MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

Vannacht was weer een slechte nacht, we slapen altijd zo onrustig op reis! We waren allebei rond 4 uur al wakker en Hans heeft daarna bijna niet meer geslapen. Het ontbijt was in een minstens even barokke spiegeltjes/goud/bloemenmotiefjes/mozaïek-ruimte naast de prachtige barokke lobby, en er was zelfs live pianomuziek tijdens het ontbijt!

Om 8:30 vertrokken we wandelend naar het enorme Nagsh-e-jahanplein, een van de grootste ter wereld. Onderweg deed onze lokale gids nog even een korte lezing geven over oude tegels bij een tegelwinkeltje. Het plein lag op een half uur lopen van ons hotel vandaan en was inderdaad indrukwekkend groot – erg fijn was wel dat het vol met bomen, groen en fonteinen stond, dat maakte het net wat aangenamer om er rond te lopen in de hitte hier! Midden in ieder van de vier zijkanten stonden moskees en paleizen, en rondom het plein liepen lange overdekte bazaars.

Onze lokale gids wees een van de moskees aan met een mooie bolle koepel; dit was schijnbaar de vrouwenmoskee, en dat kon je zien omdat hij geen minaretten heeft. We begonnen de dag met het Al Qapu paleis, dat een mooi groot houten balkon had waar vandaan we het plein goed konden bewonderen. In het balkon was een grote koperen vijverbak, en de binnenruimtes waren mooi beschilderd.

De trappen van de torens waren ingelegd met mooie gele en blauwe tegels, en toen we op de zesde verdieping kwamen, kwamen we terecht in een paar bijzondere ruimtes waarbij de gebogen gipsen plafonds helemaal opengewerkt waren. Heel apart, we hebben zoiets nog nooit gezien! Men weet niet precies waar het voor was, of het alleen voor het mooi was of dat het misschien de akoestiek verbeterde en dit muziekruimtes waren.

Terug beneden zijn we door de bazaar gewandeld naar een winkel die op bot of karton geschilderde miniaturen verkocht, waar we uitleg kregen over het proces en daarna konden kopen als we wilden. Hans en ik wilde eerst buiten blijven om de winkeleigenaar geen valse hoop te geven dat we iets zouden kopen, maar onze lokale gids legde uit dat we ons niet bezwaard moesten voelen bij het bijwonen van zo’n uitleg zelfs als we niets wilde kopen, want hier in Iran maakte dat helemaal niet uit en de vaklieden deden gewoon graag hun kunsten tonen. En het is inderdaad wel waar dat verkopers hier absoluut niet opdringerig zijn. De onderwerpen waren niet per se altijd naar onze smaak, maar de techniek was wel knap, de miniaturen waren erg knap geschilderd.

Het volgende punt op het programma was de Abbas oftewel Imam moskee, die erg mooi versierd was met tegelwerk. Deze moskee had twee minaretten die meer dan 40 meter hoog waren, heel de moskee torende sowieso boven het plein uit. Voor de ingang stond een klasje kinderen met hun begeleiders, en op gegeven moment deden ze netjes staan en iets declameren.

Het voorportaal van de Abbas moskee was erg rijk en mooi versierd met tegelwerk in allerlei vormen en maten, en er zat een beetje een knik in de gangen om naar de binnenplaats te komen. Volgens de lokale gids omdat de moskee architectonisch aan het plein moest grenzen, maar ook richting Mekka wijzen, en dat ging niet samen! Vanuit het Al Qapu paleis hadden we gezien dat er een knik in het gebouw zat, zodat de moskee uiteindelijk toch allebei kon!

We liepen langs de randen van de grote binnenplaats, waar een steigerwerk opgezet werd om doeken tegen de zon overheen te spannen. De lokale gids bracht ons naar een van de zijruimtes, een hoge koepelruimte die niet echt in gebruik leek en vooral als opslag voor tapijten diende, wat het wel een aparte sfeer gaf. Van daaruit liepen we naar een kleinere binnenplaats met een tuintje, en toen we terug in de grote binnenplaats uitkwamen waren de doeken al over een groot gedeelte gespannen. Dat scheelt gelijk een hoop voor de hitte, net als de planten en bomen in het tuintje hadden gedaan!

De lokale gids sleepte ons mee achter een schot van weer een andere ruimte om te kijken naar wat restauratiewerk van de prachtige koepels. Die worden binnenstebuiten helemaal in elkaar gezet in een soort mal, ieder stuk wordt gemarkeerd en genummerd, en dan weten de werklui hoe ze het ter plekke op de koepel terug in elkaar moeten zetten. Maar omdat zo’n koepel enorm is, nam een kleine strook van de koepel in de ruimte heel erg veel ruimte in natuurlijk.

De lokale gids was in zijn element, en druk aan het discussiëren met Iraniërs tussen het dingen aan ons uitleggen door. Waarom werd al gauw duidelijk, want hij sleurde een man die hij kende, en daar stond, mee, riep ons dat we moesten volgen, en ze liepen met ons achter hen aan naar het midden van de grootste koepelruimte. Daar stond de lokale gids vrolijk te drentelen terwijl hij de man aanwees; die ging op de middenstip van de koepel staan en deed voor ons een gebed zingen zodat we de akoestiek van de koepel goed zouden kunnen horen. Het was een bijzondere ervaring, de man zong prachtig en er vormde een grote groep mensen die in stilte luisterde.

Toen het zingen klaar was en de man een verdiend applaus gekregen had liepen we door nog een paar mooie grote ruimtes om uiteindelijk weer in een tuinruimte terecht te komen. Daar waren wat bankjes en had onze lokale gids geregeld dat er een echte mullah onze eventuele vragen kwam beantwoorden – hij had een zwarte tulband dus was een afstammeling van een van de imams uit de koran, en daarmee had hij een zekere status als imam. Er werden wat voorzichtige en beleefde vragen gesteld omdat we de imam niet in verlegenheid wilde brengen, terwijl onze lokale gids ons aanmoedigde dat we hem echt ALLES konden vragen.

We zijn terug gewandeld naar de ingang van de grote moskee door de binnenplaatsen, ruimtes en koepels, het is een erg mooi gebouw juist vanwege die gekke hoek erin en de vele ruimtes, gangetjes en doorkijkjes.

We liepen weer door de bazaar die ook duidelijk als bescherming diende tegen de zon, er was een merkbaar temperatuurverschil tussen de bazaar als route gebruiken en buitenlangs te lopen. In een kleine schaduwrijke binnenplaats grenzend aan een van de gangen van de bazaar hielden we rond 11:30 een theepauze met muntthee en een koekje. Onze lokale gids is van nature zuinig, en mopperde dat Anna wel heel gul is met ons geld, want zij wilde hiernaartoe omdat het zo karakteristiek was (alleen de serveerster was een vreselijke chagrijn…), maar hier iets drinken is alsof je in Venetië aan het San Marco Plein koffie drinkt, het kost hier een vermogen volgens hem! Dat zien wij natuurlijk allemaal niet, want het wordt van de pot betaald waar wij om de zoveel dagen 100 euro ieder op inleggen. Volgens de lokale gids waren er nog zat mooie theehuisjes die een stuk goedkoper waren en minstens even karakteristiek, maar een straatje of twee verder van het grote plein, want ook in Iran geldt, hoe dichter bij de attractie hoe hoger de prijzen!

Na de theepauze hebben we een kledenwinkel bezocht waar ze met houtdruk techniek doeken versieren, leuk om te zien dat iemand bezig was een doek te versieren tijdens de uitleg. Maar voor de rest vonden Hans en ik het prima om een beetje te zitten op de vele doeken en te wachten tot de uitleg klaar was. Na de uitleg was het rond 12:45 tijd voor de lunch, in een erg toeristisch restaurant aan het plein grenzend, met een salade-, toetjes- en soepbuffet. Er was livemuziek, het was duidelijk een restaurant volledig gericht op westerse toeristen – ook te merken aan het feit dat de toiletten allemaal westerse zit-toiletten waren. Onze lokale gids deed voor ons wat typische Iraanse gerechten bestellen zoals de kip in zurige granaatappelsaus, maar de hoofdgerechten hier waren niet zo geweldig, en met nauwelijks vlees erin. Jammer!

Als laatste hebben we om 14 uur nog de “vrouwenmoskee” aan het plein bezocht, een juweeltje van blauw tegelwerk. Hier mochten vroeger echt absoluut geen mannen in, behalve de koning zelf, die dan ook gelijk diende als imam. Je kijkt je ogen uit aan alle fijne versieringen in zo’n ruimte, prachtig.

Toen we klaar waren in de vrouwenmoskee, rond 14:45, hadden we wat vrije tijd en kon men doen wat hij wilde. Onze lokale gids zei al dat hij naar een theehuis ging, onderweg langs een notenboer lopend, en iedereen die mee wilde was welkom. Hans en ik waren moe maar we kennen hem al langer dan vandaag en meestal weet hij toch wel leuke tentjes dus wij en een achttal anderen snelde achter hem aan (hij is nogal druk en kan erg snel lopen!). Hij leverde een tweetal mensen af bij een notenboer die goed en goedkoop was want zij wilde pistachenoten kopen, en bracht de rest van ons kriskras door de bazaar naar een shisha-tentje in een zij-gewelf van de bazaar, dat echt ongelofelijk veel antiek en rotzooi had staan en hangen; er was geen vrij stukje muur of plafond te vinden!

Wel heel apart; volgens hem verzamelde de eigenaar al 40 jaar antiek, en dat kon je wel zien! Er waren twee ruimtes, eentje leek voor mannen bestemd, en eentje voor vrouwen en stelletjes, en bijna iedereen rookte waterpijp. In die laatste ruimte zochten we een plekje, tussen de giechelende Iraanse jonge vrouwen en nieuwsgierige stelletjes, en kregen thee met klonten kandijsuiker die soms groter waren dan de piepkleine theeglaasjes, met erbij koekjes van gebakken deeg die geweekt waren in honingsiroop. Onze lokale gids rookte ondertussen lekker een waterpijp. Het was leuk om daar te zitten en nog weer eens de relatief, ondanks de kleding- en gedragsvoorschriften, relaxte en gelijkwaardige houding tussen man en vrouw te zien.

De lokale gids vertelde Hans en mij dat hij mot had met zijn agency vanwege de brief die Anna namens iedereen (maar zonder ons medeweten) naar Kras had gestuurd, en wij deden hem uitleggen dat alleen zij hem weg wil, en niet de groep. Dat troostte hem een beetje en hij zei ook dat hij gewoon ons een goede reis wilde bieden en zijn best zou doen. Hij had een manier gevonden om er zo professioneel mogelijk mee om te gaan, hij en Anna deden iedere avond alles tot in detail doorspreken voor de volgende dag, want dat had zij duidelijk nodig om het idee te hebben dat ze er controle op had. Maar leuk was het niet!

Hans en ik wandelende na de thee terug naar het hotel waar we om 16 uur in onze kamer een dutje hebben gedaan om een beetje bij te komen van de warmte. De kamer was niet opgeruimd toen we er kwamen, en op gegeven moment kwam het kamermeisje handdoeken brengen. Ach ja!

‘s Avonds om 18:30 liepen we als groep van het hotel richting ons restaurant voor de avond. Maar eerst brachten we om 19 uur een bezoek aan een tapijtenwinkel met de mooiste handgemaakte Perzisch tapijten, van zijde gemaakt, en af en toe schrikbarend duur – er zit natuurlijk ook ontzettend veel handwerk in! Het aparte was dat de tapijtenwinkel voor alle ramen en de deur tapijten had hangen; ik dacht dat dat was om zo veel mogelijk tapijten te kunnen tentoonstellen, en dat was ook deels de bedoeling, maar het maakte het ook onmogelijk om vanuit de straat naar binnen te kijken. Op de deur hing een bordje “gereserveerd”, voor onze groep vanavond, en toen we binnen waren en de deur dicht ging, zei de eigenaar van de winkel iets heel aparts; dit was nu een privéruimte geworden, en dus mochten wij vrouwen als we wilde onze hoofddoekjes afdoen! Gek genoeg deed niemand het; we voelen ons er na een tijdje Iran toch nog niet helemaal comfortabel bij. En heel praktisch gezien, het is in mijn geval ook wel een gedoe om dat ding goed te doen dus als hij eenmaal zit laat ik hem liefst zo tot hij uit kan!

De eigenaar was zeer professioneel en gewend met grote bedragen om te gaan; hij liet zien hoe compact sommige van zijn tapijten konden opvouwen, en had allerlei betaalmogelijkheden, tot een rekening in Zwitserland toe! Hij had alleen niet gerekend op een groep Nederlanders; daarbij is het meestal toch wel kijken kijken niet kopen… Een echtpaar leek serieus geïnteresseerd, maar dat bleek uiteindelijk alleen in het kijken naar de verschillende tapijten en niet in het kopen van eentje. We kregen tijdens de uitleg een kopje thee en een karamel-pastille – misschien was het de bedoeling dat die in de thee ging, maar zo in je mond was ook lekker!


Na de tapijtendemonstratie kwamen we om 20 uur een duur toeristisch restaurant aan waar er volgens onze lokale gids (hij is zelf niet zo’n fan van toeristische restaurants) wel een hele lekkere lam-kebab te krijgen was. Hij had zeker niet gelogen, wat een lekker stukje vlees! Wel was het inderdaad duur: hier kostte een hoofdgerecht 360 terwijl we gisteravond 450 per koppel voor de hele maaltijd betaald hadden.

Tijdens de lange wandeling terug naar het hotel vertelde onze lokale gids dat het verhaal nog niet klaar was; hij had echt nog altijd ruzie met zijn agentschap, het was zelfs zo dat hij te horen had gekregen dat zijn agent in zijn hotelkamer zat op dit moment, om met hem te praten vanavond na het eten! En hij klaagde dat hij iedere dag valse bonnetjes moest maken voor Anna die zij in Nederland kon declareren.

We waren rond 21:15 terug in het hotel en moesten ons in de serre op de 7e verdieping verzamelen, want er was iemand jarig dus de lokale gids had een taart en thee geregeld. Het was een tijdje wachten tot iedereen eindelijk boven was, want een paar mensen leken de boodschap niet doorgekregen te hebben. Maar eindelijk kon dan de serveerster in haar mooie pakje de taart aansnijden en iedereen een stukje serveren! Hans en ik rolde om 22 uur doodmoe onze kamer in.

free counters