Dinsdag 27 mei: Coromandel – Auckland, 162 km

We hebben weer een onrustige nacht achter de rug; het wordt tijd om weer eens op een echte matras te slapen, het is toch uiteindelijk niet echt ideaal. Ik begon vanochtend zelfs de knopen te voelen op de kussens van de bank die onze matras vormen… We merkte vroeg in de ochtend al dat het behoorlijk koud moest zijn buiten, want alles wat niet onder de deken lag was ijzig koud. Dus we zette ons kacheltje wat hoger en die heeft eigenlijk nonstop gedraaid maar kon de kou maar nauwelijks uit de camper houden! En verder maar opkrullen onder de dekens en niet teveel bewegen want dan komen er weer koude delen vrij. Toen we opstonden zagen we dat buiten de rijp op het gras lag. BRRRRR dat is lang geleden!



We hebben na het opstaan en ontbijten de camper opgeruimd: de reistassen tevoorschijn gehaald en onze bagage ingepakt. Daarna nog eens goed kijken of we niets vergeten waren, de koelkast leegmaken (er zat nog nauwelijks iets meer in), en een tasje voor de plank bij de verhuurder maken: wat er over was van de afwasmiddel, zout, honingmosterddressing en theezakjes (door ons in Christchurch meegenomen). Verder een restje chilisaus, mayonaise en een half pak crackers (onze bijdrage)… De laatste rotzooi (alle foldertjes en papiertjes die je zo in die weken verzamelt en die ik altijd in de vakjes van de deur prop om later weg te gooien), en nog even de camper een beetje voor het zicht oppoetsen. Als laatste het bed uit elkaar halen en de banken en tafel weer opzetten. We hebben er de tijd voor genomen maar waren toch om een uur of 9 vertrekklaar.



We zijn op ons dooie akkertje vertrokken; eerst even tanken in Coromandel zodat het streepje van de tank precies goed zou staan als we bij de verhuurder aankwamen. Oef, dat viel tegen, het kostte 1,599! Toch maar doen… Voor de laatste keer bijgetankt zijn we op pad gegaan, en het was een hele mooie rit langs de kust en door de bergen.



Rond een uur of 10 zijn we in een klein vakantieplaatsje gestopt voor een kopje thee (de koffie is helaas op!) en een plakje cake. Daarna alles weer netjes afpoetsen en opbergen natuurlijk! We reden langs een best mooie kust, met kronkelende wegen, frisse vakantiehuisjes, en af en toe bomen vol vogels.



Om 11 uur kwamen we in het plaatsje Thames, het einde van de mooie kustrit. Terwijl we er door heen reden zagen we wat op het eerste oog een oorlogsmuseum leek te zijn; het bleek een soort gemeenschapsruimte te zijn (sportzaaltje, toneelzaaltje) met een herdenkingsmuur voor de regio. Dat zie je hier veel, “Memorial Halls”, of herdenkingshallen, midden in een gemeenschap. Maar het was wel leuk om even rond te kijken.



Toen we op het punt stonden te vertrekken en verder te rijden zag Hans een winkelcentrum er tegenover, en omdat we nog zeeën van tijd hadden (het was nog maar iets van anderhalf uur rijden naar Auckland) besloten we daar eens rond te gaan kijken. We zijn alle winkels afgeweest, met name “the warehouse” ( “het pakhuis”). Een soort uit de krachten gegroeide combinatie van Action, Kruidvat, Blokker, Bristol, Beversport en een beetje Intratuin… Je kon er alles van groentezaad tot duikpakken tot dvdspelers tot ibuprofen kopen dus, in andere woorden! Schappen en schappen en schappen vol met spullen! We hebben een hele tijd staan twijfelen bij de schoenen; Hans had namelijk een paar schoenen gevonden in de aanbieding voor omgerekend 16 euro die hij wel leuk vond, en die op het eerste gezicht wel goed leken te zitten. Alleen toen hij de veters strikte kwam hij erachter dat ze niet goed afsloten. Jammer, het was een leuke deal geweest.



We zijn nog wat winkels in en uit gelopen om uiteindelijk de Pak&Save binnen te stappen, en wat is er toch een enorme hoeveelheid keuze in buitenlandse supermarkten! Hier ook, het is in feite een budgetsupermarkt, maar net zo veel keuze als in de duurdere New World, er waren zelfs ook vers afdelingen voor vis, vlees en brood! Ongelofelijk… Meters en meters schappen vol met alleen maar chips, bijvoorbeeld. Ik heb stiekem een foto gemaakt want we zijn er steeds meer achter dat de Nieuw Zeelander een beetje gestoord is wat betreft veiligheid en regeltjes en zo, en zo mag je dus in een hoop supermarkten geeneens foto’s maken…



In de Pak&Save hebben we een geroosterd stuk gerookte ham gekocht voor de lunch, als traktatie; en dat was het zeker, heerlijk! We hebben in het parkeerterrein zitten smikkelen van de nog warme ham; we moeten thuis tenslotte wat hebben om af te vallen… Na onze winkelpauze en lunchpauze (toe een appeltje) was het 12 uur dus we zijn weer een eindje doorgereden. Een paar kilometer voordat we op de echt grote snelweg kwamen hebben we in een doodlopend straatje nog even pauze gehouden, en met onze verwachtte aankomsttijd bij het hotel in Auckland inmiddels opgelopen tot 14 uur zijn we weer op pad gegaan om nu in een streep (op ons gemak) naar Auckland te rijden.



We reden op een gegeven moment over een brug die het einde van het Maori-gebied leek aan te geven? Er stonden in ieder geval Maori-beelden langs de weg, alsof ze afscheid namen van ons. Dicht bij Auckland kwamen we op een stukje weg waar we drie banen hadden; dat is voor het eerst deze reis, al hebben we weleens stukjes gehad met twee banen. Het Auckland inrijden naar ons hotel ging ontzettend vlot; ik zat al helemaal klaar met kaart, gps en routebeschrijving maar het ging allemaal van een leien dakje, zeker met de gps om ons te leiden!



We kwamen iets na 14 uur aan bij het hotel en inchecken ging ook vlot. Onze kamer zag er meer dan prima uit en het meisje bij de receptie was zo lief geweest (toen ze zag dat we een camper hadden) om ons een kamer op de begane grond te geven zodat we zo de buitendeuren open konden schuiven en via het parkeerterrein onze bagage uitladen en naar de kamer brengen. Ideaal! We hebben de camper uitgeruimd, nog een laatste keer rondgekeken of we echt niets vergeten waren en toen heeft Hans de camper helemaal uitgeveegd.



Rond 14:45 zijn we naar de verhuurder gereden, ook een eindje van niets, ongeveer 1,4 kilometer. We hadden al onze papieren en de pasporten meegenomen maar uiteindelijk ging het zo vlot dat we binnen 10 minuten weer buitenstonden. Er werd maar heel summier gekeken naar de auto, de kilometerstand werd even opgenomen, we werden wat vragen gesteld en dat was het! Hans heeft wel nog specifiek voor een bewijs gevraagd dat we het netjes ingeleverd hadden, je weet maar nooit namelijk; als je wegloopt met niets heb je ook geen bewijs als ze opeens gaan zeuren. Maar eenmaal hier klaar (en met het eten achtergelaten bij de verhuurder voor andere camperaars) zijn we op ons gemakje teruggewandeld naar het hotel. Onderweg kwamen we de Indier tegen waar we vanavond gingen eten dus we hebben even gekeken, maar het zag er goed uit. Hans heeft van te voren de Indier en het hotel speciaal uitgezocht omdat ze zo dicht bij de verhuurder lagen en omdat ze er wel redelijk goed uitzagen en prijstechnisch ook natuurlijk. En om zeker te weten dat we terug konden lopen heeft hij heel de route “nagelopen” op google maps. Ideaal!



We hebben terug op de kamer een paar uurtjes kunnen relaxen en wat internetten (we kregen 200 MB gratis wifi) en ’s avonds hebben we heerlijk gesmikkeld bij de Indier voor nog geen 40 euro; ieder uienbhaji vooraf, en als hoofdgerecht lam korma (een van de lekkerste gerechten die we bij een Indier gegeten hebben) en kip tikka masala, en toe een gratis ijsje… lekker hoor! Na het eten hebben we lekker gedoucht in onze eigen douche – dat is zo’n fijn gevoel, je hoeft niet meer moeilijk te doen met je spullen op een bankje leggen of aan een haakje hangen en jezelf om te kleden in een te klein hokje en daarna weer nog half nat aan te moeten kleden… Niks mis met campings maar zo’n hotelkamer heeft toch ook wel wat hoor!


Ik heb de spullen opgeruimd en de bagage ingericht voor de reis terug en we hebben nog wat geďnternet en televisie gekeken voordat het tijd was om te gaan slapen… We hebben wel weer zin om naar huis te gaan!

free counters