September 2015: Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië

Vrijdag 11 september: vertrek thuis

We zijn vrijdag om 11 uur thuis opgehaald door het taxibusje die we de laatste jaren vaker gebruiken om mee naar het vliegveld te komen. Hij is altijd weer nieuwsgierig naar wat we nu gaan doen, en vaak ook verbaasd als we het vertellen – dit keer dus ook weer toen we hem vertelde dat we een klein stukje van de Zijderoute gingen doen. De rit naar Schiphol was vlot en soepel, altijd fijn!


Op Schiphol stond onze Nederlandse gids Sven klaar bij het meetingpoint, die van vele markten thuis is; want niet alleen heeft hij jarenlang gestudeerd en geleefd in Rusland, en gidst hij door allerlei landen in de regio waar we heen gaan, waaronder Iran, maar hij is ook nog eens een praktiserende Orthodoxe priester! Hij had zelf een briefje gemaakt met wat bedragen uitgerekend die we zouden moesten gaan betalen voor fooienpotje en entreegelden. Daarop stond ook waar we wat konden wisselen, en hoeveel we van iedere valuta ongeveer nodig zouden hebben voor de dagelijkse uitgaves. Erg handig, en zoals wel meer kwam het niet overeen met wat ons van tevoren door de reisorganisatie SRC was verteld – zo zouden we volgens Sven veel meer dollars nodig hebben dan dat we bij hadden… Zucht.


Maar we hoefde gelukkig niet alsnog op Schiphol naar een wisselkantoor te rennen voor extra dollars, want Sven vond het ook prima als we euro’s naar lokale valuta wisselde en dan een deel van de entreegelden in lokale valuta gaven. En hij bleek tijdens de reis ook altijd meer dan bereid te zijn om als reizend wisselkantoor te dienen als iemand te veel of te weinig lokale valuta bij bleek te hebben! Ook gaf Sven ons de uitnodigingsbrief voor Turkmenistan – zonder deze zouden we niet eens in kunnen checken, dat werd dan namelijk al gecontroleerd! In de rij voor de balie begon het spelletje “spot de medereizigers” – om de een of andere reden pikken we ze er vaak zo uit. Zouden wij ook zo gemakkelijk te herkennen zijn? Hihihi…


We vlogen om 15 uur via Istanbul naar Ashgabat, de hoofdstad van Turkmenistan. Schiphol, en dus ook ons vliegtuig naar Istanbul, was stervensdruk en vol met pelgrims die de hadj gingen doen, naar Mekka. Wel een apart gezicht, een hoop van de mannen hadden al de traditionele witte doeken die ze daar dan dragen omgewikkeld. Ook in Istanbul was het vreselijk druk met pelgrims, zowel heengaande als terugkerende. Het vliegveld voelde klein en benauwd aan, met nauwe lage gangen, en al die hordes mensen overal maakte dat gevoel niet minder! Toen we in Istanbul naar onze gate liepen werd er verbaasd “Ashgabat”?? gevraagd door een douanebeambte… We vielen ook wel een beetje op, een groepje westerlingen tussen de centraal Aziatische gezichten! Ze deden bij het instappen dan toch nog even voor de zekerheid de uitnodigingsbrief bekijken… In Istanbul hadden we bijna een uur vertraging terwijl we aan het taxiën waren en stonden te wachten tot we mochten opstijgen… We waren op gegeven moment de 17e in de rij van vliegtuigen!


free counters