Woensdag 21 mei: Greytown – Hawera, 295 km

We merken dat het wat warmer is op dit eiland; om te beginnen is het misschien niet meer nodig om de ventilator ’s nachts door te laten draaien – we hebben het vannacht af en toe zelfs een beetje te warm gehad. We lopen hier ook al sinds aankomst meestal in t-shirts rond, ten opzicht van shirts met lange mouwen in het Zuidereiland. Lekker, maakt het opstaan ’s ochtends ook wat gemakkelijker als je niet eerst de tent warm moet stoken! En het scheelt ook enorm met het vocht in de camper ’s ochtends; die is de laatste dagen bijna helemaal droog, terwijl we het op het koudste weleens gehad hebben dat de condens op het plafond stond…


We waren wel weer redelijk vroeg wakker en hebben veel gedroomd. Misschien vanavond dus de ventilator maar niet meer laten draaien (er zit wel een eenvoudige thermostaat op hoor, waardoor hij afslaat als het warm genoeg is), kijken of we iets rustiger slapen als het wat minder warm is. Tijdens het opstaan en voorbereiden om te vertrekken kwamen we de permanente bewoner nog even tegen, en Hans ontdekte dat er nog een camper stond op een ander veld – het is al met al best een grote campsite. De manager hebben we niet meer gezien, maar bij het wegrijden hebben we nog even getoeterd om afscheid te nemen van de permanente bewoner.


Op een briefje in de keuken van de camping hing wat informatie over wifi – blijkbaar was er in het winkelgebied van Greytown stadswifi! We wilde onderhand nog wat geld opnemen maar om dat te kunnen doen moesten we eerst wat geld van een andere rekening overmaken. En we wilde sowieso weer even kijken of alle afschrijvingen goed gaan en de email-accounts leeghalen (het is al weer sinds zaterdag dat we internet gehad hebben). We hebben ingesteld dat de emails op de server blijven staan tenzij wij ze weggooien op de mobiel, dan worden ze ook van de server afgehaald. Alle mails die wij op de server laten staan kunnen we thuis nog downloaden op de desktop, maar dingen zoals nieuwsbrieven en spam en zo kunnen natuurlijk gelijk weg. Dus besloten we voor we verder reden nog even naar een supermarkt in Greytown te rijden om pindakaas te kopen en lunch, en kijken of we op het stadswifi konden. Nou was de beoogde supermarkt om te beginnen niet te vinden – waarschijnlijk al een paar jaar geleden opgeheven want er stond nog wel een supermarktachtig gebouw – en we konden het stadswifi wel vinden maar er geen verbinding mee maken. Grrrr! Dan maar doorrijden.



We zijn nog door een of twee wat grotere plaatsjes gekomen en iedere keer hebben we gekeken of we in de supermarkten op het wifinetwerk konden komen, maar iedere keer kon ik niets vinden. We zijn vandaag in totaal denk ik wel in zo’n 5 supermarkten geweest (zowel een Pak&Save, een Countdown als 3 New Worlds); de meesten nog best wel grote ook! Maar uiteindelijk vonden we in een New World supermarkt een medewerker die jong genoeg was en de juiste doelgroep om te weten waar we het over hadden, en hij bevestigde dat op het Noordereiland geen wifi in de supermarkten is. Vreemd!!! We weten eigenlijk wel bijna zeker dat we gelezen hadden dat er op beide eilanden in de supermarkten (in ieder geval deze drie ketens) internet was… Maar het lijkt erop dat de supermarktketens op de twee eilanden dus enigszins gescheiden zijn in hun bedrijfsvoering. Balen!



Uiteindelijk zijn we uit ellende zelfs een McDonalds ingestapt en hadden zoiets van, dan doen we ook lekker een klein portie friet delen ook, maar “gelukkig” had Hans terwijl ik nog in de rij stond (het ging alles behalve vlot) al geprobeerd op zijn tablet op het gratis wifinetwerk te komen en kreeg hij een foutmelding, waardoor ik het ook probeerde; ook niets. Tja, dan heeft het eigenlijk ook geen zin om een frietje te kopen want we zijn hier voor de wifi en niet voor de friet, hoe lekker een frietje ook kan zijn! Dus we zijn dapper geweest en zonder friet (en zonder wifi) weer naar buiten gestapt. Ik was wel nog bezig met de telefoon en zag een ander netwerk, inspirefreewifi of zoiets, en die heb ik maar eens aangeklikt; het bleek redelijk eenvoudig om een sessie gratis wifi te krijgen en ik heb er maar mijn halve doopceel voor hoeven invullen… We konden dus in ieder geval de mail binnenhalen, wat whatsapps van Hans zijn dochter ontvangen (met foto’s van bloemen in onze tuin, leuk!), onze bankzaken afhandelen, en een formulier invullen op de website van de maatschappij waarmee we naar White Island willen, met de vraag of hun toers wel beschikbaar zijn… alleen emails verzenden ging helaas niet, dus we hebben onze al eerder klaargezette mails nog niet kunnen verzenden. Maar het belangrijkste (geld overmaken) is in ieder geval wel dus eindelijk gelukt.



Na al dit gedoe konden we verder, maar het was inmiddels al 11:30, de tijd gaat hard als je zo bezig bent. En qua kilometers waren we nog niet zo heel veel opgeschoten, enkele tientallen, terwijl we vandaag eigenlijk zo’n 300 wilde rijden om aan het begin van de Forgotten World Highway te komen. Hans heeft nog heel erg hard moeten werken ook, zeker in het begin, want het woei angstaanjagend hard af en toe. Een keertje duwde een rukwind ons bijna het tegemoetkomend verkeer in, gelukkig dat Hans goed grip had op het stuur en op tijd tegenstuurde want we waren anders zo tegen een tegenligger opgebotst. Brrrrr! We hebben een hele tijd achter een vrachtwagen gezeten en, al was dat ook vervelend, het hielp Hans wel een beetje in het anticiperen van dergelijke rukwinden en zo. Het was in het begin heel erg druk op de weg en het heeft ook nog af en toe geregend: we reden door een hele reeks lintbebouwingen en een aantal grotere steden, en er was veel vrachtverkeer. Al met al waren de eerste paar uur van de dag dus erg vermoeiend rijden voor Hans. Gelukkig werd het later wat rustiger qua verkeer, stopte de regen en ging de ergste wind wel wat liggen.



We konden onderweg nergens echt goed vinden om even te stoppen voor koffie en een broodje, dus we zijn uiteindelijk gewoon maar langs de weg in een klein dorpje, Sanson, gestopt. De parkeerstrook was breed genoeg om er comfortabel te staan, en we hadden onderhand behoefte om te stoppen; achteraf een goeie keuze, want de eerstvolgende échte mogelijkheid, een rustplekje langs de weg, kwam pas 3 kwartier later ergens in de heuvels!



We kwamen rond 14:30 in Hawera aan, waar ik in het boekje een nietszeggende campsite gevonden had met alleen een tekstadvertentie (dat zijn meestal de beste/goedkoopste wat ons betreft want die hebben niet voldoende budget om uitgebreide reclames te maken en zijn dus meestal stadscampings of particuliere campings…). Een campsite met stroom voor twee personen zou maar 20 dollar per nacht kosten! Het alternatief was Stratford geweest, 30 kilometer verderop en echt het begin van de Forgotten World Highway, maar daar was alleen een top10 camping en die zijn over het algemeen bovenaan het budget want 4 sterren. Dus we spraken af dat als we deze in Hawera echt niets vonden we altijd nog naar die in Stratford konden doorrijden.



Met een beetje creatief zoeken vonden we al gauw de camping (Hawera Holiday Park); een keurig klein veldje naast een zwembad en een park, het zag er prima uit, de wc’s en keukens ook, alleen de receptie zag er een beetje dicht uit. Ik stapte uit om af te rekenen en op de deur van de receptie stond dat als je vóór 15 uur aankwam en de receptie bleek dicht, je gewoon een site moest opzoeken en dan zouden de beheerders na 15 uur wel met je komen afrekenen. Prima, klinkt goed! Dus we hebben onszelf geïnstalleerd en zijn naar de supermarkt in de buurt gewandeld; volgens het boekje maar op 500 meter afstand maar dat moet hemelsbreed geweest zijn, 1 kilometer komt er dichter in de buurt… En we hebben lekker wat chips en chocola gekocht en die toen we terug in de camper waren alvast aangesproken. Vandaag is geen balansdag!



’s Avonds hebben we als avondeten het laatste beetje rijst opgemaakt met gebakken kipreepjes en ratatouille (uit blik), met chilisaus voor de pit. Ons favoriete ingrediënt deze reis is denk ik toch wel de ratatouille uit blik van de New World; een lekkere neutrale tomatensaus met gare maar niet zachtgekookte groente erin, vergt alleen even opwarmen, en het smaakt overal bij… Ideaal camper-eten want zowel saus als groente! Toe een bakje citroenyoghurt, ook favoriet deze reis; erg lekker… En bij de thee nog een plakje wortelcake. Lekker snoepen vandaag dus! Ondertussen is het al bijna 21:30 en is er nog niemand langs geweest om de campinggelden te innen. Benieuwd wanneer ze dat willen gaan doen, er staan nu toch 4 wagens waarvan eentje een Jucy camper met 4 jongeren erin… Dat is totaal zeker zo’n 96 dollar volgens mij (ik dacht dat de tarieven 20 per wagen per 2 man was, plus 8 voor iedere extra persoon). Beetje zonde als je dat geld laat liggen!


free counters