September 2015: Turkmenistan, Oezbekistan en Kirgizië

Zaterdag 26 september: Karakol – Bishkek

Om 4:30 vanochtend werd Hans zoals wel vaker even wakker en maakte daarvan gebruik om ons in te checken voor onze vlucht morgenochtend – weten we in ieder geval zeker dat we ook op de terugvlucht naast elkaar en het raam zitten! Het ontbijt is meestal een buffet, nu werd alles voor heel de groep op tafel gezet en kwamen constant serveersters aanzetten met meer eten, koffie en thee…


Er was een paar dagen geleden nog sprake van dat het vandaag misschien zou regenen, maar gelukkig was de voorspelling vanochtend dat het hartstikke zonnig was – gelukkig omdat dat betekende dat we via de zuidkant van het meer terug naar Bishkek zouden rijden, en anders zouden we dezelfde weg aan de noordkant terug moeten hebben genomen. En zo heel spannend was het nu ook weer niet geweest om hier speciaal 400 km voor op en neer te scheuren…


De route van vandaag was echter schitterend; we reden langs de zuidkant van het meer en het uitzicht veranderde constant – hoge woeste bergen, besneeuwde toppen, prachtige valleien, allerlei kleuren gesteente, geërodeerde “karst” of badlands-achtige heuvels. Echt heel mooi! En daarnaast rode abrikozenbomen en gele berken tussen het groen, het blauwe meer naast ons, kuddes paarden in de velden (en af en toe op de weg), en koeien, schapen en zelfs weer ganzen die op de weg liepen! We zagen zelfs een hele grote kudde kamelen (zeker 40-50 dieren).


We hebben ook veel begraafplaatsen gezien. Sommige begraafplaatsen waren net steden van een afstandje, vol met de nep-gebouwtjes die ze hier veel maken. In een dorpje waar we doorheen reden was op iedere lantarenpaal van de hoofdstraat een lokale held afgebeeld, en overal zagen we oorlogsmonumenten. Hans en ik hadden er een oog voor, en langzamerhand begonnen andere mensen in de bus er ook op te letten, aangestoken door ons!


We hebben twee sanitaire stops en tegelijk foto-stops gehouden langs het meer: de eerste was met een mooi uitzicht over het meer, dat haast een binnenzee was zo groot. Het was inderdaad mooi, maar Hans en ik kijken liever naar zeewater dan een meer, daar zit meer leven in… Terwijl we daar stonden deed een ruiter zijn kudde paarden om de bus heen leiden, en die kwamen dus vlak langs ons, wat wel een bijzonder gezicht was!


De tweede foto/sanitaire stop was echt een “Loo with a view” (wc met uitzicht)! Echt prachtig, een droge riviervallei met ruige kliffen en rotsen eromheen! Hans en ik waren helemaal blij, want net ervoor waren we langs een bordje met “Fairy Tale Canyon” gereden en zaten we een beetje te mopperen dat er duidelijk geen plek in deze reis was voor natuur… Deze stop maakte dat dus weer goed! We hebben er een beetje rondgewandeld en vonden een mooie hagedis en kleine fossiele schelpjes.


Op een gegeven moment reden we langs een enorm vakantiepark-in-aanbouw dat nooit afgemaakt is. Gelukkig maar, want de bedoeling was duidelijk geweest om de prachtige natuur op te leuken met betonnen jurts, enorme beelden en beschilderde panelen…


Toen we het stadje waar we geluncht hebben in kwamen rijden lag er een zandspoor midden op de weg, en iets later zagen we een vrachtwagen die zand aan het lekken was… Die chauffeur zal wel balen als hij aankomt op zijn bestemming en ziet dat zijn halve lading verdwenen is! Om te voorkomen dat de lunch weer een rommeltje werd deed onze lokale gids dit keer de bestelling vooruit bellen, en dat hebben we geweten – binnen 20 minuten na aankomst in het restaurant had iedereen alles tegelijk gekregen en gegeten! Het restaurantje had keurige schone hurktoiletten, netjes betegeld, en weer met de typische borsthoge muurtjes; het blijft vreemd om je buurman/vrouw tijdens het voorbereiden/afronden aan te kunnen kijken…


Na de lunch hebben we een korte fotostop gehouden bij een van de kraampjes langs de weg, omdat de lokale gids ons graag een jurt vanbinnen wilde laten zien. En we kwamen wonderlijk genoeg 40 minuten in de file te staan omdat er op een steile helling boven de weg preventief losse stenen naar beneden gegooid werden en de weg afgezet was. Gelukkig was het heel snel opgeruimd en stonden we ook vooraan de file waardoor we snel weer op pad konden.


We reden weer langs de transitzone met Kazakstan, en eenmaal terug in Bishkek bracht onze gids ons eerst nog even langs een wisselkantoor omdat sommige mensen hun geld terug wilde wisselen.


We kwamen om 17 uur aan in het hotel en reden al om 18 uur naar het avondeten, want we zouden een kort nachtje hebben… Het eten was lekker, en Hans en ik moesten lachen om de serveersters die constant de lege bordjes en verfrommelde servetjes ophaalde, je moest echt opletten als je iets nog even wilde bewaren want anders was je het kwijt! De fooien werden uitgedeeld bij het avondeten en wij kregen allemaal een cadeautje van het lokale agentschap; de mannen een Kirgizisch hoedje en de vrouwen een kleine jurt van vilt. Erg leuk! De idioot die op het vliegveld constant aan het fotograferen was, was er ook met zijn gezelschap, en vond het nodig om ook van ons foto’s te maken met de vilten hoedjes op. Helaas was er geen douanebeambte hier die we op hem los konden laten!


Om 21 uur zijn Hans en ik nog voor een paar uurtjes in bed gedoken. Onze lokale gids smeekte ons om op tijd te zijn als we moesten vertrekken, want ze had opgevangen dat er een groep van 37 Polen morgen ook naar het vliegveld moest, en ze wilde er voor zijn!


free counters