Donderdag 6 november: Hong Kong – Fukuoka, 25 km

We kwamen om 12 uur 's nachts Nederlandse tijd, 7 uur 's ochtends de volgende dag lokale tijd, aan in Hong Kong. Eigenlijk waren we dus de nacht kwijt geraakt want volgens onze lichamen was het bedtijd, maar waar we waren was het net ochtend! We hadden een overstaptijd van zo’n 4 uur dus zijn op ons gemakje naar de gate voor de vlucht naar Japan geslenterd, en hebben een beetje gezocht of we de medereizigers konden spotten. Uiteindelijk bleek dat heel gemakkelijk, want er liepen niet zo veel westerlingen rond in de omgeving van de gate, en iedereen trok eigenlijk een beetje naar elkaar toe dus we hebben wat eerste introducties gedaan en een beetje gekletst. Maar iedereen begon aardig gaar te worden dus we hebben de laatste uren vooral maar een beetje zitten dutten in het zonnetje – hier was het buiten 24 graden.


De vlucht naar Fukuoka duurde nog eens 3 uur, met een uur extra tijdsverschil erbij, dus we kwamen uiteindelijk om 15 uur Japanse tijd, 9 uur Nederlandse tijd, aan in Fukuoka. Ook weer een prima vlucht die best snel ging, maar we waren onderhand gebroken dus we hebben een groot gedeelte van de tijd zitten dutten. In Fukuoka moesten we een ongelofelijk lange tijd bij de douane wachten, zeker 3 kwartier. Maar toen we bij de bagage aankwamen kwam onze tas gelijk langs dus we konden vlot doorlopen naar buiten waar onze lokale Japanse gids Thomas (eigenlijk een genaturaliseerde half-Maleisiër) en onze Nederlandse gids van Fox reizen Dustin (die al een groot gedeelte van zijn leven woonde en werkte in dit deel van de wereld en met een Japanse vrouw getrouwd was) ons opwachtte.


Na nog wat introducties en nadat Hans en de anderen nog even gepind hebben zijn we in onze touring bus naar het hotel vertrokken. De bus was redelijk nieuw en netjes en we zouden hier mee rondreizen tot Hiroshima. Dustin deed ondertussen zichzelf nog wat uitgebreider voorstellen; hij heeft een Japanse vrouw en twee kindertjes van 2 en 5, werkt overwegend in Japan maar ook wel in omliggende landen, werkte vroeger voor Djoser en tegenwoordig dus voor Fox.

Na een korte rit kwamen we rond een uur of 16:30 bij ons hotel aan, midden in Fukuoka en vlakbij het station. Om 18:30 zouden we vertrekken met de groep voor een welkomstdiner, dus Hans en ik hadden nog 2 uur de tijd om wat rond te snuffelen in de omgeving. Eerst even de hotelkamer verkennen natuurlijk! Het was dan wel een wat ouder hotel met enigszins aftandse (kleine) kamers, maar toch was er een elektrisch toilet in het piepkleine badkamertje met een heus bedieningspaneel! Als je ging zitten ging het toilet alvast doorspoelen, je kon de bril laten verwarmen, en er waren verschillende spoel-mogelijkheden zoals een bidet en zo… Lachen!


We zijn, nadat we onze bagage gedumpt hadden en het toilet bestudeerd, gelijk naar buiten gelopen om de omgeving te verkennen. We wilden vooral naar Yodobashi, een groot warenhuis dat we op internet gevonden hadden. We hadden van te voren gezien dat er hier enorm veel keuze was in elektronica, en we hadden zelfs gekeken voor een nieuw fototoestel. Nu was het fototoestel dat we in gedachten hadden, een Panasonic digitale camera met 30 x optische zoom, hier in Japan in deze zaak wel 170 euro goedkoper dan in Nederland! Enig nadeel ontdekte ik echter, was dat het een apart submodel was dat exclusief met Japanse taal en bediening geleverd werd. En dat valt met geen mogelijkheid om te zetten naar Nederlands… Dus dat toestel hebben we maar in Nederland gekocht! Niettemin leek het ons gewoon leuk om in zo’n grote zaak rond te kijken.


Yodobashi was 5 minuutjes lopen van het hotel vandaan, en een aparte ervaring! Om te beginnen een overweldigende keuze… waar je in Nederland in een media markt misschien 10 verschillende koelkastmodellen kunt bekijken, waren het er hier zeker 100. We hebben een heus woud van statieven gezien, en schappen en schappen vol met telefoons en toebehoren… en voor de rest alles van elektronica, tv’s, cosmetica tot fietsen. We zagen een enorm tv-scherm dat omgerekend zo’n 14.000 euro moest kosten. Hoppa! We hebben er onze ogen uitgekeken! Niet alleen vanwege de keuze, maar ook vanwege de drukke, schreeuwerige reclame overal; en mensen kijken natuurlijk! Erg leuk allemaal. Er waren een hoop balies waar je je iphones kon opwaarderen en allerlei andere dingen installeren volgens mij, maar het was moeilijk om goed te zien want alles maar dan ook alles is alleen maar in het Japans. Alleen cijfers zijn herkenbaar. En weinig mensen spreken Engels (of ze durven het niet, want als Japanner is het een schande om af te gaan), dus je kunt niet veel meer dan knikken en glimlachen. Wel zagen we bij een balie een bord staan met twee gezichten erop van werknemers die Engels en/of Chinees spraken. Die twee kon je dus aanspreken als je geen Japans sprak! Overigens gaan mensen keurig, maar dan ook echt keurig in de rij staan om af te rekenen. Het is een land van regeltjes, orde en netheid…


We wilde nog even bij het station binnenkijken en zijn dus op ons gemak daar naartoe geslenterd, via een klein supermarktje om een fles water te kopen. Bij het station stonden dames monsters en reclame uit te delen aan iedereen die langsliep, behalve ons; we werden heel beleefd maar bewust overgeslagen. Dat hebben we al gelezen, en dat deed Dustin ook al half bevestigen, dat de Japanners een grote afstand houden tot buitenlanders. Of je het nu xenofoob moet noemen of gewoon afstandelijk, Japanners zullen altijd heel beleefd blijven maar je als buitenlander anders behandelen. Zelfs als je zoals Dustin al heel lang hier woont en werkt en een Japans gezin hebt. Zo vertelde Dustin dat het goed mogelijk is dat als we een eettentje zoeken 's avonds we geweigerd zullen worden met als excuus dat het “vol” zit – zelfs als er niemand zit. En Hans en ik hadden op internet gelezen dat je in Japan als buitenlander heel moeilijk kunt komen aanwaaien bij een hotel zonder van te voren geboekt te hebben – dan zul je ook heel snel met een excuus als “te vol” afgewimpeld worden. Het gaat een interessante reis worden!


In het station hebben we rondgewandeld en mensen en stalletjes en kioskjes gekeken. Bij de hogesnelheidstreinen konden we niet komen zonder kaartje, maar mensen kijken in de centrale hal was op zich al leuk genoeg natuurlijk. Na een tijdje zijn we terug naar het hotel gewandeld en ons even een beetje opfrissen voor het avondeten. We durfden niet even te gaan liggen of douchen want we voelde ons inmiddels redelijk brak en waren bang dat we dan helemaal in zouden storten, dus we hadden ook zo veel mogelijk van de twee uurtjes vrij rondgeslenterd en opgevuld met kijken! Het viel ons alleen nu al op hoe braaf de Japanner is; ze wachten keurig in de rij bij balies om af te rekenen, en bijna niemand steekt bij rood licht de weg over, zelfs als er geen een auto aankomt.


Terug in het hotel deed de groep verzamelen en toen werden we met de bus naar het restaurant gebracht waar het welkomstdiner zou zijn. We liepen ervoor door een shopping-mall, en het tentje zelf bleek gewoon een soort lunchroom te zijn met een buffet. Het smaakte wel en er waren wat Japanse dingen die we konden pakken, met name een lekker noodle-gerechtje, maar het was niet echt wat je verwacht van een welkomstdiner. Ach ja. Wel een beetje vervelend vond ik het dat Hans helemaal aan de ene kant van de tafel moest zitten en ik aan de andere kant, omdat er eigenlijk geen plek meer was voor twee bij elkaar. Zeker nu we allebei moe en brak waren en behoefte hadden om af en toe tegen elkaar aan te leunen… Maar dat was dan weer het voordeel van een buffet, we konden af en toe als we beide bij het buffet stonden checken hoe het aan de andere kant van de tafel ging.


Na het eten werden we terug naar het hotel gebracht en hebben we lekker gedoucht en daarna nog even een selfie genomen (we zijn tenslotte in het land van de selfies) voor het thuisfront in onze yukata’s oftewel dunne hotelkimono’s. Na onze eerste ervaringen op het blog gepost te hebben en wat gechat met mensen thuis zijn we uiteindelijk doodmoe naar bed gegaan. We hebben in dit hotel wifi, en we verwachten eigenlijk sowieso wel veel internet te zullen hebben deze reis – zelfs in Yodobashi was er een gratis netwerk.


free counters