MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

We hebben een goede nacht gehad en kregen vanochtend bericht van de zwemclub in Nederland; er was vanochtend dauwzwemmen geweest, wat we heel jammer hadden gevonden om te missen, en ze hadden ons wat foto’s gestuurd en ons toch ook wel een beetje gemist! Het was 7 graden in Nederland vanochtend tijdens het zwemmen, brrrrr…

We vertrokken om 9 uur en kregen in de bus weer een gedicht voorgedragen door Anna. Om 9:15 parkeerde we in een busparkeerplaats in een ondergrondse rotonde, en bezochten vanochtend als eerste de Vrijdagsmoskee, die heel bijzonder was omdat hij volledig in baksteen gemaakt was zonder tegels. En daardoor op zijn eigen manier even mooi alsof hij helemaal in tegels bedekt zou zijn. De lange kolommen galerijen met af en toe een vlekje zonlicht op de grond, de kunstige versieringen die enkel door verschillende vormen baksteen bereikt werden, en de indrukwekkende koepels, alles van baksteen, het was een bijzonder gebouw.

Deze moskee was gebouwd op de plek waar eerder een vuurtempel had gestaan, het belangrijkste geloof voor de Islam Iran bereikte, en er stond een miniatuur Mekka in de binnenplaats. We hebben er een tijd rondgelopen en alles bekeken, we vonden het misschien wel een van de mooiste moskees hier in Iran. Om 10:45 waren we na een kleine wandeling door de bazaar vlakbij de moskee terug bij de ondergrondse bushalte, en konden we door naar het volgende punt op het programma.

Om 11 uur kwamen we aan bij het Chehel Sotun paleis, die in een mooie tuin lag maar vooral bijzonder was vanwege het ornaat spiegeltjes-mozaïek boven de entree, en de grote uitgebreide muurschilderingen vanbinnen. Ondertussen was Anna aan het lobbyen voor een bijzondere maaltijd, schijnbaar was het hier in Iran een delicatesse om belugasteur te eten, en wilde ze ons dat graag aanbieden. Ze was alleen erg onduidelijk over de kosten, en toen de lokale gids dat door had, greep hij gauw in om onze portemonnee te beschermen – want het zou van de gezamenlijke pot afgaan – en legde aan iedereen die het wilde horen uit dat zo’n maaltijd 125 dollar per persoon zou kosten. Toen haakte de paar mensen die eventueel geïnteresseerd zouden zijn wel af! Wat een geld!

Om 12 uur waren we klaar in het paleis, alleen er was een persoon van de groep kwijt. Na heel wat gezoek en gebel van de lokale gids bleek dat die persoon naar de bus was gelopen terwijl de afgesproken ontmoetingsplaats in de tuinen zou zijn. Ondertussen was onze reisbegeleidster Anna een verhaal aan het ophangen dat de lokale agent niet zou willen dat onze lokale gids wegging, maar dat het misschien vanwege een noodgeval onvermijdelijk zou zijn. Ze wist niet dat wij en een paar anderen van de groep wisten van de brief die zij zelf namens ons geschreven had met het verzoek hem weg te sturen, en was ons dus al aan het “voorbereiden” voor het feit dat de lokale gids een dezer dagen misschien gedwongen zou zijn weg te gaan. Ongelofelijk wat een achterbaks gedoe allemaal…

Voor de lunch gingen we om 12:30 op aanraden van Anna een pizza eten in de Armeense buurt – een hypermodern restaurant, dat was een beetje een cultuurschok! Het duurde ruim een uur voor onze niet zo geweldige pizza’s kwamen, maar de verse mint-en-citroen limonade was daarentegen wel vreselijk lekker!

Daarna wandelde we rond 14:30 naar de nabijgelegen Armeense kerk, die net als een orthodoxe kerk van vloer tot plafond beschilderd was, met goudverf en tegel-details. Best mooi! Het Armeense museum ernaast, op hetzelfde complex, was een leuke mengelmoes van alles Armeens, maar vooral erg indrukwekkend was de wandbrede display over de Armeense genocide.

Het was onderhand al weer bloedheet en daarom gingen we rond 15 uur in een theehuis vlakbij (nog altijd in de Armeense buurt) verse muntthee drinken met een soort taaitaai koekje erbij. Ondertussen probeerde Hans en ik een ander echtpaar anders te leren te kijken naar het landschap door een beetje over geologie te vertellen. De vrouw was helemaal onder de indruk van de paar dingen die we vertelde, en kwam er een dag later nog eens op terug dat ze nu opeens zo veel meer zag als ze onderweg in de bus zat! Leuk!

Om 15:45 zaten we weer in de bus, richting de oudste stenen brug van Isfahan, waar we zo’n 25 min later aankwamen. Deze stenen brug zou in 220 AD gebouwd zijn, ongelofelijk! De ligging van de brug was in een gedeelte van de stad waar het water niet meer zo actief stroomde, er was dan ook een mooi moerassig gebied ontstaan dat helemaal vol kikkers zat, we konden ze vanuit de brug zelfs zien.

Onze lokale gids vertelde Hans op gegeven moment dat Anna gistermiddag in de vrije tijd alleen naar de winkels was teruggegaan in de bazaar waar we onze demonstraties hadden gehad, en geprobeerd had een percentage van wat de groep gekocht had te krijgen als beloning voor het aanbrengen van de klanten. Dit had ze niet aan onze lokale gids zelf laten weten, terwijl hij nota bene degene was die de winkeldemonstraties had geregeld, maar ze had zich niet gerealiseerd dat de winkeliers onze lokale gids goed kende en hem gebeld hadden om te vertellen dat ze dit had geprobeerd. Ze was dus ook niet van plan geweest om de eventuele opbrengst van haar uitstapje met hem te delen – hij lachte zuur, geen van zijn kennissen had haar natuurlijk een cent gegeven.


Rond 16:45 hebben we nog even gewandeld op een iets jongere stenen brug; deze was erg leuk want hij zat vol met mensen die van de koelte van het water zaten te genieten – er waren namelijk bij de pijlers stenen trappen tot aan het water gebouwd, dus sommige mensen en kinderen stonden zelfs in het ondiepe te pootjebaden. Deze brug is vanaf zijn ontstaan al een belangrijke ontmoetingsplaats geweest en dat kon je nog altijd zien; zeker in de warme zomers is de schaduw en koelte die het water en het gebouw bieden een welkome afwisseling op de hitte!

Rond 17 uur waren we terug in het hotel, en omdat niemand de belugasteur wilde eten was er dus geen gezamenlijke maaltijd. Dus zijn we ‘s avonds rond een uur of 19 samen met een ander echtpaar waar we het erg goed mee konden vinden terug naar de rivier gewandeld en hebben een restaurant gevonden waar we (zoals wel vaker in vreemde landen met onbekende gerechten) enigszins bevreemd aangekeken werden toen we bestelde. We hadden geen zin in een grote zware maaltijd, en Hans en ik hadden dan ook wel iets vreemds besteld: het valt nog het beste te omschrijven als koude zoete dikke custard of gele vla met fijngemalen lamsvlees erin… Gek genoeg wel heel erg lekker! En na de vette pizza van de lunch lekker licht en fris (en toetje en hoofdgerecht in een…).

We zijn over een van de oude stenen bruggen terug naar het hotel gelopen en onderweg genietend van het straatleven, want met de afkoelende nacht was het druk en gezellig op straat. Rond 22 uur waren we terug in het hotel na weer een lang en vermoeiende dag, maar we genieten nog steeds met volle teugen van het Iraanse straatleven en wat we allemaal zien op een dag!

free counters