September 2015: Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië

Donderdag 17 september: Khiva – Bukhara

We vertrokken vanochtend uit Khiva om 8 uur omdat de wegen onderweg naar Bukhara redelijk slecht waren en we vandaag zo’n 500 km moesten afleggen. De opkomende zon scheen met een gouden gloed in de binnenplaats van ons hotel, en onderweg naar de ontbijtzaal naast het hotel schitterde de blauwe minaret ook heel mooi in het goudkleurige licht. We zeggen regelmatig tegen elkaar dat we in 1001 Arabische Nachten terecht gekomen zijn!


De rit vandaag was erg lang maar Hans en ik houden wel van dat soort lange ritten; we reden langs ontelbare katoenvelden waar de katoen al mooi rijp als witte wolkjes tussen de planten uitstak. Plukken gebeurde vroeger met heel het gezin, omdat de katoen snel in kwaliteit achteruit gaat en er dus haast bij gemoeid is, maar tegenwoordig worden er geen kinderen meer voor ingezet. We hebben even een fotostop gehouden bij zo’n veld, waar onze lokale gids ons het veld in leidde om een beetje meer “hands-on” te vertellen over de katoenteelt. Toen ze vertelde hoe het blad van de katoenplant door middel van bestrijdingsmiddelen uit vliegtuigjes vernietigd wordt zodat men de katoenbollen beter kon zien en plukken had ik minder behoefte om de katoen in mijn handen vast te houden, die zat vast nog vol bestrijdingsmiddelen! Maar het was wel erg leuk om alles van bloemknop tot opengebarste katoenprop te kunnen bekijken…


Langs de weg waren weer veel meloen-stalletjes (altijd heerlijk, maar begint ons een beetje de neus uit te komen aangezien we het iedere dag krijgen), maar ook theehuisjes en eettentjes. Die adverteerden vaak met een traditionele “tandyr-oven” langs de kant van de weg (een oven van leem gemaakt, in de vorm van een bijenkorf met bovenin een gat): grappig en praktisch was dat deze lemen ovens vaak gemetseld waren op onderstellen met wieltjes zodat ze verplaatst konden worden. Veel woonhuizen hadden ook een of twee vaste tandyrs op het erf staan; vrouwen bakken vaak hun eigen brood in deze ovens; ronde platte beetje taaie broden die een paar dagen houdbaar zijn. En er wordt op gekookt natuurlijk: soms zie je zelfs een compleet lemen fornuis; een tandyr-oven met daarnaast een soort lemen aanrecht met een gat erin waar een grote ondiepe pan in past en eronder een vuur brandt. En wat ons opviel, “tandyr” klinkt bijna hetzelfde als “tandoori”, de Indiase naam voor zo’n soort oven. De weg was een stuk minder slecht dan verwacht, dus we konden redelijk doorrijden gelukkig. Op gegeven moment kwamen we uit de landbouwgebieden en in de woestijn terecht, waar we verder het grootste gedeelte van de dag door gereden hebben.


Onze theepauze was bij een verlaten theehuis die uitkeek over de Amudjadin rivier, een belangrijke rivier voor deze regio: de vriendelijke chauffeurs hadden thermosflessen en traditionele koekjes bij.


Voor de lunch stopte we bij een eettentje dat kebabs maakte. Het rook er heerlijk, maar onze gids vertrouwde het voedsel hier alleen niet volledig dus had voor ons lunchpakketten geregeld; wat we niet opaten werd netjes ingepakt achtergelaten voor de wegwerkers die werken aan de verbetering van deze belangrijke wegen. Een paar jaar terug kon je op sommige stukken maar 20-30 km rijden, maar nu wordt er met behulp van China keihard gewerkt aan het opknappen van deze wegen die die oude karavaanroutes volgen. China wil de oude zijderoute namelijk nieuw leven inblazen, met vrachtwagens in plaats van kamelen!


De zon was vandaag bijzonder schel en warm, toch hebben we ook een paar druppeltjes regen gehad overdag. Onderweg zijn we even gestopt zodat onze chauffeurs een personenauto konden helpen met een lekke band – hun reserveband moest namelijk opgepompt worden.


Naarmate we in de buurt van Bukhara kwamen begon de woestijn in landbouw te veranderen en de landbouw in bebouwing. Er stonden hier en daar langs de weg levensgrote en -echte tekeningen van politiewagens of politiemannen, als afschrikking bedoeld waarschijnlijk!


In de stad zagen we veel kleine nep-burgerkings en nep-macdonalds die gewoon ook brutaal de al dan niet verbasterde naam/logo van hun internationale megaconcurrenten voerde, en er reden stadsbussen op gas; gasflessen methaan of propaan dus, die netjes in houders op het dak lagen. Een gek gezicht!


Ons hotel was een gezellig en netjes familiehotel, en savonds zijn we aan de rand van de oude binnenstad, die op loopafstand lag, gaan eten in een mooi restaurantje met dakterras. Om alvast een voorproefje van Bukhara te geven hebben we na het eten een half uurtje in de mooi verlichte binnenstad rondgewandeld – en vingen al glimpen op van bijzondere monumenten. Dat beloofde morgen een mooie dag te worden!


free counters