MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

We hadden een vroege start gemaakt vandaag, voor zover dat mogelijk was want er stonden wel 7 bussen in de smalle oprit bij het hotel! Maar we vertrokken in ieder geval om 8:30, en hebben wel 10 minuten langs een auto geprobeerd te wurmen die heel ongelukkig geparkeerd stond net schuin voor de uitrit van het hotel. De mannen in de groep waren al aan het dubben of ze misschien samen de auto zouden kunnen optillen en wegduwen, toen het onze buschauffeur eindelijk lukte om dan maar achteruit terug te worstelen en achterwaarts van het terrein af te rijden. Schijnbaar komen er naar Iran veel Iraanse toeristen die in het buitenland wonen, vertelde onze lokale gids.

De vroege start werd helaas een beetje tenietgedaan doordat onze medereiziger die te weinig medicijnen bij had vanochtend haar koffer in de lobby van ons hotel had laten staan… Oeps! Gelukkig belde het hotel al binnen een half uur na vertrek naar onze lokale gids, en hadden we vanwege al dat geknutsel bij het wegrijden nog maar net de rand van de stad gehaald… Dus onze lokale gids droeg het hotel op om de koffer in een taxi te gooien en naar ons toe te sturen, en we hebben we even een kwartiertje op een parkeerplaats bij wat stalletjes gewacht en rondgekeken. We waren met een half oog op zoek naar iets van limonade of limonadesiroop, hebben niets gevonden, maar kijken is altijd leuk bij dat soort tentjes! Ondertussen haalde onze chauffeur wat thermoskannen kokend water voor de rit bij de samovaars die voor de stalletjes stonden – we hebben hem dat al vaker zien doen, en volgens de lokale gids was zoiets heel goedkoop, zo’n 10 cent voor anderhalf liter kokend water. Hij vertelde terwijl we wachtte over de mooie natuur- en dierenreizen die je in Iran kunt doen, en inderdaad, we zijn onder de indruk van de landschappen die we onderweg zien!

Rond 11 uur kwamen we aan in Pasargadae, waar het graf van Cyrus staat, de oprichter van het Perzische rijk ruim 2500 jaar geleden. We hebben eerst even een korte theepauze gehouden in het zicht van het graf, en zijn toen naar de karakteristieke graftombe gelopen. Het graf van Cyrus is over de eeuwen eigenlijk relatief goed behouden gebleven, en het is na de eerste grafrovers verder vele eeuwen ongeschonden gebleven omdat men dacht dat het een graf van een belangrijke imam was. 10 jaar geleden kon je er zelfs nog in als bezoeker, en kaarsvet en koran teksten zien op de muren en vloer.

Er waren nog wat ruïnes van paleizen en zo te vinden maar helaas was er weinig van over dus het sprak niet zo tot de verbeelding verder. We zijn eerst met de bus naar de “stone tower” gegaan, die men geprobeerd had weer een beetje te reconstrueren, en liepen van daaruit naar de open dorre bruine vlakte waar nog de goed bewaarde resten van waterleidingen lagen, en om de 15 meter een vijvertje, van de ongetwijfeld weelderige tuinen die hier ooit waren.

Toen liepen we naar wat de resten waren van Cyrus zijn privé-paleis, en de “gatehouse”, waar de eerste weergave ooit van een engel te vinden was, een figuur gekopieerd uit het oude Egypte met het gezicht van Cyrus zelf. Om 12:45 waren we weer terug in de buurt van de bus en sneed onze lokale gids een watermeloen aan zodat iedereen even een fris hapje kon nemen, en toen stapte we weer terug in de bus om verder te gaan. Het landschap onderweg was echt heel erg mooi; ruige, kale bergen, woestijngebied, af en toe een pluk groene bomen, de rotsen in allerlei kleuren, echt heel erg mooi!

We kwamen rond 13:30 aan in een plaatsje “Safa Shahr”, waar we hebben geluncht in een lokaal tentje dat de lokale gids aanraadde. We waren er blij om, het was een van zijn persoonlijke favorieten en dus niet toeristisch, gewoon een lokaal tentje; de kip was erg lekker, en geserveerd met een zurige ingedikte granaatappelsiroop die in Iran erg populair is.

Na nog een hele mooie rit door het bergachtig dor landschap hielden we rond 16:30 een theepauze in de rest-area Izedkhast, waar we een lekker zoet vijgenkoekje aangeboden kregen. Hans en ik hebben een beetje rondgekeken in de winkeltjes waar onder andere grote brokken suiker en karamel te koop waren, en tabaksbladeren, en kochten ieder een lik ijsje, lekker! Tijdens het rijden deed Anna af en toe een stukje uit literatuur of over de geschiedenis van Iran voorlezen uit haar boekjes.

Rond 18:30 uur reden we Isfahan binnen. Het was vrijdag, de islamitische “zondag”, en zo aan het einde van de dag was iedereen aan het picknicken in de stadsparken. Opeens begonnen de lokale gids en chauffeur met de radio te morrelen; ja er was een hele belangrijke voetbalwedstrijd die nu net ging beginnen, en ze moesten heel even luisteren naar de opstelling… Het team van onze lokale gids was van 16e plaats naar de finale tegen de gedoodverfde kampioen gekropen. Hij zei lachend dat als zijn team zou winnen hij iedereen op een ijsje zou trakteren. (Helaas hebben ze niet gewonnen…)

We reden langs de rivier de stad in, Isfahan is heel groen, en over de rivier waren een aantal oude stenen bruggen gebouwd die nu vol zaten met mensen die van het koele water aan het genieten waren. Rond 18:45 kwamen we bij het hotel zelf aan. De lobby van ons hotel kwam zo uit 1001 nachten, ieder oppervlak was versierd met spiegeltjes-mozaïek, vergulde bloemenmotieven, gipsen guirlandes, geschilderde vogeltjes en Perzische taferelen, bogen, kolommen, noem het maar op! De kamers waren gewoon normaal (gelukkig)… Na wat gemorrel met de airco kreeg Hans hem gelukkig op gang, want de kamer was warm.

We hadden een avondje vrij dus zijn met een ander stel richting een restaurant gewandeld die onze lokale gids aanraadde, het Reyhun restaurant. Helaas was die gesloten, vermoedelijk vanwege de voetbalwedstrijd, dus kwamen we dankzij wat vriendelijke aanwijzingen van voorbijgangers in een ander restaurantje terecht, “Honey2”, waar we de enige gasten waren (we waren overigens ook van harte welkom geweest in een lokale moskee, een voorbijganger nodigde ons speciaal uit). We hadden het idee dat het een Armeens restaurant was, onder andere omdat er een afbeelding van het laatste avondmaal op de muur hing en nog wat van dat soort dingen.

Terwijl we zaten te eten stroomde het lege restaurant vol met mannen en vrouwen in het zwart, met zwarte hoofddoekjes en zwarte hoeden, met wat grote witte bloemstukken bij, je zou haast zeggen dat het de receptie was na een begrafenis! Het toetje was, toen we erom vroegen, “op”, de rekening werd ondertussen al geschreven (wel heel vriendelijk allemaal hoor), en inmiddels zaten we midden in de groep mensen. Net toen we dan maar wilde afrekenen en vertrekken stond opeens een van de mannen op en begon voor heel het restaurant iets wat als een gebed klonk te oreren… We wisten even niet goed of we wel konden vertrekken, maar het was duidelijk tijd en wie weet hoe lang dat gebed nog zou duren! Dus we zijn maar met vriendelijke knikjes opgestaan en zo discreet mogelijk vertrokken… Wel een hele aparte ervaring!

We zijn nog even met zijn vieren naar de brug vlakbij gewandeld en toen terug naar het hotel om rond 22 uur op de kamer te komen en nog even te douchen voor we doodop op bed vielen. Reizen is altijd vermoeiend!

free counters