September 2015: Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië

Dinsdag 22 september: Tashkent – Bishkek

We hoefden vanochtend pas om 10 uur te vertrekken dus Hans en ik zijn na het ontbijt om 8:45 gelijk weer terug naar de Sovjet-begraafplaats gelopen voor een herkansing. Damn, het hek van de hoofdingang was nog steeds gesloten! Maar terwijl we er langs liepen zagen we al wel tuinmannen en -vrouwen bezig, en bij een zij-ingang wisten we een soort opzichter, die de tuinmannen binnen had gelaten, te overtuigen om ons ook even binnen te laten! Yes… Hans en ik zijn in een half uurtje rond de begraafplaats geracet om alles te bekijken en met veel ge-“spasiba” (dankjewel) naar de opzichter toe zijn we gauw teruggelopen naar het hotel, precies op tijd voor vertrek!


Vandaag bezochten we de “oude” stad, en begonnen met een bezoekje aan een complex van madrassa, mausoleum en bibliotheek. Onze lokale gids wil graag haar informatie kwijt dus we hebben een hele tijd voor het mausoleum gezeten terwijl ze over de volledige ontstaansgeschiedenis van het islamitisch geloof oreerde… Daardoor weet ik niet meer wie er nu eigenlijk hier begraven was! Het gebouwtje zelf was na een week lang prachtige bouwwerken gezien te hebben ook een beetje saai…


In de nabijgelegen Barakhon madrassa, die vroeger een caravanserai was geweest, was in de huidige tijd een kunstnijverheidsmarktje ontstaan. Er was weinig bijzonders om te zien, maar wel leuk was dat een stalletje nog een echt traditioneel vrouwenkostuum had en dat werd even getoond; zo moest de vrouw lang geleden een lange zware warme sluier van paardenhaar dragen voor haar gezicht en lichaam en daarover een lange jas met de mouwen symbolisch op de rug gestikt om aan te geven dat ze geen rechten had. Op gegeven moment zijn de vrouwen hierover in opstand gekomen!


In het bibliotheekje, gewijd aan de Koran, lagen allerlei soorten en maten Korans. Maar het pronkstuk lag middenin de centrale ruimte, een enorme en hele oude Koran – de letters waren echt centimeters groot.


In een parkje vlakbij liepen tamme ooievaars rond, leuk! We dachten eerst dat het standbeelden waren, toen dat ze op de plek vastgebonden stonden, tot ze gingen lopen…


We bezochten hierna een grote rommelige bruisende bazaar waar we een tijd mochten rondlopen. Dat was erg leuk want de Oezbeken zijn erg open en zoeken constant contact met je, dus we werden onder andere door bakkers spontaan uitgenodigd om mee te kijken hoe ze de traditionele broden bakten – we mochten zelfs even in de loeiend hete tandyr-ovens kijken hoe de broden tegen de wanden geplakt waren. En er was een ruzie bij de eieren-verkopers tussen een klant en een verkoper, ook altijd leuk om te zien… Ze gingen net niet met eieren gooien!


We hebben er lekker rondgewandeld en alle geuren, kleuren en geluiden in ons opgenomen, en een pakje “chakchak” gekocht (gefrituurde deegsliertjes aan elkaar geplakt met honing, kennen we van Rusland ), en een doosje met “melksnoepjes”, een soort fudgeachtig iets met een heerlijke zachte smaak. Er stonden op de bazaar hier en daar verrijdbare fusten met bier waar je tegen betaling van een dubbeltje of twee een glas bier kon laten tappen – bier wordt tenslotte als frisdrank gezien in deze regio’s!


Omdat het de laatste dag was met onze Oezbeekse bus, chauffeurs en lokale gids kregen de chauffeurs in de bus alvast hun fooi: letterlijk een zak vol geld, want veel mensen hadden uiteindelijk toch te veel som gewisseld en onze reisbegeleider had heel vriendelijk aangeboden om het overschot terug te wisselen naar euro’s, want de fooi kon net zo goed in Oezbeeks geld zijn als in euro’s. Maar ja, dat was dus als groepsfooi een flink pakket geld geworden!


De lunch was in een leuk tentje maar organisatorisch een ramp… Er was niets in huis, het ging traag, de twee jonge meisjes van de eigenaar waren van school geplukt om als serveerster te werken maar wisten niet zo goed wat ze moesten doen en waren onhandig, en de eigenaar deed wel heel leuk eten laten komen naar een zijkamertje voor hemzelf en onze reisbegeleider, maar wij zaten als groep op een houtje te bijten! En het wonderlijke is altijd dat dit soort tentjes van tevoren geboekt worden! Het duurde meer dan een uur voordat we iets te eten kregen, en dan ook alleen maar omdat een paar mensen waren gaan klagen – eindelijk begon het eten mondjesmaat en chaotisch door te komen, er werden veel dingen vergeten en fout gedaan, en iedereen kreeg de zenuwen want we moesten nog naar het vliegveld! Na ruim twee uur had iedereen alles wat hij besteld had gekregen, opgegeten en afgerekend – zelfs het brood en water werd ons berekend terwijl dat meestal gratis is en dat wel het minste was wat ze hadden kunnen doen. Maar goed, eindelijk konden we, een kwartiertje later dan gepland, richting het vliegveld vertrekken… Pfffff! Onze lokale gids was onderhand bijna in tranen van de spanning en stress dat dit onze herinnering aan Oezbekistan zou verknallen…


Op het vliegveld moesten we lang in rijen staan, voor het inchecken, de douane en de security check (we zijn wel vier keer door een scanner geweest, en moesten ons cash geld declareren!), maar op zich liep alles wel redelijk vlot door. Er mocht niet gerookt worden op het vliegveld, toch werd er schijnbaar wel getolereerd dat je op de wc’s rookte; het stond er zowel bij mannen als vrouwen blauw van de rook! Er was, zoals op eigenlijk alle vliegvelden ter wereld, een verbod op foto’s maken. Een buitenlandse toerist zat echter erg opzichtig overal zijn overgrote lens in te steken, en nadat hij dat een keertje te vaak had gedaan sommeerde een douanebeambte dat hij alle foto’s zou wissen. Mooi zo! Maar tien minuten later was hij weer net zo hard bezig! Tot zijn irritatie en ons plezier (want hij was echt heel erg irritant) zijn tot drie keer toe al zijn foto’s van het vliegveld gewist en kreeg hij een standje van politie of douane… hihihi!


Tijdens de vlucht van Tashkent naar Bishkek, Kirgizië, vlogen we over prachtige bergen waarvan sommige al sneeuwkappen hadden. Erg mooi! Onze reisbegeleider vertelde ons dat de Kirgiziërs een heel trots volk zijn dat ook snel aangebrand is… We zijn benieuwd!


In Kirgizië moest de klok een uur vooruit, en landde we om 20 uur. Tegen de tijd dat we overal doorheen waren en naar ons keurige, luxe, moderne hotel gebracht waren was het al 21:45, dus we konden om 22 uur aanschuiven voor het avondeten, dat eens een keer gelukkig gewoon in het hotel zelf was. Dit was voor het eerst dat er een beetje echt gekletst werd in de groep; dat merk je gewoon doordat er iedere avond weer een verplaatsing moet zijn naar een restaurant na een lange dag rondtoeren, dat mensen gewoon te moe zijn om veel te socializen… Om 23:30 konden Hans en ik eindelijk neerploffen in onze kamer. Pfffff wat een dag!


free counters