Maandag 26 mei: Whakatane – Coromandel, 311 km

Vannacht is het weer gaan waaien, en regenen, al was het vanochtend wel weer wat geluwd. We hebben heel onrustig geslapen, Hans was veel wakker en erg onrustig en ik had moeite om in slaap te komen. Ik had er een slecht gevoel over maar Hans was nog wel een beetje positief dat de boottocht door zou gaan; helaas, we werden klokslag 8:30 gebeld met de mededeling die ik al 3 dagen aanhoor, dat “door te hoge wind de kapitein besloten heeft de boottocht te annuleren voor vandaag, maar de verwachting is dat het er morgen beter uitziet”… Wat een domper! We kunnen onszelf in ieder geval troosten met het feit dat we echt onze uiterste best gedaan hebben om deze boottocht te doen, we hebben er 3 hele dagen van onze reis voor uitgetrokken.


We waren iets voor 8 uur opgestaan en hadden de ochtendrituelen dus al allemaal achter de rug toen we gebeld werden; we waren startklaar. Dus we zijn nog een laatste keer naar de wc gegaan en toen naar het vuilwaterpunt gereden op de camping. We hadden daar gisteravond in het donker nog een camper zien staan, en nu bij daglicht zagen we dat er een putje in een iets aflopende betonnen plaat zat en een kraan met tuinslang; dat is nu eens het meest praktische vuilwaterpunt dat we deze reis gezien hebben (ze doen hier in Nieuw Zeeland panisch over vuilwater, dat mag echt alleen op vastgelegde punten geloosd worden, en er staan hoge boetes tegenover als je het op de verkeerde plek doet…). Er zat niet veel water meer in onze tank; de restjes gekookt water van het koffiezetten ’s middags – misschien een paar eetlepels per keer – en zo af en toe een bodempje water dat we ’s avonds in een leeg yoghurtbakje gegoten hadden om wat te weken. Het was dus een druppelstroompje van overwegend helder water…


Opeens kwam de camping baas aangespurt met een “hee wat doen jullie daar?”; het leek ons zo’n rare vraag maar die baas was ook degene van de “brengen jullie Aussie-weer mee?” dus misschien was het weer zo’n soort grapje? Wij reageerden dus gewoon met “we lozen ons vuilwater, kijk maar”. Nou ja, dat was hem dus wel duidelijk; dit was helemaal niet een loospunt voor vuilwater en hij was een beetje in de stress dat ie toch niet betrapt zou worden want hij kon ernstig in de problemen komen… Maar hij was opgelucht dat het duidelijk schoon helder water was, dus hij zo van, “ok ok het is in orde, nu gauw wegwezen hier voor ze jullie zien”. Ok, wie dan? De campingpolitie? Ik zei nog dat we dachten dat het hier was omdat we gisteravond een andere camper hier hadden zien staan, toen keek hij helemaal gestresst! Maar goed we zijn dus maar vertrokken! Wat je anders bij het putje en de tuinslag moest doen is ons trouwens een mysterie – misschien de camper wassen??


We zijn naar de Westpac bank gereden in het winkelgebied maar die was nog gesloten, dus toen zijn we naar een tankstation gereden aan de rand van het stadje waarvan we hadden gezien dat hij 1,459 kostte, en heeft Hans de camper helemaal tot het randje volgetankt… Met de laatste druppels is hij uiteindelijk op 59,99 liter uitgekomen! Toen weer terug naar de bank om die overboeking naar de gemeente van Hawera te proberen te doen, zucht. De bank was net open en toen de dame achter de balie begreep wat we bedoelde verwees ze ons heel vriendelijk naar een soort bankcomputer bij de ingang; dat apparaat kon alles! Je kon er geld mee storten op een rekening zonder dat je iets anders nodig had dan het rekeningnummer en cash geld; zelfs een pasje was niet nodig. Ideaal, het wees zichzelf. We hebben 20 dollar overgeboekt (het rekeningnummer klopte eerst niet, ze hadden een nul teveel geschreven op het einde), de gevraagde referentie ingevuld, en we kregen keurig een bonnetje. Binnen 10 minuten waren we klaar bij de bank, gelukkig maar! Ik heb het bonnetje bewaard en ook een foto ervan gemaakt. Mochten ze gaan zeuren dan kunnen we die opsturen als bewijs.


Met dat achter de rug zijn we richting Tauranga gereden, ons einddoel vandaag was het stadje Coromandel. De eerste 50 kilometer of zo waren we, met name ik, nog wat gestresst; boos en teleurgesteld over de boottocht, boos over de laksheid van de Hawera campsite-beheerder waardoor we nu al dit gedoe en stress gehad hadden, van alles… Maar dat zakte wel geleidelijk, het landschap was gelukkig wel mooi en onze rit dwars door de binnenstad van Tauranga ging verrassend goed eigenlijk; de bewegwijzering in Nieuw Zeeland is best duidelijk, je kunt redelijk gemakkelijk snel de juiste richting vinden die je op moet. Maar toch blijft onze gps goud waard, want je kunt daardoor veel beter anticiperen op knooppunten en zo!



Na Tauranga was het weer nieuw terrein; en nadat na nog eens 50 kilometer ook het verkeer richting Auckland afgevallen was, werden de wegen een stuk rustiger. Het was een mooie rit richting en in de regio Coromandel (heel die punt van het Noordereiland heet de Coromandel, en dan heb je ook nog eens het stadje Coromandel).



We kregen na een tijdje behoefte aan pauze en gingen op zoek naar een supermarkt; maar we kwamen alleen maar Countdowns tegen, en daarvan waren we niet bepaald onder de indruk van de versafdelingen! Uiteindelijk zijn we in Tairua toch maar een Countdown binnengestapt; inderdaad de versafdeling was niet aanwezig, waardeloos. Uiteindelijk hebben we een cakeje gekocht om maar iets te hebben voor de lunch. Hans heeft toch nog even een rondje gereden op zoek naar iets anders; en opeens zagen we een New World – erger nog, vanaf de New World konden we vlakbij het parkeerterrein van die Countdown van zonet zien… GRRRR! Toch maar even naar binnengestapt, waar we een mooi breekbrood met kaas en ham vonden, zag er goed uit.



Buiten Tairua zijn we bij een verzamelstation voor schapen gestopt omdat daar de berm breed genoeg was om rustig te staan. We hebben ons laatst kopje koffie gezet en lekker geluncht; we zijn vast en zeker aangekomen (eigenlijk met iedere reis wel behalve toen in Noord Korea) maar thuis gaan we wel weer lijnen!



We konden vandaag al inchecken voor onze vluchten overmorgen, maar daarvoor hadden we wel wifi nodig. Hans stelde voor een bibliotheek te zoeken, dus in Whitianga, een wat groter klein plaatsje, heb ik de gps laten zoeken naar een bibliotheek en wonder boven wonder kon ze die vinden en ons er recht naartoe leiden! Mooi speeltje hoor… Het was een kleine bibliotheek maar ze waren duidelijk reizigers gewend want ze keken ons aan toen we binnenstapte – ik was nog bezig te bedenken hoe ik beleefd om wifi kon vragen – en vroeg wat we zochten maar vulde dat al gelijk aan met “oh jullie hebben zeker wifi nodig? Daar even intekenen en achterin het zaaltje bij het raam: stoel 1 en 2 zijn vrij”… Wow wat een service! Inderdaad, van de 10 wifi-plaatsen waren er al zo’n 6-7 bezet met buitenlanders die bezig waren hun shot internet te halen… Wij zijn gaan zitten en hebben onze vluchten ingecheckt en de stoelen aangepast naar rijen waarbij we alleen konden zitten in de 3-stoelen bij het raam. Die vullen ook nog wel op waarschijnlijk maar dan hebben we het in ieder geval geprobeerd denken we maar. Verder de mail binnengehaald en wat whatsappjes van vrienden die aan het terugreizen zijn vanuit Portugal naar Nederland in hun campertje. En wat whatsappjes gestuurd naar Hans zijn dochter (ik hoop dat zij haar geluid uit had staan, het was bij ons 14:30 dus bij haar 4:30…).



Weer digitaal bijgewerkt zijn we vertrokken voor de laatste 50 kilometer richting Coromandel. Het was een mooie rit door de heuvels en af en toe met mooie doorkijkjes naar eilanden en baaien aan de kust, maar Hans begon op een gegeven moment moe te worden want het was toch weer hard werken, al die bochtjes draaien… Op het laatst toen we de bergen vlak bij Coromandel zelf over aan het steken waren begon het te loeien van de wind en ook wat te regenen. Bang dat we op de berg in een storm terecht zouden komen zijn we snel het dal ingereden maar het viel gelukkig wel mee uiteindelijk.



Ik had een camping ingepland 6 kilometer buiten het stadje (richting het noorden, we moeten morgen naar het zuiden toe); niet echt handig maar de enigste die enigszins netjes geprijsd zou kunnen zijn en enigszins dichtbij het stadje zelf. Want we willen morgen niet al te ver hoeven te rijden naar Auckland, en er ligt verder zo te zien weinig op de route zelf. Maar net toen we Coromandel inreden zag ik nog net op tijd de Jucy auto voor ons bij een huis de oprit inschieten, en ik zag in het voorbijrijden dat het een backpackers-lodge was die ook camperplaatsen had. Dus Hans keerde de auto en we zijn even gaan kijken; het was particulier gerund en zag er keurig netjes en aantrekkelijk uit, en ja ze hadden 2 camperplaatsen met stroom. 36 dollar, prima! Hans schrok eerst een beetje van de prijs maar het is 6 kilometer dichter bij Auckland, en we weten niet helemaal zeker of diegene die ik op het oog had niet ook zoiets of meer zou kosten… Dit is nu eenmaal een dure toeristische regio!


Eenmaal ingecheckt reden we het grasveldje achteraan het terrein op en qua uitzicht zitten we nu misschien op een van de mooiste plekken, samen met Motuoapa – aan een soort van wetlands met in de verte een baai en op de horizon bergen. Erg mooi. We hebben een beetje gerust en zijn toen ons avondeten gaan maken; noodles met ratatouille (uit blik), en gebakken kipreepjes op smaak gebracht met oestersaus. Daarbij chilisaus. Erg lekker eigenlijk! Toe citroenyoghurt… De voorraden zijn onderhand zo goed als op; alleen het zout, vaatwasmiddel, thee en de chilisaus zijn over… Die gaan in Auckland op de plank voor andere reizigers (de eerste drie dingen hebben we toch ook zelf gratis gehad hihihi).


free counters