien en stieren of koeien met een gemęleerde bruine vacht. Ook zien we nog altijd heel veel roofvogels; als we zeggen dat we tientallen per dag zien is dat niet overdreven; soms zie je tijdenlang de een na de ander!



Ik besloot dat Queenstown net wat te ver zou zijn voor Hans om vandaag te rijden, plus te groot en druk. Dus leidde ik hem naar een camping die vermeld stond in de accommodatiegids; aan het begin van Waitaka meer, in het kleine plaatsje Kingston. Het bleek een uitstekende keuze te zijn; een klein knus kneuterig campingpje vol bloemen, struiken, een mooi klaterend beekje recht achter de camper, en het allermooiste; we waren de enigste gast! Los van een mysterieuze man, vermoedelijk een permanente bewoner, die zich niet liet zien, zelfs extra lang op de wc bleef zitten toen Hans bezig was, omdat hij maar niet te voorschijn kwam. Maakte niet uit, we hadden het prima naar ons zin!



We hebben rustig de vuilwatertank en de wc kunnen legen, en de schoonwatertank weer opvullen, plus de inmiddels aardig gegroeide afwas uit Milford gedaan, en we hebben lekker kunnen douchen. We hadden weliswaar een plan wat we zouden eten vanavond, maar we hadden een kroeg gezien op 5 minuten lopen van de camping (dat is eigenlijk ook voor het eerst dat je eetgelegenheid en camping dicht bij elkaar hebt), en de campingeigenaresse raadde het al aan, plus we hadden ook wel eens zin in lekker uit eten gaan. En een leuke bijkomstigheid zou zijn dat we gratis wifi kregen als klanten!



Dus we hebben (bewapend met smartphone en tablet) ons geďnstalleerd in een rustig hoekje van het tentje. Tijdens het eten van een heerlijke, rijk gevulde romige vissoep en daarna een hamburger voor mij en een steak voor Hans hebben we de post binnengehaald, een bijdrage aan het blog verstuurd, de bankrekening gecheckt (yep, we mogen nog even doorreizen hier, er staat genoeg op) en nog wat gewhatsappt met mensen… Toch wel fijn! Toen we uitgegeten en uitgewifit waren hebben we nog twee koeken gekocht voor bij de koffie straks, en zijn we door de inmiddels ontstane regen gauw terug naar de camping gelopen. In ons campertje hebben we koffie gezet, de koeken opgegeten (lekker!), de ventilator aangezet, en Hans zijn schoenen ervoor want die waren al twee dagen doornat, en zo hebben we de avond doorgebracht met computeren en lezen tot het tijd was om te gaan slapen…


free counters