25 maart 2007: Sednaya - Grens Libanon - Baalbek - Grens SyriŽ - Damascus


Vandaag was voor mij weer een dag waar ik naar uitkeek. Immers vandaag kon ik weer een nieuw land achter mijn naam zetten Libanon. En Jooske is al net zo gek als het daar op aan komt die is er ook opgewonden van weer een nieuw land te bezoeken. Een van de punten waarom we het zo goed kunnen vinden samen.

Het was half 8 dat we uit het hotel wegreden. In een klein uur reden we naar Damascus waar we twee mensen afzetten die niet mee gingen naar Baalbek maar liever nog wat in Damascus rond gingen kijken. De koffers werden ook gelijk achtergelaten die zouden voor extra oponthoud aan de grens kunnen zorgen. De agent van het reisbureau was er op tijd voor de papieren voor de grensovergang en dus konden we op weg. Ware het niet dat we in een Arabisch land zitten en dat onze gids nog uitgebreid met de agent over diens moeder, vader, schoonzoon en de geit van de buren moest kletsen. Grrrrr, om gek van te worden die mentaliteit hier. Men kijkt werkelijk nergens naar. Of het nu in het verkeer is of weggooien van afval, noem maar op overal vind je de mentaliteit van het interesseert me geen barst terug. Bv. na het passeren van de grens hadden we een korte plaspauze d.w.z. plassen en terug de bus in want we moesten naar Baalbek en wilden daar zoveel mogelijk tijd voor hebben. Gaan de Syrische gids en chauffeur toch uitgebreid wat eten en koffie drinken. Dat heeft weer tot gevolg dat snelle of niet plassers ook denken van ik kan nog wel even iets kopen enz enz. zodat een korte pauze toch een half uur duurt.

Enfin we rijden naar de grens en daar, tot blijdschap van Jooske en mij, kregen we weer een stempel in ons paspoort omdat we SyriŽ verlieten. Vervolgens door 15 km niemandsland naar Libanon om weer een stempel in ons paspoort te krijgen. Ditmaal van Libanon. Wat ik nu even vertel neemt wel anderhalf uur in beslag hoor!! Dus van grens tot grens.

Het was nu nog een uur rijden naar Baalbek en we waren daar om 12.00 uur. We gingen gelijk de enorme Romeinse tempel in. Want het reisagentschap had voor 13.30 uur de lunch gereserveerd. We hadden een heel aardige goed Engels sprekende gids die wist waar hij het over had want hij was archeoloog. De tempel was werkelijk schitterend, enorm groot, de grootste tempel buiten ItaliŽ. Overigens was de gids van mening dat het geen originele Romeinse tempel was, dit om een aantal typische kenmerken of het ontbreken hiervan. Maar daar zal ik jullie niet mee bemoeien. Wel aardig om nog te vermelden dat er stenen in verwerkt waren van 1.000.000 kilo (EEN miljoen) ongelofelijk. Bij omgevallen zuilen kon ik gaan staan en dan stak de doorsnede nog boven mij uit en als ik mijn armen strekte raakte ik nog niet de buitenkant van de cirkel. Ook was deze tempel prachtig vanwege zijn rijke decoraties waarbij ieder kerfje met de hand gemaakt is, niks uit een mal stansen. Gewoon eerlijk handwerk.

We hebben er tot na twee uur rond gelopen en zijn daarna pas gaan lunchen.

Vervolgens weer terug naar de bus en naar Damascus waar we om 18.00 uur aankwamen. De grensformaliteiten gingen gelukkig iets vlotter.

Wat ons direct opviel in Libanon was dat het een stuk schoner was dan in SyriŽ, het verkeer toch wel wat rustiger en over het algemeen meer modern. Of dat ligt aan het feit dat 75% van de bevolking christen is tegen 25% moslim weten we niet. Opvallend was het wel.

Apart om te vermelden is nog even het feit dat er T-shirts te koop werden aangeboden. Nou is dat op zich niet zo gek want dat gebeurt wel meer op toeristische plekken maar deze waren bedrukt met de strijdvlag van de Hezbollah!! Eigenlijk wel grappig maar ik zou hem toch niet durven dragen in Nederland. Overigens hadden we sporadisch ook al vlaggen van de Hezbollah gezien en passeerden we onderweg een paar posten van het reguliere Libanese leger maar niet echt sterk aanwezig.

Eenmaal in het hotel kregen we beiden een vermoeidheidklap en gaan weer lekker ons bedje opzoeken.

Liefs Hans.

free counters