MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

Vandaag was een hele lange rit, bijna 600 km waar we bijna 12 uur over gedaan hebben – we moesten dan ook vroeg vertrekken, de bus reed al om 8 uur weg. Uiteraard kregen we weer een gedicht voorgedragen door onze reisbegeleidster Anna… De rit was lang (wat Hans en ik over het algemeen helemaal niet erg vinden) en was heel erg mooi, door de woestijn en door en langs mooie grillige bergen en rotswanden in allerlei kleuren; wit, geel, grijs, rood, bruin, paars en zwart door elkaar.

We hielden een benenstrek-pauze bij een nomadentent naast een blinkende “snelwegmoskee” van goudkleurig metaal, want die nomadententen wilde Anna ons graag laten zien. De bewoners stonden toe dat men even binnenkeek zolang ze hun schoenen maar uitdeden, maar er was weinig te zien en de tent was duidelijk meer een semipermanente woonplaats dan iets wat gemakkelijk verplaatst kon worden, want ze hadden binnen bakstenen muren en een tegelvloer. Onderweg zagen we in dit gedeelte van Iran ook regelmatig herders met hun vee lopen, en in het open veld vergelijkbare tenten staan. De chauffeur moest zijn rijtijden regelmatig laten controleren bij checkpoints, en we merken sowieso dat er streng op zijn rijtijden gelet wordt.

We hebben een theepauze in een stadspark in het plaatsje Sirjan gehad, en Hans en ik vertelde onze lokale gids een beetje over ons huis en onze tuin. Hij vond het zoals veel mensen in het buitenland prachtig dat wij rolbevestigend als Nederlanders ook inderdaad tulpen in de tuin hadden (nu nog een windmolen zien te regelen), en was onder de indruk van de foto’s die ik hem liet zien van onze rommelige wildbloemen- en tulpentuin. Hij beloofde mij onderweg zaadjes te zullen verzamelen van bloemen voor mijn tuin, leuk! Onderweg rijdend zagen we een grote roofvogel vlakbij ons vliegen in de woestijn.

We moesten op gegeven moment tanken maar er was geen brandstof bij het eerste tankstation. Bij het tweede wel, gelukkig, en terwijl de chauffeur druk bezig was te tanken en de mensen die nodig moesten dapper de wc’s gingen verkennen (voor mij gold, niet genoeg aandrang voor de stank die me tegemoet kwam), verdween de lokale gids naar een loket, hield een heel verhaal, en kwam trots terug met een handjevol stokrooszaad! Ik had de stokrozen bij het tankstation wel zien staan maar omdat het eigenlijk nog lente is in Iran waren ze nog volop aan het bloeien, dus de lokale gids had wat voorraad van de tankstation beheerder van vorig jaar afgetroggeld! Leuk! We probeerde de lokale gids wat drop te voeren, we hadden natuurlijk drop bij om te trakteren in de bus al was deze groep verder niet zo heel actief wat dat betreft, maar hij trok zijn neus op en zei dat hij dat snoepje wel kende en wij gek waren om zout snoep te eten! We drongen aan dat hij deze zachte zoete drop even moest proeven en we het heus niet erg zouden vinden als hij het uitspuugde. Hij nam het aan en probeerde het, en bevestigde dat deze inderdaad lekkerder was dan wat hij eerder geproefd had, maar het gewoon niet zijn ding was…

We konden helaas niet de geplande moskee in Neyriz bezoeken omdat anders onze chauffeur aan zijn uren en kilometers zou komen te zitten en vervangen moeten worden. Wel konden we er lunchen, ook weer in een stadspark waar verder ook druk gepicknickt werd door Iraniërs. In Iran geven ze de bebouwde kom aan met een bordje met een stadsskyline en moskee erop.

Daarna hebben we een hele mooie rit gemaakt door grillige bergen, zijn we langs een aantal zoutmeren gereden en hebben we vlak buiten Shiraz een fotostop gehouden bij het grootste zoutmeer in Iran, Maharlud, die roze gekleurd was – de wolken reflecteerde de roze kleur, en het geheel gaf met wat donkere wolken in de verte en de schittering van het laagje water en de bergen in de achtergrond een haast onwerelds effect, heel mooi! We kregen van de chauffeur en lokale gids lekker grote stukken heerlijk zoete watermeloen en bananen om te snoepen, voor we het laatste uurtje richting Shiraz reden.

We kwamen rond 19:30 aan in Shiraz met een beetje motregen, maar toch kreeg je wel de indruk van Shiraz als een grote moderne stad. Ons hotel was ook modern, luxe en erg hoog, en we zouden gelukkig gewoon weer in het hotel eten vanavond. Toen Hans en ik op onze kamer kwamen bleek onze wc geblokkeerd, en toen we naar beneden gingen om dat te melden en weer naar boven bleek onze kaart geblokkeerd te zijn omdat Anna dezelfde kamernummer gekregen had. Ze stapte op gegeven moment namelijk ook per ongeluk binnen! En toen zij haar kamernummer is gaan wijzigen is onze kaart dus ook geblokkeerd geraakt. Zucht. Het duurde even om uit te leggen aan de balie beneden, maar gelukkig kwam de lokale gids op gegeven moment aanlopen en hielp hij ook nog even. Later op de avond na het eten gebeurde het echter weer een keer!

Het eten was een groot buffet in het restaurant bovenin het hotel, waar we lekker allerlei dingen konden proberen. De lokale gids was in opperbeste stemming, Anna was een beetje zuur en bleef ver van hem vandaan, maar hij kwam gezellig aan onze kant van de lange tafel zitten en deed een beetje dollen met Hans; hij mag ons allebei duidelijk wel, maar Hans mag hij heel erg, hij houdt van hoe we in het leven staan, en hij vindt het geweldig dat als hij bijvoorbeeld schaduw bokst bij Hans Hans hem gewoon een vriendschappelijke stomp in zijn maag teruggeeft! Het was dus best gezellig, maar Hans en ik zijn na het eten en douchen doodmoe in onze lekkere bedden gerold, pfffff!

free counters