MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

We hebben vannacht beter geslapen dan de afgelopen dagen, waarschijnlijk ook deels door de vermoeidheid van de volle programma’s per dag! Ik heb vanochtend wat van onze foto’s van vogels, die we gemaakt hebben hier in Iran, gemaild naar onze reisvriend uit Antarctica; hij volgt nog altijd onze reizen en vindt het een leuke uitdaging om ze te identificeren. Meestal zijn het niet zulke bijzondere vogels die wij fotograferen, maar soms weten we hem te verrassen, zoals met het punk-kuif vogeltje tijdens onze wereldreis. Vandaag was de oogst niet veel meer dan een gewone zwaluw, helaas…

Rond 10:30 kwamen we aan in Persepolis, een enorm terrein. De bus parkeerde, en wij liepen als eerste achter onze lokale gids aan die de kaartjes kocht. Maar het was druk in het kantoortje dus hij stuurde ons vooruit; kon niet missen, begin maar alvast te lopen. Het was een lange wijde laan die naar de bergwand leidde, en daarvoor was de stad gebouwd. Persepolis is een prachtige ruïne van het paleizencomplex van een stad die stamt uit zo’n 500 voor Christus, en 200 jaar later als ik het goed herhaal door Alexander de Grote vernietigd is. Maar er was na al die eeuwen nog genoeg over om tot de verbeelding te spreken – lange rijen kolommen, metershoge beelden van runderen en paarden, hoge deuropeningen van steen, de diepe deurposten rijk versierd met reliëfs, prachtige trappen waarvan ieder oppervlak versierd was met beeldhouwwerk van lange processies uit alle landen van de oudheid die giften uit hun landen meebrachten uit eerbetoon aan de koning… Echt heel mooi allemaal! En dat in gloeiende hitte, tegen de 40 graden, met als achtergrond mooie bergen met daarin uitgehakte graven van Zoroastische edelen (die deden namelijk niet aan luchtbegrafenissen). Heel mooi!

Vlak voor de grote trappen die de entree naar de stad vormde waren controlepoortjes om onze kaartjes te controleren en een veiligheidsscan. We mochten namelijk niet meer meenemen dan een klein tasje waar wat water in paste, geen grote handtassen of rugzakken. Onze lokale gids had ons al weer ingehaald inmiddels en ging na een kort introductiepraatje over de stad bij het poortje staan om de kaartjes aan ons uit te delen terwijl we er doorheen liepen, en wat Iraanse mannen probeerde bij hem wat kaartjes te kopen omdat ze dachten dat hij een verkoper was!

Als eerste liepen we door de poorten van reusachtige gevleugelde rundermensen, imposante beelden zelfs al waren ze in de loop der tijd zwaar beschadigd. Onze lokale gids vertelde dat de stad door Alexander de Grote echt letterlijk platgebrand is geweest, ze hebben zelfs verkoolde resten gevonden die bewijzen hoe heet de vlammen wel niet geweest moeten zijn. Het was voor ons wel indrukwekkend om deze beelden eens in hun natuurlijke omgeving te zien en niet in statische museums zoals de British Museum. Erg mooi!

Vanuit de poort liepen we naar allerlei ceremoniële trappen, prachtig versierd met lange processies van vertegenwoordigers van alle uithoeken van de antieke wereld die met giften kwamen voor de machtige heerser. Zo apart en leuk om eindelijk al die symbolen, het spijkerschrift, de typische kledij en houdingen, die we eigenlijk al zo goed kennen van afbeeldingen en de abstracte omgeving van musea, in het echt te zien! Het was nog veel indrukwekkender en mooier en fijner dan ik dacht. Onze lokale gids weet ontzettend veel en vertelde honderduit over alle afbeeldingen, wees de verschillende landen en klederdrachten aan, en wist erg interessant te vertellen ondanks de enorme hitte. Gelukkig dat een deel van de mooiste trappen onder een groot afdak stonden voor de schaduw!

Toen moesten we weer de zon in, richting een van de vele paleizencomplexen. Het oorspronkelijke hoofdpaleis waar de ceremoniële trappen voor waren was zo groot dat koeien met hun achterste tegen elkaar aangezet werden, en op die afstand werden de kolommen van elkaar vandaan gezet en overspannen met enorme cederhouten balken. Gaten voor de deurposten van de grote deuren waren een halve meter doorsnede; wat een gigantische en zware deuren moeten dat wel niet geweest zijn! Achter de restanten van deze enorme hal was de ruïne van een woonpaleis waarvan de mooie deurposten gereconstrueerd waren – onze lokale gids was vrolijk en een beetje aan het dollen met Hans, en besloot hier voor mijn beeld te springen terwijl ik een foto maakte!

We waren nog lang niet klaar met het complex, maar het was erg warm vandaag in de zon en tussen al die stenen, en de bus met onze lunch was natuurlijk buiten het terrein. Dus onze lokale gids bracht ons naar een theehuis rond 12:15 voor een korte pauze met een groot glas versgeperst ijskoud meloensap en een plak cake om even wat energie op te doen. Om 13 uur gingen we weer verder. Na de pauze zijn we naar het museum vlakbij gegaan, wat het vroegere haremcomplex moet zijn geweest. Het was vooral mooi om de prachtige oude gebeeldhouwde deurposten van dichtbij te kunnen bekijken, en een beetje een gevoel te krijgen voor hoe de gebouwen in de rest van de paleizen er uitgezien zouden kunnen hebben.

Toen liepen we langzaam terug naar de runderpoort in het begin langs alle mooie ruïnes en beelden die we eerder al hadden bezocht, en een paleis waarvan alleen nog de voeten van de kolommen en een enkele deurpost over waren. Onze lokale gids legde nog van alles uit, over bijvoorbeeld de griffioenen-koppen die de bovenkant van een kolom vormde en nog in zo’n perfecte staat waren omdat de opdrachtgever of architect ze uiteindelijk toch niet mooi genoeg vond om ze te gebruiken!

Het was inmiddels rond 14 uur, en de lokale gids en Anna gaven aan dat zij langzaam richting het kleine winkel- en restaurantcomplexje op het terrein zouden lopen en wie dat wilde nog even naar het Zoroastrische edelmansgraf boven tegen de bergwand kon lopen, of verder nog even tussen de ruïnes rondkijken. Ik en twee mannen besloten naar het graf te lopen, ik was er al heel de ochtend nieuwsgierig naar, en Hans besloot wijselijk beneden te blijven en heeft nog wat foto’s van de runderpoort en zo genomen terwijl hij met de anderen naar het restaurantcomplex liep.

Het was een pittige klim, zeker in de warmte, maar met een flesje water bij en even doorzetten was ik zo boven, waar ik een prachtig uitzicht had over heel Persepolis, en het graf van dichtbij kon bekijken. Het was uit de rots gehakt en deed me een beetje denken aan de graven en andere gebouwen die in Petrauit de rotsen gehakt waren, erg mooi. Maar Hans was de wijste geweest want veel meer dan je beneden al kon zien was er niet te zien, los van wat meer detail in het beeldhouwwerk. Ach ja! Ik ben na even genoten te hebben van het uitzicht gauw weer naar beneden gegaan en achter de rest aan.

Eenmaal allemaal weer bij elkaar bij het restaurantcomplexje liepen we rond 14:30 als groep naar een parkje vlakbij het parkeerterrein, waar onze trouwe chauffeur en onze lokale gids tassen vol eten aan het uitladen waren. Uiteraard helpen wij mee met de lunch klaar te zetten, en met ons nog een paar mensen van de groep, maar dat zijn vaak steeds dezelfde mensen; een deel van de groep doet dan altijd niets, maar staan altijd wel als eerste klaar met een bord in de handen om te gaan eten. Ach ja! Genoeg is er altijd wel, zeker van brood en beleg. Er waren hier veel zwerfkatten en die kregen dus ook wat van de lunch, misschien met name om ze weg te houden van onze lunch want ze waren vreselijk brutaal!

Met de lunch picknicken we meestal met plat brood, maar dat hebben ze hier in allerlei vormen; rond of rechthoekig, gewoon dun zoals Indiaas naan-brood of superdun zoals pannenkoeken – en soms zo groot dat je de lappen over je arm moet dragen alsof het stof is! Soms is het “brood” geperforeerd met ronde gaatjes, andere broden hebben putjes van de roosters waar ze op bakken, weer andere zijn gewoon glad. Brood is hier heel belangrijk merken we! Die van vandaag, een soort bubbel-plastic model, was erg lekker en je kon met de holle kant goed de lekkere tomaten-aubergineprut oplepelen die we hier bijna iedere lunch krijgen.

Na de lunch in Persepolis reden we rond 15:15 weg en volgens onze lokale gids was het 40 graden. Ik geloof het zo! Het was echt bloedheet vandaag. Een kwartiertje later kwamen we al weer aan in het nabijgelegen Naqsh-e Rustam, een soort graf-vallei van de Zoroastische edelen, waar schijnbaar ook Xerxes en Darius begraven zouden zijn geweest.

De graven lagen prachtig in het landschap, hoog in de mooie rotswand uitgehouwen met mooie bergen op de achtergrond, en op lagere niveau grote Griekse reliëfs van een later tijdperk. Het was een erg indrukwekkende plek in een prachtig landschap. Al met al een hele mooie dag dus, en het hoogtepunt van de reis wat betreft bezienswaardigheden tot nu toe. We hebben er een tijdje rondgelopen en gekeken naar de graven en de steles; we vonden verschillende soorten schrift, en de lokale gids wees ons erop hoe op de Griekse steles de overheersers en overwinnaars als extra groot en extra machtig werden weergegeven.

De graven waren hoog in de rotswand uitgehakt, en om ze uit te houwen en het lichaam in het graf te leggen werden indertijd grote heuvels van zand gemaakt naar de ingang van het graf toe. Als de begrafenis afgelopen was, werd de zandheuvel afgebroken; maar al dat zand moest ergens heen, en Hans en ik hadden sterk het idee dat het heuveltje vóór de rotswand waar wij op gingen staan voor een mooi overzicht van de vallei weleens de restanten van die oorspronkelijke hopen zand konden zijn. Er was ook nog een apart gebouwtje op het terrein, met een onduidelijke functie; vroeger dacht men dat het misschien een vuurtempel was, maar volgens de lokale gids was het misschien een soort bibliotheek voor belangrijke documenten geweest.

Toen we uitgekeken waren en nog een keer overal langsgelopen hebben we bij de souvenirtentjes ieder een glas versgeperst vruchtensap genomen; veels te duur, en mijn watermeloensap zat vol watermeloenpitten want die waren zo meegegaan in de blender, maar wel lekker fris en koud.

Toen was het tijd om terug te gaan naar de stad. We reden om 16:30 weg en waren rond 17:30 terug in Shiraz en reden op gegeven moment langs net zo’n “midden-berm-fontein” als we in Turkmenistangezien hadden! Het toppunt van luxe in woestijnlanden… We hadden even een uurtje op onze kamer om op te frissen, en vertrokken rond 19 uur ‘s avonds naar een Iraanse familie voor het avondeten. Het was een lange rit door de drukke en grote stad maar rond 20 uur waren we er dan eindelijk. Onze lokale gids bevestigde vandaag overigens dat Anna inderdaad nog niets uitgegeven heeft deze reis aan maaltijden en dergelijke, maar zonder te overleggen met ons of dat wij het weten, haar maaltijden laat betalen uit onze pot. Schandalig natuurlijk dat ze dat zomaar doet, maar ja, wat kun je er tegen doen en hoe kun je het bewijzen?

Hans en ik hadden verwacht dat het diner bij de Iraanse familie gewoon een maaltijd in een klein restaurant zou zijn, gerund door een familie, omdat we zoiets in Oezbekistanook weleens meegemaakt hadden, maar we zaten echt in de woonkamer bij hen thuis tegen de muur op tapijten en kussens terwijl de dames druk in de keuken bezig waren en de mannen serveerde. We werden in rap tempo zonder toetje weer naar buiten gewerkt, maar het was een leuke ervaring en het eten was heerlijk! En onze lokale gids had gezorgd voor wat lekkere verse gebakjes en koekjes voor in de bus terug naar het hotel, dus dat was ons toetje.

Omdat we een lange rit voor de boeg hebben morgen, legde de lokale gids aan ons uit dat we even naar het hotel van onze chauffeur moesten zodat hij zijn spullen kon ophalen, want onze lokale gids wilde dat hij vannacht in ons hotel kwam slapen zodat hij morgenochtend zo lang mogelijk kon blijven liggen en goed fris zou zijn. En omdat de reisorganisatie daar niet in voorziet, had onze lokale gids besloten hem in zijn eigen kamer te laten slapen om kosten te besparen. Onze lokale gids sprak Hans en mij in een rustig moment aan toen we buiten stonden te wachten op de chauffeur die zijn spullen pakte; of hij misschien ons email-adres mocht hebben? Hij had ook al het emailadres van een vader-en-zoon advocatenpaar gekregen, want hij was bang dat met al dit gedoe met Anna en de brief die ze naar Kras gestuurd had, hij misschien geen salaris zou krijgen voor deze reis, en misschien onze hulp als getuigen zou willen inschakelen dat er meer kanten tot het verhaal waren dan alleen die van Anna. Wij beloofde hem ons email-adres te geven, een of twee andere mensen in de groep die de strijd in de achtergrond hadden meegekregen de afgelopen dagen beloofde hem ook te helpen als het nodig was. Wat een vervelend gedoe allemaal!

Nadat de chauffeur zijn spullen had opgehaald en uit zijn hotel gecheckt, moest de bus nog even naar een apotheek omdat iemand van de groep te weinig medicijnen bij had, en dat niet in haar eigen tijd geregeld heeft en Anna het nu wilde doen terwijl iedereen moe was en terug naar het hotel wilde. Maar de lokale gids dook dus maar weer met een professionele glimlach de apotheek in om het te regelen voor Anna en die persoon, en we zagen hem door de etalage druk gebaren, praten, zichzelf professioneel naar voren wurmen in de drukke apotheek en binnen de kortste keren weer naar buiten komen met een strip van het medicijn. Indrukwekkend!

Rond 22:15 waren we dan eindelijk terug in het hotel, en onderweg naar bed probeerde ik nog even het blog bij te werken maar de updater die wij gebruiken deed het niet goed. Balen, we moesten naar bed we waren kapot en morgen was weer een lange dag!

free counters