MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

Ik had al jaren geleden een losse dunne flodderjas gekocht, toen we geboekt hadden voor Iran en de reis niet doorging, maar ik besloot op de laatste dag voor vertrek voor deze reis in mijn lunchpauze toch nog even naar een dichtbijgelegen kledingwinkel te gaan voor een alternatief. Ik vond een enigszins modieuze (alles is relatief) tuniek die ik over een lange-mouwen T-shirt en lange broek kon dragen, perfect! Later thuis tijdens het inpakken vond ik nog een lange flodderjurk achterin de kledingkast die eigenlijk bestemd was voor de kledingcontainer; mooi, zo had ik tenminste een paar alternatieven want het beloofde bloedheet te worden in Iran en ik zag het niet zo zitten om twee weken met een hobbezak rond te lopen…

Onze taxichauffeur was goed wakker vanochtend en had zin om te kletsen, want zijn dag was al een paar uur langer bezig dan die van ons toen hij ons kwam ophalen: hij was vanochtend al een keertje op en neer naar Schiphol gereden! Pffff. We stonden in ieder geval na een rustig en vlot ritje naar Schiphol om 9 uur op het vliegveld, waar we bij de Tui balie onze paspoorten ophaalde, mét Iraans visum. Dat is pas een vreemde wetenschap, met je bagage naar het vliegveld gaan zonder paspoort, en dan maar hopen dat je hem daar inderdaad op kunt halen! Maar in tegenstelling tot alle horrorverhalen van tevoren over lange rijen en vertragingen, ondanks dat we niet naar balie 27 maar naar balie 25 moesten, ondanks dat diegene die ons incheckte een leerling was in training, ondanks dat mijn smartphone bij de bagagescan toevallig op zijn kant lag waardoor de beveiligingsbeambte niet kon zien wat het was, en ondanks dat het een kwartier lopen was naar onze gate, konden we overal relatief snel doorlopen en stonden we dus veels te vroeg voor onze gate, om 9:45!

Daar hebben we ons toch maar geïnstalleerd om te wachten, en maakte mee dat het vliegtuig dat voor die van ons vertrok zo vol zat, dat ze mensen priority boarding aanboden in ruil voor het inchecken van hun handbagage in het ruim. Zouden wij nooit doen, want onze handbagage zit vol dingen die we juist niet in het ruim willen hebben, maar bij ons; medicijnen, elektronica, enz. Om 11:30 was ons vliegtuig er nog altijd niet (vertrektijd was gepland voor 12:10), en terwijl we daar zaten zagen we opeens een muis zo door de wachtruimte wandelen! Nou ja zeg… Zoiets verwacht je niet op Schiphol! Er werd niets omgeroepen, maar op google zocht ik op gegeven moment op ons vluchtnummer en stond er dat we 35 minuten vertraging zouden hebben, heel fijn!

We konden eindelijk bijna een uur later dan we zouden hebben moeten vertrekken aan boord, om 13 uur. Helaas bleek er, eenmaal aan boord, nog meer vertraging te zijn, want ons vliegtuig zou geen tijdslot hebben om te kunnen landen in Istanbul. Dus we hebben nog een uurtje op de grond in Schiphol staan wachten, en zijn uiteindelijk pas na 14 uur opgestegen, twee uur later dan oorspronkelijk gepland… Omdat het Turkish Airlines was, kregen we lekker bij het drankje een turkish delight, en met de lunch een erg lekkere kofte met rijst. Daar hebben we bij Turkish Airlines zelden over te klagen, het eten is vaak lekker (of je moet uit een of andere vage locatie vertrekken dat de lokale cateraar er maar iets van gemaakt heeft).

En ondanks dat we wat van de verloren tijd onderweg ingehaald hebben, hadden we toen we om 18:30 landde in Istanbul maar 25 min overstaptijd! En daarvan hebben we zeker 15 min in een bagage-check rij moeten staan, pffff… We stapte ons vliegtuig naar Teheran in, 2 minuten voor het eigenlijk zou moeten opstijgen! Uiteindelijk had dat vliegtuig “gelukkig” ook 25 minuten vertraging (waarschijnlijk vanwege onze vertraagde groep!). Zo vlot als de eerste vlucht voorbij ging, zo zwaar was de tweede. Het schoot gevoelsmatig gewoon niet op om de een of andere reden.


We kwamen uiteindelijk rond middernacht lokale tijd aan in Teheran, 2,5 uur later dan Nederland. Voor we het vliegtuig verlieten moest ik mezelf eerst aangepast kleden: hoofddoek om en lange flodderjas aan over mijn kleding. In Iran moet je als vrouw jezelf “degelijk” kleden. Dat houdt in, vormverhullende kleding van enkels tot nek tot polsen (en met name de taille moet verhuld worden), en een sjaal over het haar. Voor nu op het vliegveld had ik het meest conservatieve kledingstuk in mijn handbagage meegenomen dat ik bijhad, de flodderjas, dan zou ik in ieder geval goed zitten. Ik verwachtte dat het in de stad waarschijnlijk mogelijk zou zijn om de andere twee kledingstukken te dragen, maar het was mogelijk dat het vliegveld wat strenger kon zijn.

Bij de douane kon de man voor mij direct geholpen worden, maar toen ik aan de beurt was (hoewel we meestal altijd als echtpaar door de douane gaan, had Hans nu zoiets van ga jij eerst maar), ging de douanebeambte gelijk heel druk met zijn telefoon spelen. Nadat hij mij een minuutje in de rij had laten wachten, maakte hij een kleine beweging dat ik naar het loket kon stappen, toen had hij het nog even “druk” met van alles en nog wat (patiencen misschien??!!!), nam toen zonder me aan te kijken of überhaupt mijn bestaan te erkennen mijn paspoort, handelde het af en schoof het me weer toe alsof ik er niet stond. Ok, het leek er dus een beetje op dat ik als vrouw anders behandeld werd bij de douane? Zeker toen Hans na mij aan de beurt was en gewoon normaal afgehandeld werd. Misschien werd ik gezien als een alleenreizende vrouw of zo? In ieder geval apart!


We waren in ieder geval het land binnen! En onze bagage was meegekomen, ondanks de superkorte overstap in Istanbul, gelukkig, dus na onze lokale gids en de rest van de groep ontmoet te hebben, en iedereen voor het eerst wat Iraans geld gepind had, konden we in de bus naar het hotel. Bij het vliegveld adverteerde taxi chauffeurs met taxi-prijzen die onder andere afhankelijk waren van het merk auto! We stelde ondertussen Hans zijn dochter gerust dat we goed waren aangekomen met een smsje, en omdat het nog een uurtje rijden was naar het hotel, stapte we dus pas na 2 uur ’s ochtends onze hotelkamer in, en zijn zo snel mogelijk in bed gedoken! Pfffff, een lange dag, maar we zijn in Iran! Ongelofelijk!

free counters