Woensdag 19 november: Tokio – Hong Kong, 76 km + 21 km trein

Vanochtend mochten we uitslapen, we hoefde pas om 10:15 te verzamelen. Maar we hebben slecht geslapen, zoals eigenlijk de meeste nachten deze reis, en stonden niet echt uitgerust op. We moesten weer lang wachten in de rij voor het ontbijt, en toen we eenmaal een plek hadden was het ook nog steeds zo stervensdruk dat je gewoon amper zin had om je in de menigte te begeven om je ontbijt bij elkaar te scharrelen. Het viel ons weer op dat het plaatskaartjessysteem niet erg goed werkt, omdat de serveersters niet goed opletten en de gasten niet gedisciplineerd genoeg zijn om het kaartje steeds om te draaien als ze klaar zijn (komt ongetwijfeld door al die buitenlanders, dat is niks voor niet-Japanners zoiets!). Er waren dus heel veel tafeltjes al lang vrij maar die maar geen nieuwe gasten kregen.


Het rondkijken is in ieder geval wel altijd leuk, zelfs al is zo’n enorme tent niks voor ons. Het eten is altijd vers, de warme dingen worden vaak ter plekke bereid voor je (goed, ze zijn koud tegen de tijd dat je bij je tafeltje bent, maar ja…), en er liep een enorme hoeveelheid personeel rond. De serveersters hadden oortjes in om met elkaar te kunnen communiceren in zo’n grote ruimte, en er viel ons iets aparts op. Mensen vlak bij ons hadden een klein vouwkrukje naast hun stoel staan, met daarop een rode doek. Het leek me een beetje vreemd om mensen een deken te geven om hun benen warm te houden, tot we zagen waar het voor gebruikt werd: vrouwen legde hun tassen en jassen op het krukje (dan raakte ze de grond niet) en legde de doek erover zodat er geen spetters of vuil op konden komen… OMG we blijven ons tot de laatste dag verbazen!


We zijn als groep naar het station gelopen; eigenlijk is vanochtend een vrije ochtend om zelf te doen wat je wilt (het echtpaar dat overigens geïnteresseerd was in de vismarkt is helaas niet geweest vanochtend), maar Dustin biedt naar eigen zeggen altijd aan om men nog een laatste indruk van Japan te geven voor vertrek. Dus vertrokken we met de (stads)trein naar de wijk Harajuku, een van de hipste wijken van Tokyo volgens Dustin.


Daar deed Dustin een eindje met ons meelopen, terwijl hij een beetje uitlegde wat er allemaal in de omgeving te zien was. In een duur warenhuis zagen we een rij voor een kleine chocoladewinkel, de rij reikte tot buiten. Weer ergens anders zagen we een andere rij, ook weer voor een of ander exclusief winkeltje, en we zijn langs de popcorn-rij gelopen. Ze zijn hier echt knettergek! Dustin vertelde dat veel dure merken eerst een pilotwinkel opzetten in Japan, om te testen of het een succes zou zijn, en als het daar aansloeg gingen ze pas de rest van de wereld in. Na een tijdje waren we vrij om rond te lopen; de groep sprak af om op een bepaalde tijd terug bij het station te zijn, en dan zouden we samen weer terug naar het hotel gaan,


Hans en ik hebben dus ons met name nog even een paar uur lopen verbazen over de Japanners... Met name het feit dat men bereid is anderhalf uur in de rij te staan om popcorn, chocola, of Hema-achtige huishoudspulletjes te kopen, of een snoepwinkel (denk aan jamin bij ons) met vier man personeel waar maar 2 klanten tegelijk binnen mogen. Dan vormen de rijen vanzelf! En krijgt de winkel een gewilde exclusieve uitstraling... We zijn een paar keer door "Cat Street" geslenterd, op zoek naar de jongeren die daar graag flaneren in de meest exotische kleding, maar dat viel wel mee vandaag; er liepen wel wat rare types rond maar niet zo erg als dat we op televisie zien. Het was waarschijnlijk nog te vroeg op de dag voor zoiets.


Verder hebben we een Japanse huishoudelijke winkel gevonden, zeg maar een soort Xenos + Hema; daar hebben we een tijdje rondgekeken op zoek naar een groene-thee schuimspaan voor Hans zijn dochter. We konden zo’n beetje ieder onderdeel van de theeceremonie vinden in die winkel, behalve de karakteristieke schuimspaan (lijkt een beetje op een ouderwets scheerkwastje). Ik heb nog geprobeerd het te vragen maar het was niet te doen. Jammer dan! We zijn om de tijd vol te maken nog door een paar van de straten vol architectonische gebouwen, hippe winkelcentra en peperdure winkels gelopen, en een warenhuis ingegaan met een futuristische spiegel-entree, en nog een keertje door Harajuku oftewel Cat Street gewandeld…


Toen we op de afgesproken tijd weer bij het station waren kwam een echtpaar maar niet opdagen. Op een gegeven moment begon de tijd toch echt te dringen, dus besloot Dustin nog een tijdje op het echtpaar te wachten en zijn wij met de rest van de groep terug naar het hotel gegaan (Hans en ik waren niet bang om alleen de trein te nemen, sommige van de anderen vonden het een beetje spannend geloof ik). We hebben wel nog even op het perron gekeken of ze daar misschien waren, en hadden Dustin beloofd te bellen, maar helaas. Misschien waren ze verdwaald geraakt in de omgeving? Het gekke was wel dat Hans en ik ze vlak voor wij zelf bij het station kwamen nog gezien hadden, alleen toen liepen ze in de andere richting.


In het hotel aangekomen zagen we het verloren echtpaar opeens staan; ze hebben waarschijnlijk bij de verkeerde ingang van het station staan wachten en dachten dat wij al doorgegaan waren, en zijn toen zelf maar in de trein gestapt. Een beetje vreemd, want lang kunnen ze nooit hebben gewacht, maar goed, mensen kunnen in vreemde landen nu eenmaal een beetje in paniek raken als ze denken dat ze de groep kwijtgeraakt zijn! Thomas was al druk aan het bellen naar Dustin, maar nu leek het erop dat we niet meer afscheid van Dustin konden nemen, en daar baalde we wel van! Gelukkig kwam hij net aangerend toen wij al in de bus gestapt waren naar het vliegveld, en kon hij nog even in de bus afscheid van ons nemen!


Thomas reed mee met ons naar het vliegveld, Dustin bleef achter samen met drie medereizigers die wat langer in Japan bleven. Een echtpaar van die drie zou hun zoon op gaan zoeken die nu stage liep in Japan, en ze mailde later dat hun zoon per ongeluk een love-hotel voor ze geboekt had! Het was een heel leuk en aardig stel maar redelijk gelovig, en ze hebben het nog even overwogen maar uiteindelijk toch maar een ander hotel opgezocht! Lachen… Dat hadden we wel willen zien, zo’n kamer!


Thomas had nog wat onderzoek gedaan over de graven die we in Kyoto gezien hadden bij het graf van de onbekende soldaat; de stenen waren monumenten voor hele regimenten, en Thomas vertelde ook dat er een Indiase rechter gezegd had dat Japan onschuldig was in de Tweede Wereldoorlog, ene Radhabinod Pal, en dat Japan daar schijnbaar nog altijd zo dankbaar voor was dat de premier nog altijd op bezoek gaat bij het huis van deze rechter als hij in India is.


Onderweg naar het vliegveld reden we langs Disneyland Tokio, en Thomas vertelde wat dingen over het vliegveld zelf: bij het bouwen van Narita AirPort waren er veel rellen omdat mensen moesten verhuizen, er is schijnbaar nog altijd een huis dat niet weg wil – en vanwege die onrust wordt nog altijd een eind voor het vliegveld zelf bij de poort je paspoort gecheckt, en officieel ook alle bagage. Maar omdat dit een georganiseerde reis is, wordt alleen het paspoort van Thomas gecheckt. Apart! We hebben voor de douane nog een blikje ananas gegeten dat we over hadden, aangezien het lang zou duren voor we een maaltijd kregen, en eenmaal door de douane gekeken of we onze laatste yens op konden maken. We hadden nog een biljet van 10.000 yen (ongeveer 70 euro) dat we bewaard hebben, aangezien we volgend jaar op onze wereldreis Japan aan zullen doen, en dan is het wel handig om wat cash voorhanden te hebben.


Op het vliegveld ging alles verder soepeltjes en zaten we ruim op tijd bij de gate te wachten. We zagen weer een voorbeeld van de smetvrees van de japanners; een vrouw had een bakje snoeptomaatjes laten vallen, en trapte er twee per ongeluk kapot. Maar toen gooide ze heel het doosje inclusief alle gave tomaatjes gewoon weg! Terwijl je ze maar even hoeft af te spoelen en dan zijn ze weer schoon… Ook hadden ze bij de gate speciale plastic tassen waar de buggy’s in moesten. Wel fijn aan het feit dat we vanuit Japan vertrokken was dat er een keurige rij gevormd werd bij het instappen, in plaats van de grote menigte die je anders krijgt. De vlucht naar Hong Kong verliep prima, al was de afdaling en de landing behoorlijk ruw, en we waren nog nooit zo snel van de ene gate door de douane/veiligheid en bij de andere gate: maar 20 minuten van gate naar gate! Nu scheelde het ook wel dat de twee verschillende gates precies onder elkaar waren, maar toch, we maken het meestal niet zo snel mee...


free counters