September 2015: Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië

Donderdag 24 september: Bishkek – Issyk-Kul

Inmiddels heeft zo goed als iedereen in de groep last van zijn darmen gehad (of nog steeds) en/of misselijkheid, in sommige gevallen zelfs over moeten geven… Het zal wel een combinatie van vreemd eten, hitte, een virusje en de zwaarte van de reis zijn!


We zijn vandaag de stad uitgereden en richting de bergen en het enorme Issyk-Kul meer, het op een na grootste meer ter wereld. Vandaag was het het Offerfeest; in de stad toen we wegreden was het druk met mannen die net naar de moskee geweest waren. De meeste Kirgiezen zijn, net als Oezbeken en Turkmenen, van geboorte uit moslim maar heel gematigd. Sommigen gaan zelfs zelden naar de moskee. Maar een groot feest wordt natuurlijk wel gevierd, en vandaag zagen we onderweg tot wel 3-4 keer toe hoe er langs de weg een schaap of zelfs koe geslacht werd! We zagen ook stapels maďskolven die schoongemaakt werden, en stalletjes met emmers en emmers vol appels, pruimen en zelfs tomaten. Op het land werden met de hand aardappels en uien gerooid, uiteraard stonden die dus ook te koop langs de weg!


We reden vandaag grotendeels binnendoor waardoor we vaak door dorpjes en langs velden reden. Het landschap was landelijk, met in de verte prachtige, ruige, steile bergen, vaak ook al met wat sneeuw op de toppen. Helaas komen we er niet echt dichtbij! De Kirgiezen op het platteland zijn duidelijk wat opener dan die in de grote stad en zwaaien en glimlachen dan ook gemakkelijker naar ons – en de kinderen oefenen graag hun drie woordjes Engels op ons: “Hello! What is your name? Bye!” Of ze glimlachen gewoon verlegen… Toen we twee jaar geleden in Rusland waren merkte we al dat Russen van kleuren houden – de houten huizen worden daar in alle kleuren geschilderd: Hier in de landen die we bezocht hebben is men ook dol op kleur, en dan vooral met bloemen. Overal zie je bloemen groeien, van alles door elkaar en liefst ook alle kleuren van de regenboog tegelijk! De tuintjes staan vol ermee, en zelfs als ze vooral als moestuin dienen zal er altijd in ieder geval een hoekje met vrolijke kleurrijke bloemen zijn.


Onze lokale gids vertelt van alles over Kirgizië, dus ook over tradities: vroeger werden vrouwen ontvoerd door mannen die met ze wilde trouwen, tegenwoordig mag de vrouw natuurlijk zelf daten wie ze wilt. Maar als de relatie serieus wordt kan het toch gebeuren dat haar vriendje haar opeens zal ontvoeren en diezelfde dag met haar trouwen (hij doet dan natuurlijk wel van tevoren even polsen hoe ze over zoiets denkt…). Ze weet dus nooit wat haar trouwdag zal zijn!


We zagen onderweg veel afgeschreven trucks uit Nederland, België en Duitsland die hier een tweede leven kregen, en reden op een gegeven moment door de Kazachstaanse transitzone langs de Chui rivier – technisch gezien zijn we dus eventjes op Kazachstans grondgebied geweest!


Bij het Issyk-Kul meer bezochten we de 11e eeuwse Burana toren, nu nog maar 25 meter hoog maar vroeger wel 45 meter hoog. Je kon naar boven klimmen; Hans besloot heel verstandig over te slaan maar ik wilde het wel proberen. Het was een hele donkere smalle steile trap (blij dat ik een lampje bijhad) en toen ik naar beneden ging kwam een grote dikke Mongool (zowel volkeren-type als scheldwoord) naar boven duwen. Hij paste zelf amper in het gangetje, laat staan dat hij ruimte kon maken voor mensen die naar beneden gingen, toch lukte het mij om langs hem te wurmen… Ik ging echt niet langer dan nodig in die steile donkere kleine gang rondhangen! Een reisgenoot achter mij die iets breder was had minder geluk en heeft 10 minuten lang staan ruziën in het donker wie er voor wie omhoog/omlaag zou gaan… Uiteindelijk won zij! In een veld bij de toren stonden een groep stenen mensfiguren, balbals genoemd; het lijken vreemde grafzerken, maar zijn meer een soort herdenkingsstenen voor oorlogen, rampen en dergelijke. Sommigen waren best gedetailleerd, anderen heel gestileerd en amper herkenbaar.


Aan de begraafplaatsen langs de weg zie je ook dat je in een ander land bent; hier doet men vaak boven het graf een jurt-vorm maken, van metalen buizen maar soms ook echt koepeltjes van bakstenen, sommige complete moskees om te zien. Of er wordt een vierkante muur van leem gemetseld met torentjes en een deurtje; allebei zijn huizen voor de geesten. Hoewel grote grafstenen met een beeltenis van de overledene ook hier populair zijn, of zelfs complete bustes! Er is dus genoeg te zien als je er langs rijdt.


De lunch was in een Kirgizisch wegrestaurant, zeg maar de Van der Valk maar dan anders… We konden dus lekker wat dingetjes uitproberen, altijd leuk! Het valt ons op dat er in restaurants vaak bij de voordeur een kraan met gootsteen staat, zodat je je handen kunt wassen voor je gaat eten. De hurktoiletten hier hebben meestal lage deurtjes en muurtjes – tot je borst ongeveer, dus hoog genoeg om volledig onzichtbaar te zijn als je hurkt, maar als je opstaat kun je dus weleens per ongeluk je buurvrouw/man recht in de ogen kijken… Een beetje apart, wij zijn toch iets meer privacy gewend!


Het landschap werd ondertussen steeds mooier, met woeste hoge steile bergen in de verte en kale heuvels dichterbij. Op de hoogste pieken (dit bergmassief kan wel tot 7500 meter hoog worden) lag zowel eeuwig als verse sneeuw, en ze waren vaak door nevel en donkere wolken omringd – hoewel de zon vaak ook wel door wist te breken. Zelf zaten we aan de oever van het meer al zonder het echt te merken op 1600 meter hoog!


Onderweg zagen we regelmatig oorlogsmonumenten, en ook standbeelden van Lenin en lokale helden. Of gewoon standbeelden om de omgeving wat op te leuken, zoals een bronzen adelaar in bergachtig terrein… We zagen op gegeven moment ook een dronken man half op straat liggen in een stadje; er werd een beetje omheen gereden door de auto’s en verder weinig aandacht aan geschonken.


Er was een facultatieve boottocht op het Issyk-Kul meer, maar daar hadden Hans en ik en drie anderen niet zo’n zin in dus wij zijn lekker in het jachthaventje gebleven en hebben een beetje in het heerlijke zonnetje gezeten.


Als laatste zijn we naar een buitenmuseum gegaan, een groot veld vol granieten rotsblokken. Op het eerste gezicht weinig te zien los van een mooi uitzicht op de bergen erachter, maar er waren hier rotstekeningen te vinden die wel 2500 jaar oud waren, ingekrast op een zwarte erosielaag op sommige delen van de granieten rotsblokken. En inderdaad, als je ging zoeken zag je er steeds meer. Jagers, oryxen, sneeuwluipaarden, sommigen waren best mooi en anderen vergde wat meer fantasie om er wat van te maken! Het omliggende landschap was prachtig, en toen we terug bij de bus waren moesten we oppassen voor een ploeg vrouwelijke langlaufers die op rolschaatsen aan het trainen waren. Wat een spieren hadden die zeg!


Ons hotel was een vakantieresort (nu in het laagseizoen natuurlijk rustig) aan het meer, en ‘s avonds bij het avondeten stond de tafel volgeladen met allerlei eten, tot het toetje toe! De bedrijfsleider kwam nog even vertellen dat we extra eten gekregen hadden vanwege de feestdag, leuk!


free counters