Maandag 19 augustus: Beijing – trein, 600 km trein

De vlucht duurde totaal 10 uur, we liepen uiteindelijk iets voor op schema omdat we wind in de rug hadden, en al hebben we weleens langer gevlogen het was toch een behoorlijk zware vlucht. We konden maar korte hazenslaapjes doen en (een veel voorkomende klacht over China Southern Airlines) er zijn geen privé televisieschermpjes maar overhead schermpjes door het vliegtuig heen, met heel veel Chinese reclame, en Chinees ondertitelde films. De films waren dan ook nog eens enigszins serieuze en saaie praatfilms, dus met de plastic koptelefoontjes ging zeker 50% verloren van het verhaal... In vliegtuigen moet je simpele actiefilms hebben, of komedies, maar geen praatfilms. Naast ons zaten Chinezen met twee baby’s, maar die waren eigenlijk best braaf – ze huilde wel af en toe maar hebben geslapen en waren vooral heel veel over hun moeders heen aan het klauteren, we hadden er dus gelukkig geen last van!


Niettemin was het een lange, zware vlucht, en waren we blij toen het einde in zicht kwam! We hadden bij het van te voren online inchecken onze stoelen gewisseld – we waren als groep over heel de rij 53 verdeeld, maar Hans en ik waren niet naast elkaar ingedeeld, dus bij het online inchecken hebben we ons zelf naar rij 49 verplaatst, bij de nooduitgang en bij het raam natuurlijk, lekker met zijn tweetjes. Maar de rest van de groep had niet hun stoelen aangepast, dus toen we zagen dat de drie stellen waarvan we in de vertrekhal al het idee hadden dat ze in onze groep konden zitten (je hebt gewoon een gevoel bij sommige mensen), en die drie stellen ook nog eens op rij 53 zaten, wisten we het zeker. Met een van de drie andere stellen had met name Hans al oogcontact gehad (zo van, jij hoort in onze groep he?) en toen we uit het vliegtuig stapte en naast elkaar in de bus naar de terminal stonden, hebben we gelijk even kennis gemaakt met hen. Dat klikte wel gelijk dus we bleven min of meer bij elkaar tijdens de douane en bij de bagageband.



Bij de douane was er de mogelijkheid om door middel van vier knoppen met gezichtjes op een klein kastje aan te geven hoe tevreden je was over de service van de douanemedewerker die je paspoort controleerde. Wat een idee! Dat mogen ze ook weleens in Nederland invoeren... We waren best tevreden en hebben haar dus twee keer een glimlachend gezichtje gegeven. Toen we eenmaal door de sluis naar buiten liepen met onze bagage stond al gelijk onze gids, Jessica Lia, ons op te wachten met een boordje “Noord Korea met Koning Aap”. Nou dat kon niet missen natuurlijk! Jessica is een Nederlandse Chinees (of Chinese Nederlander) die in Nederland geboren en getogen is maar sinds een jaar of 3.5 in Beijing woont waar ze reizen voor Koning Aap begeleidt in dit deel van de wereld. Toen we allemaal compleet waren wees ze ons nog even waar we konden pinnen, en hebben we dus wat Chinees geld gepind voor eventuele boodschappen en voor in de trein straks.


We stonden rond 6 uur ’s ochtends Chinese tijd buiten het vliegveld, inmiddels was het in Nederland 12 uur ’s nachts, dus iedereen was logisch een beetje gaar! We zouden over 12 uur per trein vertrekken richting Noord Korea, en er was daarom heel netjes voor ons een dagkamer geregeld in een hotel zodat we, ondanks dat we niet in Beijing bleven slapen, onszelf nog wel even konden opfrissen en een dutje doen voor we gelijk weer verder gingen. Onderweg naar het hotel vertelde Jessica dat er zoveel auto’s waren in Beijing en zoveel mensen, dat er bepaalde regels waren om het verkeer te ontzien: zo mochten op maandag geen auto’s rijden met een 3 of 5 als laatste cijfer van hun nummerplaat, en mogen er per maand maar 100.000 auto’s verkocht worden – wie daarvoor in aanmerking kwam werd per maand door middel van loten bepaald. Het wilde dus weleens gebeuren dat iemand die een auto wilde kopen bijna een jaar moest wachten tot hij ingeloot werd! Rond 7 uur waren we in het hotel, en om 7:30 liepen we met de groep (4 stelletjes, 8 man totaal dus, en Jessica) richting een bakkerijtje om een broodnodige kop koffie en een broodje te eten, en even een Noord-Korea praatje te houden...



Want dat hebben we al begrepen aan de hand van de vele reisverslagen die Hans heeft zitten lezen, het wordt een hele aparte, bijzondere, bizarre ervaring! Bijvoorbeeld: het hotel in Pyongyang wordt afgeluisterd... alles wordt voor ons bepaald, zelfs wat we iedere avond zullen eten (maar om eerlijk te zijn, dat gebeurt natuurlijk wel meer bij all-inclusive reizen of reizen naar derde wereld landen)... Langs sommige wegen zijn de façades van huizen speciaal opgeknapt – de zijstraten mogen we niet in... Je moet te allen tijde respectvol zijn over de Leider, de “juche” oftewel de Leer, en alles wat daar mee te maken heeft... Je mag alleen datgene fotograferen wat de lokale gidsen aangeven... Enz, enz enz! Ook kledingvoorschriften: zo mag je in Noord Korea niet je schouders of knieën tonen – en moeten we met name als we het mausoleum bezoeken netjes gekleed zijn en niet lachen maar gepaste stemmigheid vertonen. We hebben nog een tijdje gezeten en vragen gesteld, extreme anekdotes uit reisverhalen die we gelezen hadden uitgewisseld, en ons proberen voor te stellen wat we toch de komende twee weken mee zouden maken. Maar ik denk dat zien geloven wordt in dit geval: we zijn erg benieuwd!



Na het koffiepraatje was het ongeveer 9 uur, en hadden we tot 15 uur vanmiddag vrij. Op zich lag het hotel redelijk centraal in de oude stad, maar alle bezienswaardigheden lagen nog altijd minstens 30 -45 minuten lopen bij ons vandaan. Hans en ik hadden weinig zin en energie om nog uitgebreid te gaan sightseeing, dus hebben we nog wat zoete donut-achtige dingen gekocht bij het bakkertje voor in de trein, en zijn we naar een dichtbijgelegen supermarktje gegaan om wat instant-noedels, waterflessen en chips voor in de trein te kopen, mocht er geen mogelijkheid zijn om aan boord iets te eten te krijgen (dat wilde nog weleens gebeuren – of er was wel eten maar niets wat je als Westerling aan zou durven...). Onderweg hebben we nog een beetje van het straatbeeld genoten – veel mensen, veel fietsen en veel auto’s... Veel fietsen ook met een klein elektrisch motortje eraan. En toen was het tijd om naar onze hotelkamer te gaan, te douchen en te rusten. Even bijkomen van de vlucht en jetlag voor we vanmiddag weer verder zouden gaan!



We hebben lekker gedoucht en daarna een paar uur diep geslapen: we hadden het ook hard nodig, we waren kapot. In de middag hebben we onze bagage een beetje heringericht en weer ingepakt, en zijn we in de lobby gaan zitten om nog een mailtje te schrijven en te whatsappen voordat het tijd was om te verzamelen en naar de trein te gaan. We hebben nog wel even bij de receptie onze verrekijker, die ik per ongeluk meegenomen had, ingeleverd om in een kluisje te leggen. Verrekijkers en GPS zijn uit den boze, Hans heeft daarom ook het fototoestel van zijn zoon geleend omdat die van hem wel GPS had.



We kwamen rond 16 uur aan bij het station, een immens gebouw vol met mensen, en waren blij dat Jessica onze gids vloeiend Chinees sprak, want alle borden stonden in het Chinees... Alleen de treinnamen en vertrektijden konden we lezen, volgens Jessica moesten we K27 om 17:27 hebben – dat kon je er inderdaad nog wel uithalen, voor de rest was het letterlijk en figuurlijk Chinees voor ons! Het was een drukte van belang; overal zaten, stonden of lagen mensen te wachten op hun trein, overal stonden stalletjes of winkeltjes, en overal werd in winkeltjes Peking eend verkocht, een lokale specialiteit.



Nadat we onze bagage in een enorme wachtruimte in de buurt van ons perron gezet hadden we nog een uurtje vrij; Hans en ik hebben wat rondgelopen en hadden eigenlijk wel een beetje trek, dus zijn uiteindelijk in een Chinees tentje dumplingsoep gaan eten – wij spraken geen woord Chinees en zij geen woord Engels, maar het menu had foto’s bij de gerechten dus we konden gewoon aanwijzen wat we wilde. Al moest het meisje dat ons bediende wel twee keer aan haar collega’s vragen wat het Engelse woord voor varken was, en dan nog kon ze het amper uitspreken. We vroegen 2 porties, maar hadden achteraf gezien ook ruim toegekund met eentje, want we kregen ieder een enorme schaal met zeker 15 grote dumplings en (niet overdreven) een liter zeewierbouillon. Een eenvoudige doch best voedzame maaltijd! We hadden in ieder geval geen honger meer na de dumplings en ongeveer de helft van de bouillon... We kregen er stokjes bij voor de dumplings en porseleinen lepeltjes voor de soep – maar de dumplings waren nat van de soep en daardoor enorm glibberig, dus bijna niet op te pakken met de stokjes. Gelukkig zat onze Chinese buurman ook gewoon zijn dumplings met de lepel te eten dus dan mochten wij het ook!



Na onze stevige maaltijd was het al weer bijna tijd om te vertrekken, dus zijn we terug naar de hal gegaan waar onze bagage, en inmiddels ook de rest van de groep waren. Na nog eventjes wachten werd er opeens van alles omgeroepen en kwam heel de hal in beweging; we konden instappen! Jessica leidde ons door de kaartjescontrole en de mensenmassa en toen moesten we helemaal naar het einde van een hele lange trein lopen met zeker 16 treinstellen, waarvan de allerlaatste twee treinstellen de slaapcoupes hadden. Des de gemakkelijker om ons van de rest van de trein af te kunnen scheiden natuurlijk... Er waren vier bedden per coupe, dus wij hebben een coupe gedeeld met het andere jongere stel, Yvonne en Richard: de coupes waren piepklein dus het vergde wel even passen en meten en schuiven om alle bagage en mensen erin te krijgen, maar het lukte uiteindelijk best!



Het was gelukkig heel erg gezellig met z’n viertjes dus de tijd ging snel; vlak na vertrek kwam de kokkin langs van de restauratiewagen met de (door Jessica vertaalde) mededeling dat de trein heel erg vol zat en daardoor de restauratiewagen ook heel erg vol zou zitten, dat als we eten wilde we óf moesten reserveren (maar dat zou dan pas vanaf 21:30 kunnen), óf we konden nu aangeven dat we iets wilde eten, en dan zou er rond 20 uur een bakje gebracht worden met rijst, groente en gehaktballen. Dit was dan speciale service omdat wij “VIP’s” waren... inderdaad exact om 20 uur kwamen ze met warmhoudbakjes met stokjes erbij; en het was best lekker!



We zijn uiteindelijk rond 22 uur ons gaan voorbereiden op de nacht; de wc’s waren smerig en een gat in de grond, van die hurktoiletten. De bedden waren niet heel erg schoon, en echt kei en kei hard: letterlijk een plank met een dekenhoes erover. We kregen een laken en twee dekens en kussen per bed, dus de dekens hebben we op de matrassen gelegd om ze iets zachter te maken: maar het zou duidelijk een zware nacht worden...


free counters