September 2015: Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië

Zaterdag 19 september: Bukhara – Shahrisabz – Samarkand

Vannacht voelde Hans zich heel de nacht beroerd, koortsig en misselijk. We denken dat hij misschien een lichte voedselvergiftiging opgelopen heeft, of griep en/of oververmoeidheid – hij had gisteren bij het avondeten al geen trek, en kreeg vanochtend geen hap door zijn keel. Vandaag was een verplaatsingsdag, dus hij heeft zich door het hobbelen en bobbelen in de bus heel de dag ook nog flink beroerd gevoeld. Af en toe was hij zo misselijk dat hij een zakje moest grijpen in de angst dat hij zou overgeven. Misschien was hij zich dan ook beter gaan voelen als het eruit was, maar het lukte helaas niet! Iemand anders bleek op een gegeven moment ook een beetje misselijk te zijn, dus het was al met al niet zo’n fijne rit. Hans heeft maar geprobeerd veel te rusten en af en toe op zuurtjes te zuigen of een klein koekje te eten.


We reden eenmaal uit de stad al gauw weer door woestijnachtig landschap, waar we op gegeven moment mooie gezond-uitziende kamelen in een veld zagen grazen. Hun eigenaren waren hooi aan het verzamelen, en de meeste kamelen hadden hun voorpoten met een lengte touw aan elkaar gebonden zodat ze nog wel vrij al hobbelend konden rond bewegen maar niet wegrennen of zo.


De thee/plaspauze was weer onderweg ergens even stoppen met meegebrachte thermosflessen en cake, dit keer bij het winkeltje van een benzinestation. Onze reisbegeleider vertelde dat als we meegebrachte consumpties gebruikte in zo’n zaakje ze de uitbaatster een bedrag betaalde om ze te compenseren. De meegebrachte cake smaakte denk ik beter dan de koekjes die open en bloot tentoongesteld werden; dat zie je zo vaak, ze worden zo mooi gepresenteerd maar moeten toch hartstikke taai worden zo aan de buitenlucht blootgesteld? Hans zocht een bankje op en probeerde wat zoete thee te drinken, maar was nog maar een zielig hoopje mens… Hij vond het wel lekker om een beetje in het zonnetje te doezelen, en knapte daar een klein beetje van op. Terwijl we daar zaten zagen we een mooie roofvogel vliegen – die zien we hier wel vaker, mooi!


Rond lunchtijd kwamen we aan in het stadje Shahrisabz – met name beroemd in deze regio omdat de wrede heerser Timor Lenk (vergelijkbaar met Genghis Kahn) er vandaan kwam. Volgend jaar is zijn 680e geboortedag, en heel de stad lag dus op de schop (de monumenten dus ook helaas) om mooi opgeknapt te worden voor de feestelijkheden. Schijnbaar wilde Shahrisabz een lokale held om te kunnen vereren en was deze krijgsheer die in zijn leven verantwoordelijk was voor zo’n 17 miljoen doden (!!!) de enigste die in aanmerking kwam… Tja!


We bezochten na een lunchpakketten-lunch zijn standbeeld en de ruďnes van zijn paleis, dat men het “Witte Paleis” noemde; alleen de poort was nog over maar die was op zich al indrukwekkend: twee kolossale dikke muren stonden nog overeind, zo’n 38 meter hoog en vele meters dik, die vroeger onderdeel waren van een nog veel grotere boog die inmiddels ingestort was. Het paleis was in de loop der eeuwen met de grond gelijk gemaakt om de sporen van hem uit te wissen maar deze twee stukken van de poort waren dus te massief geweest om te kunnen vernietigen. Ze torende boven ons uit terwijl we eronder stonden, en de resten nog aanwezige tegelmozaďek waren nog altijd indrukwekkend!


Hierna bezochten we onder andere een mausoleum uit de 15e eeuw dat men volledig aan het restaureren was – zonde, want de oorspronkelijk fijn-beschilderde muren waren opnieuw bepleisterd en werden gewoon overgeschilderd in frisse kleurtjes, en de betegelde koepel opnieuw bekleed met nieuwe tegeltjes… Zonde! Wel was het een mooi gezicht om in een van de grafkamers de schilders druk bezig de fijne designs te zien schilderen.


We wandelde naar de Hazrati Imom moskee vlakbij, heel sfeervol met een mooie binnenplaats vol grote bomen. Er zat een man tussen wat tapijten en kussens op een verhoging de boekhouding te doen, op zijn moderne smartphone in zo'n tijdloze setting, lachen! Op het terrein van de moskee bevond het geplande mausoleum van Timor Lenk zich. Dat was in een ondergrondse ruimte, in een complex dat ooit bedoeld was voor zijn hele familie geloof ik. Waarom hij er uiteindelijk niet begraven is weet ik niet, maar alles was ervoor in gereedheid gebracht, zelfs de sarcofaag stond er al. Alles was hier zwaar en enthousiast gerestaureerd helaas, en ze zouden duidelijk nog flink doorstomen want overal waren werklui bezig alles mooier te maken.


Toen gingen we weer op pad richting ons einddoel Samarkand. Hans voelde zich nog steeds beroerd, koortsig en misselijk en is op de achterbank van de bus gaan liggen, waar hij gelukkig een stevige vijf kwartier heeft geslapen tot we stopte voor de theepauze. En je kon zien en merken dat hij zich eindelijk flink opgeknapt voelde!


De theepauze was in een heuvelachtig landbouwgebied bij een groot gezin thuis die een tapijtenwinkeltje hadden opgezet op hun erf, en de dochters deden voor hoe bepaalde weef- en spintechnieken gedaan werden. Leuk om te zien! We kregen thee, brood, en druiven en rozijnen aangeboden van de moeder, terwijl oma rondwandelde en op haar gemak wat draad spon. Ook grappig om te zien was de druivenranken, waarbij de trossen druiven in stoffen zakjes gepakt waren om ze tegen de vogels te beschermen. Het zag er heel vrolijk uit, al die verschillende gekleurde stofjes!


Rond 19 uur kwamen we in Samarkand aan waar we gelijk doorgereden zijn omdat het al laat was en men doodop was, om in een klein familierestaurant te eten: Hans had gelukkig ook weer voor het eerst sinds de lunch gisteren een beetje eetlust. Hij had alleen pech dat het hoofdgerecht vandaag niet echt aan hem besteed was; gekookte pompoen, een berg aardappelen en kleine babypompoenen, en wat schapenvlees. Gelukkig waren de hapjes en salades vooraf en het fruit toe voldoende om te vullen, en heeft hij een paar stukjes schapenvlees en wat hapjes aardappelen geproefd.


Eenmaal in het hotel rond 21 uur zijn we gelijk onder de douche gedoken en Hans daarna gelijk in bed; slaap is het beste medicijn voor zoiets. Hij was overigens niet de enige; ik heb al twee dagen last van mijn darmen en een vrouw in de groep voelde zich net als hem beroerd en moest vandaag zelfs overgeven… De lange dagen en het andere voedsel hakken erin vermoeden we!


free counters