Vrijdag 23 mei: Motuoapa – Whakatane, 222 km

Vanochtend zijn we weer op ons gemak vertrokken; het was vannacht wel iets kouder geweest dan de laatste dagen, maar ons eigen ventilatortje kan het wel aan gelukkig! En ’s ochtends opstaan is niet zo heel moeilijk meer want dan is het al wat warmer dan ‘s nachts. De camper was vandaag zelfs bijna helemaal droog van binnen, dat gebeurt niet vaak! We moesten tanken, wat boodschappen en pinnen, dus we hebben de gps ingesteld op een supermarkt in het centrum van Taupo, het grote plaatsje op zo’n 30 kilometer afstand van onze overnachtingsplaats. We zijn blij dat we niet in Taupo overnacht hebben, los van de prijs; het was vreselijk toeristisch, een en al hotels, restaurants en winkels!



We vonden een Mobil-tank die diesel voor 1,459 aanbood (we hanteren 1,499 als standaard en alles daaronder is bonus!), naast een Countdown supermarkt met een pinautomaat… Ideaal, daar houden we wel van, alles wat we nodig hebben lekker praktisch bij elkaar. Maar terwijl we naar de pinautomaat liepen kreeg ik telefoon; een nummer dat ik niet kende. Je weet toch maar nooit dus ik heb opgenomen; bleek het de beheerder van de camping in Hawera te zijn! Enigszins schaapachtig, dat zij ons waren misgelopen en dat we vertrokken waren zonder te betalen… En waarom we niet even bij het huis langsgegaan waren want zijn vrouw had ons ’s ochtends zien vertrekken zonder dat we betaald hadden. Euh, pardon? Jullie zijn ons niet misgelopen, we hebben helemaal niemand gezien! Langzaam maar zeker kwam het hele verhaal eruit; ze wonen op het terrein bij de ingang, en beweerden dat ze ons niet hadden zien staan bij thuiskomst omdat we achter het voorzieningengebouwtje stonden (we stonden tegen de achterste heg en we waren heel goed zichtbaar vanuit de ingang). Hij had pas ’s ochtends toen hij naar zijn werk ging gezien dat er nog een camper stond achterin en tegen zijn vrouw gezegd om daar nog even langs te gaan, maar zijn vrouw beweert daar geen kans meer toe te hebben gehad omdat we er al vandoor gegaan waren.


Ik legde uit dat we om 14:30 aangekomen waren bij een dichte receptie met een bordje “zoek aub een plaatsje uit als je voor 15 uur binnenkomt en de receptie is gesloten, dan nemen we daarna wel contact met je op”. Dat we nog die middag een of twee keer gekeken hadden bij de receptie – ook dezelfde ochtend dat we vertrokken – en dat de receptie ten alle tijden potdicht was, maar dat we het vertrouwen hadden dat we goed zichtbaar waren en een beheerder vanzelf wel naar ons toe zou komen; want dat waren de instructies! Dat we de ochtend dat we vertrokken nog altijd naar een dichte receptie aankeken, en er verder geen honesty box was, en het huisje (waarvan we niet zeker konden weten of het iets met de camping te maken had) ook dichte gordijnen had gehad. Als zijn vrouw ons had zien vertrekken, waarom is ze dan niet naar buiten gekomen of zo? We zijn zo rustig en langzaam weggereden, we hadden heus wel gezien als iemand zwaaiend naar buiten komt rennen! En je gaat niet zomaar ergens geld wegleggen…


De beheerder was duidelijk ook wel vooral boos met zichzelf en zijn vrouw denk ik, te horen aan zijn stem; hij zei het wel niet zo, maar het was duidelijk dat wij niet fout waren geweest, maar zij. Maar feit bleef dat we niet betaald hadden. Dus vroeg hij of we het niet even in orde konden komen brengen met zijn vrouw? Euh PARDON? We zijn hier op rondreis hoor, we zitten inmiddels al in Taupo en gaan echt niet even terugscheuren om 20 dollar te overhandigen hoor… Hmmm tja euh, dan misschien per post of overschrijven? Het gesprek begon onderhand echt te lang te duren dus ik smeekte hem om ons te emailen dat was handiger; hij had tot mijn verbazing zelfs ons emailadres. Enigszins met tegenzin (email is niet zijn medium, dat was duidelijk) stemde hij in om te mailen.


Pfffff je weet dat je niets fouts hebt gedaan maar toch is het schrikken, en vervelend. We hebben niets fouts gedaan want de beheerder en zijn vrouw hebben ons wel zogenaamd niet gezien maar toch wel goed genoeg “niet gezien” om onze nummerplaat te noteren zodat ze de verhuurder konden bellen; het was dus gewoon laksheid vanuit hun, en dat werd in het gesprek ook wel duidelijk… (ik weet overigens zelfs bijna zeker dat de vrouw van de beheerder ’s middags rond 17 uur twee keer een rondje gereden heeft op het terrein langs onze camper, want datzelfde autootje stond vanochtend vroeg ook op het terrein, vlakbij het huisje geparkeerd). Maar wij waren er toch wel een beetje van slag van. Vooral ook misschien vanwege het feit dat de beheerder dus de verhuurder gebeld heeft, en die gelijk heel onze doopceel (naam, telefoonnummer en emailadres) afgegeven heeft.


Maar goed, nu konden we even verder niets doen. We zijn de Countdown ingegaan voor een nieuw brood en voor iets voor bij de lunch; de bakkerij-afdeling was bedroevend, eerlijk gezegd, dus we hebben alleen een brood gekocht en zijn toen maar gaan tanken. Volgetankt zijn we verder op pad gegaan; de campingbeheerder heeft die ochtend nog 4 keer gebeld, maar ik heb niet meer opgenomen en na de eerste keer bellen een smsje gestuurd om aub zoals gezegd te emailen want dit kost iedereen anders veels te veel geld; toen kreeg ik (na nog drie keer bellen die ik iedere keer heb genegeerd) een smsje terug dat hij dat gedaan had en de betaling wel afwachtte. Vervelend!


In de omgeving van Taupo was wel wat geothermische activiteit, maar niets “in het wild” zoals we gewend waren in IJsland, waar ieder beekje of stroompje wel warm kon zijn (en ook gewoon overal in het wild natuurlijke “hottubs” gebouwd waren, gratis), en je zomaar wat borrelende modder of stoom-sissende stenen tegen kon komen. Hier was alles gelijk in een kuuroord of attractiepark veranderd; en alles kostte geld! Zelfs het aller meest simpelste, een terrein met redelijk recente geothermische activiteit waarvan ik gelezen had dat die eigenlijk door mensen veroorzaakt was, kostte 10 euro voor ons tweeën… En de wat grotere, serieuzere dingen al gauw 40 euro. Tja, daar hadden we weinig trek in! Ook omdat we al duidelijk de indruk kregen dat het eigenlijk allemaal niet zo spectaculair is. We zijn heus bereid om geld uit te geven aan dingen (en dat doen we ook wel redelijk gemakkelijk aan dingen die we leuk vinden op reis), maar we willen ook nog andere reizen maken dus het is altijd een kwestie van keuzes maken. Als we op deze reis alles zouden doen wat mogelijk was en we enigszins interessant vinden (helicoptervluchten, gletsjerwandelingen, jetboats, dit soort parkjes, grottenstelsels) dan zouden we zó zonder enige moeite 1500-2000 euro extra aan activiteiten uitgeven die eigenlijk weinig écht extra’s toevoegen voor dat geld.



We hebben dus vooral gereden. Ik leidde ons na Taupo een beetje het binnenland in, van de geijkte hoofdwegen af door een bosrijk gebied; aangeplant bos, weliswaar, voor de bosbouw, dus vooral naaldbomen, maar het was weer eens een ander landschap. Op een gegeven moment moesten we zelfs even wachten omdat er langs de weg bomen gekapt werden en die over de weg heen vielen. Ze waren net de laatste takken aan het opruimen toen wij aankwamen.



Op een gegeven moment zouden we bij een klein dorpje op een knooppunt van een paar wegen komen, Murupara; op de kaart stond het als redelijk substantiële stip aangegeven, en het was inmiddels al rond 11 uur, dus misschien konden we daar iets voor de lunch/koffie kopen en dan buiten het dorpje koffie zetten en even pauzeren. We reden dus voorbij onze afslag het dorpje in, maar we zijn een rondje gereden en er weer uit, want het was helemaal niets; een beetje een vervallen, vergeten zooi. Het “cafeetje” met zelfgemaakt gebak en zo zag er zo onappetijtelijk uit dat we er niet eens voor uit de auto gestapt zijn, en de buurtsuper wat verderop die ook adverteerde met verse pasteitjes zag er ook niet echt uitnodigend uit. Jammer dan, maar op zich was het maar een uurtje rijden nog naar Whakatane, dus we konden ook gewoon doorrijden en daar iets eten/drinken.



We hebben dus doorgereden en onderweg een appeltje gegeten. We kregen een beetje de indruk dat we door Maori-gebied reden; bij huizengroepen zag je eigenlijk voor het eerst ook van die gebeeldhouwde beschilderde palen staan, en een soort van verzamelplaatsen (“Marae”) en zo. Ook aan de mensen zag je het een beetje, al vinden we het moeilijk om ze te onderscheiden. Eigenlijk voor het eerst in Nieuw Zeeland dat we het een beetje denken te kunnen zien; in Australië kwamen we weleens in Aboriginal-gebied en dat was meer dan duidelijk te zien, maar je kunt de Aboriginals en de Maori natuurlijk niet vergelijken met elkaar. Sowieso, we denken altijd Australiëen Nieuw Zeeland als zijnde op elkaar lijkend en bij elkaar horend, maar het zijn twee totaal verschillende landen en culturen, dat is wel duidelijk.



We merken ook een verschil tussen de Noorderlingen en Zuiderlingen; op het Zuidereiland zag je weleens kerkjes, natuurlijk, maar hier op het Noordereiland zie je ook actieve uitingen van religie – christelijke schoolkampen, leuzen op rotsen, en afgelopen zondag zagen we bij verschillende kerkjes de parkeerterreinen redelijk volstaan. De Noorderlingen rijden ook iets minder voorzichtig dan de Zuiderlingen. Al hebben ze allebei moeite met richting aangeven (met name op rotondes!) of ander verkeergedrag anticiperen…


We kwamen iets na 12 uur in Whakatane aan, en zijn als eerste naar het kantoor gegaan van de toeroperator voor de White Island boottochten. We hebben ons ingeschreven voor de boottocht morgenochtend, en worden vanavond tussen 19 en 20 uur gebeld om te bevestigen of de boottocht doorgaat en hoe laat we verwacht worden in verband met getij en zo. Toen zijn we naar een vlakbij gelegen New World supermarkt gereden die ik op een toeristenkaartje van het stadje had zien staan, en hebben we wat lekkers gekocht voor de lunch en chips voor vanavond. Er was ook een bibliotheek in de buurt, dus we hebben even er buiten gestaan en kregen toegang tot een soort gemeentelijk wifi waar we 2 uur gratis wifi kregen (en dan kun je 2 uur niet meer inloggen). Genoeg om even de post binnen te halen; onze vriend van de camping van Hawera had de gemeente (van wie de camping was) een mailtje laten sturen met bankgegevens. Dat zoeken we nog wel eens uit. Voor de rest verder geen mail, dus even de bankzaken gecontroleerd en toen konden we verder.


We zijn naar de stadscamping gereden die ook in de buurt lag, en dat zag er prima uit op zich, zeker voor 30 dollar – en we zijn niet zo veeleisend, we vinden dit soort campings prima. Ik ging registreren en terwijl ik door een vrouw geholpen werd hoorde ik haar man uit de kamer achter het kantoortje mopperen dat we toch zeker geen Aussies waren? De vrouw lachte een beetje verontschuldigend en ik zei nee hoor, we zijn geen Aussies we zijn Nederlanders – daarop stak de vrouw haar hoofd om de hoek en maande haar man om zich te gedragen, we waren Nederlanders! Hans had blijkbaar ook al een opmerking gehad van de man (het zijn grapjes, maar de Kiwi’s kunnen enorm hard zijn in hun grapjes naar de Aussies toe…) of wij Aussies toch niet Aussie-weer meegenomen hadden, en hij had ook al gezegd dat we Nederlands waren dus dat het hoogstens Nederlands weer kon zijn.


We hebben een plekje gezocht en zijn gelijk gaan lunchen met de pasteitjes die we bij de New World gehaald hadden, lekker! Toen hebben we een beetje op de camping rondgekeken, die ligt aan een watergebied wat in de zomer denk ik één groot muggenparadijs is, maar nu gelukkig met het wat koudere weer goed te doen is. De campingfaciliteiten zijn wat verouderd maar zoals eigenlijk bijna altijd deze reis keurig schoon. In de loop van de middag ben ik een dutje gaan doen, ik was erg moe, en op een gegeven moment heeft Hans mijn voorbeeld gevolgd.



We hebben ’s avonds wat later dan anders ons avondeten klaargemaakt in het keukentje waar de gaspitten zo oud waren dat ze helemaal verduurd en verroest waren; de roestvlokken vielen eraf als je ze aanraakte… Er was een groep van 6 Australiërs in 3 huurcampers bijgekomen, en die stonden nog in de keuken een toetje te maken; pannenkoeken, in dezelfde pannen als wij hadden. Dat ging natuurlijk voor geen meter, dus wij wezen naar onze pan en maakte een meelevende opmerking dat wij het probleem kende en ook dagelijks ervoeren. Zij wilde ook op de White Island boottocht morgen en zaten ook op het verlossende telefoontje te wachten. Ons avondeten was vanavond een eenpansschotel van gehakt en gebakken uitjes, krieltjes (uit blik), en ratatouille (uit blik), op smaak gebracht met zoete chilisaus die je echt wat ons betreft overal voor kunt gebruiken! Erg lekker…


Terwijl we aan het afwassen en opruimen waren kreeg ik telefoon van het bedrijf – om 19:01, echt stipt op tijd! Helaas, de boottocht voor morgen was geannuleerd in opdracht van de kapitein, vanwege te harde wind op zee. Nu moet je 49 kilometer, (80 minuten), varen om bij het eiland te komen, dus dat is geen klein eindje natuurlijk zeker niet als het hard waait. Toch is het een sof en jammer; we hadden vandaag wel behoefte aan een opkikkertje… We staan nu ingeschreven voor de boottocht voor zondag (en worden morgenavond rond dezelfde tijd gebeld met een update), dus we moeten morgen in de buurt blijven en vannacht weer hier in Whakatane slapen. De Australiërs zaten in de gemeenschappelijke ruimte naast het keukentje dus we hebben ze even op de hoogte gebracht; zij hadden nog niets gehoord want zij hadden het bedrijf de camping zelf laten bellen. Terug in de camper hebben we ons toetje (citroenyoghurt, ook een betrouwbaar succesnummer deze reis) gegeten en een plan gemaakt voor morgen; we gaan morgen een rondje rijden via Rotorua en Matamata, redelijk comfortabel te doen qua afstanden. Er zijn wat dingen te zien in de omgeving van Rotorua en Matamata moet gewoon wel mooi landschap zijn, dus hopelijk hebben we morgen nog een beetje een mooie route, hoewel na de Forgotten World Highway alles waarschijnlijk maar flauwtjes afsteekt…

free counters