Maandag 19 mei: Motueka – Wellington, 179 km

Vandaag zijn we na het opstaan, de laatste afwas, ontbijten en rijklaar maken gereden naar een tankstation net buiten Motueka die we gisteren gezien hadden (bleek in de praktijk toch iets verder te zijn dan we ons herinnerd hadden), want daar was de diesel een cent goedkoper dan in het stadje. De pomphoudster kwam buiten een praatje maken en vroeg naar onze gereden en geplande route, en hoe we het hier vonden. We hebben wat gekletst en ze raadde ons aan om de Queen Charlotte Highway te nemen richting Picton; die was wel wat bochtig maar een stuk leuker dan de grotere weg binnendoor. Terug Motueka inrijdend hebben we op de hoofdstraat gepind, en toen zijn we doorgereden naar het vliegveld; het was inmiddels 9:20 dus zelfs als U-Fly Extreme eventueel niet om 9 uur maar 10 uur opende zou het in ieder geval niet al te lang wachten zijn en zou er misschien al wel wat bedrijvigheid zijn.


Het bedrijf zag er nog heel erg dicht uit toen we aankwamen. Dat was geen goed teken, maar goed, het was getint glas dus misschien zat er toch al iemand binnen? Niemand te bekennen, en de deur nog potdicht. Dat kon niet, volgens hun eigen site zijn ze 6 dagen per week open: alleen op zondagen gesloten (het is maandag) en 6 weken in juni en juli voor de winter (het is mei)… Terwijl ik in de Lonely Planet de landcode voor Nieuw Zeeland opzocht om het nummer op de voordeur te bellen, liep Hans om het gebouw heen en zag dat het stuntvliegtuigje binnenstond, met de propeller er af. Dat was een heel slecht teken! Ik kreeg inmiddels een bandje aan de lijn op het nummer; ze waren gesloten omdat ze met het jaarlijkse onderhoud bezig waren, sorry voor het ongemak en bedankt voor het bellen. @#$%#@%$# We hadden twee dagen geleden nog op hun site gekeken of er misschien nieuws stond, en toen stond er niets!



Echt ongelofelijk, we snappen dat niet; op de site stond niets, op het gebouw overigens ook niet; je moest per se dat nummer bellen om erachter te komen dat ze gesloten zijn. En dat nummer is misschien wel een gratis nummer voor Nieuw Zeelanders, maar voor buitenlanders denk ik toch zeker niet! Zet dan niet op je site dat je alleen maar in juni en juli 6 weken per jaar gesloten bent, als je half mei al dicht bent… Wat een klantenservice, maar niet heus! De reden dat we Motueka op de route hadden staan was vanwege dit stuntvliegen, en omdat er op de site stond dat je gewoon binnen moet komen stappen als je wilt stuntvliegen, hebben wij dat ook gedaan… Niet kunnen weten dat ze al 2-3 weken eerder zouden sluiten dan dat ze zelf op hun eigen site zeggen!


Zwaar teleurgesteld zijn we maar richting Picton gereden; het was druk op de weg, die flink kronkelde door de bergen, maar toen we eenmaal op de Queen Charlotte Highway zaten werd het gelukkig een stuk rustiger. Alleen Hans heeft 35 kilometer lang non-stop bochtjes zitten draaien – en hij had er al een flink aantal gehad op de hoofdweg! Daar word je ook niet echt vrolijk van… De route was best mooi maar we hebben al zo veel moois gezien deze reis dat we kritisch worden, en we hebben mooiere slingerweggetjes gereden. Maar goed, het is vast beter dan alle vrachtwagens op de hoofdweg en in tijd zal het niet zo heel veel schelen denk ik. Niet dat we haast hadden; doordat het stuntvliegen weggevallen was, was onze verwachte aankomsttijd in Picton rond 12 uur, en er vertrok om 13 uur en 14 uur een ferry (waarbij die van 14 uur eigenlijk onze bedoeling was).



We kwamen inderdaad om 12 uur aan in Picton, en hebben eerst een supermarkt gezocht. We konden er geen vinden, maar wel een broodjeszaak die nog twee saucijzenbroodjes had – die waren voor ons dus! En er stond een vrieskist met ijsjes; het was een lekkere warme dag, dus Hans stelde voor om ook een ijsje mee te nemen? Er waren nep-magnums met frambozen/vanille-ijs en witte chocola eroverheen, dus de keuze was snel gemaakt. Hans heeft even de show gestolen door “dank je wel” in het Chinees te zeggen tegen het oudere Chinese echtpaar van wie het zaakje was, en toen hebben we de ijsjes in de camper-diepvries gelegd (nog nooit zo’n goeie camper-diepvries meegemaakt) en de saucijzenbroodjes veiliggesteld voor we naar de ferry reden.


We wilde de Bluebridge ferry nemen van 14 uur; die was aanzienlijk goedkoper dan de Interislander die om 13:05 vertrok volgens mijn van te voren op internet opgezochte schema. Interislander zou namelijk 348 dollar kosten en Bluebridge 290. Hans reed het terminalterrein op van Bluebridge en ik stapte het gebouw binnen om kaartjes te kopen; men was niet heel erg hulpvaardig, en keek een beetje verveeld voor zich uit en probeerde mijn oog te vermijden. Eentje maakte per ongeluk oogcontact met mij en, nadat duidelijk was dat niemand anders zich geroepen voelde, was dan wel bereid om mij te helpen. Sorry, er zijn geen plekken meer voor de 14 uur ferry maar zal ik je op de wachtlijst zetten? Hé vroeg ik, zit ie dan zo vol? (het was inmiddels al na 12 uur en er stonden nog maar zo’n 3 auto’s in de rij te wachten…) Nee niet vol, maar er wordt onderhoud gepleegd aan de terminal op het Noordereiland dus er is alleen nog maar een wachtlijst. Ok zei ik, en de volgende ferry? Die ging om 19 uur (vond ik al te laat) en daar was ook een wachtlijst voor. Tot en met donderdag was alles alleen nog maar via de wachtlijst te boeken. Doeiiii, dan ga ik het wel bij de concurrent proberen!


Dus zijn we naar de Interislander terminal gereden; het was even zoeken want ze hadden geen gebouwtje, maar we zagen dat je gelijk bij de poortjes kon afrekenen, dus ik ben er voor de zekerheid maar heen gelopen en Hans heeft even gewacht op een plek waar hij nog makkelijk kon keren. Dit was een heel ander verhaal; een vriendelijke vrouw was zeer hulpvaardig en deed ons gelijk inschrijven (geen onzin van wachtlijsten!), ze had voor ons nog wel een web-discount ticket die 263 dollar kostte. Ik had er toen niet zo’n erg in en dacht dat dat veel duurder was dan oorspronkelijk gebudgetteerd, dus stemde enigszins teleurgesteld in; we moeten toch naar de overkant. Maar toen ik Hans wenkte om te komen en we het afgehandeld hadden besefte ik me dat we eigenlijk heel veel voordeel gehad hadden! In ieder geval ten opzichte van wat we van te voren opgezocht hadden: of wij nu specifiek een last-minute korting gehad hebben of dat dit gewoon laagseizoen prijzen zijn weet ik niet zeker, maar veel lager was het in ieder geval wel! Het scheelt wel 20 euro met ons geschatte budget voor Bluebridge, en 50 euro met wat we dachten dat Interislander zou kosten. Dat is twee overnachtingen! Mooi zo, we konden wel een meevallertje gebruiken vandaag…


We konden gelijk het terrein oprijden en in de rij gaan staan (Interislander vertrok ook om 14 uur, gek genoeg). Het was nog wel vroeg, nog maar iets van 12:15, maar we hadden lunch bij, een ijsje, en konden koffie zetten. Dus van alle gemakken voorzien! Hans heeft het gas opengedraaid, ik heb water opgezet, en terwijl de koffie doorliep hebben we lekker onze nog warme saucijzenbroodjes opgepeuzeld. Toen lekker een kopje koffie, en als toetje ons ijsje – het was tenslotte goed warm in het zonnetje! Heerlijk… En Hans heeft zelfs nog een beetje kunnen lezen in zijn ereader terwijl ik wat dingen uitzocht voor het Noordereiland. De tijd ging eigenlijk best hard!



Aan boord van de ferry hebben we een tasje gemaakt met water, ereader, bril voor Hans, en de gps (zodat we de ferry-route konden volgen). Met de jassen onder de arm voor als we straks op open zee zouden komen zijn we een plekje gaan zoeken op het buitendek. Eenmaal buiten scheen de zon echter zo schel, dat ik na wat dubben (5 trappen af en weer op moeten) toch nog maar even gauw terug naar de auto ben gegaan om de petjes en zonnebrillen te halen voordat ik niet meer op het autodek mocht. Daar waren we heel blij om, want de zon heeft heel de oversteek schel geschenen, al werd het op open zee wel ook best koud. De oversteek duurde 3 uur en was wel mooi maar niet zo heel bijzonder; wel leuk was dat aan het uiterste puntje van het Zuidereiland duidelijk vroeger vulkanische activiteit geweest was – je kon de basaltkolommen en aslagen zien zitten in de kleine rotsachtige eilandjes.



Eenmaal in Wellington heb ik Hans de drukke stad uit gestuurd naar een campsite aan de snelweg; een motel die wel geld zag in de vele campers die dagelijks van en naar de ferry gaan, en nu dus de dichtstbijzijnde campsite bij de ferry aanbiedt. Ik ging bij de receptie vragen hoe duur het was (het was onderhand al donker aan het worden), en schrok behoorlijk van de prijs: 46 dollar! Dus ik zei dat ik dat even met mijn man moest overleggen, omdat dat toch over ons budget ging (dat was ook zo in dit geval, maar die zin is overigens een goeie manier om ergens in het laagseizoen te proberen wat van de prijs af te krijgen)… Het meisje achter de balie was erg vriendelijk, keek me een beetje scheef aan, glimlachte en zei “oh maar ik denk dat ik misschien ook wel een plekje heb voor 40 dollar hoor”. Dat was al beter! Dus we hebben voor vanavond een campsite 6 km van de stad vandaan voor 40 dollar hihihi…


Het was inmiddels al 17:30 en andere campers van de ferry hadden hetzelfde idee gehad, dus we zijn gelijk maar gaan koken; een eenvoudige maaltijd, want we moeten onze blikvoorraad wat verkleinen. En we hadden geen zin om uitgebreid te gaan kokkerellen. Dus we hebben lekker gesnipperde uitjes en smac (uit blik) een beetje opgebakken en spaghetti in tomatensaus (uit blik) daardoor heen geroerd om op te warmen, en het smaakte goed! Toe was een blikje ananas. We spraken in het piepkleine keukentje een jong Iers stel die twee weken hadden voor beide eilanden, en morgen naar het Zuidereiland gingen; we hebben ze nog de zeehondencrèche aangeraden in Ohau Stream, maar gezien het feit dat ze al een helikopter/ijswandeling geboekt en betaald hadden voor donderdag in Fox Gletsjer, en dus als ze morgen met de ferry oversteken ongeveer anderhalve dag hebben om daar te komen, denk ik niet dat ze de zeehonden in hun planning krijgen… Jammer dan! Terug in de camper hebben we de gordijnen gesloten en het kacheltje aangezet want het begon een beetje nat-koud te worden. En Hans kon op een gegeven moment zijn ogen niet meer openhouden (logisch, reizen is sowieso vermoeiend en hij heeft bovendien een pittig concentratie-ritje achter de rug vandaag) en lag af en toe te snurken als een beer… We staan inmiddels met 9 campers en een Jucy auto op dit terreintje.


free counters