MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

Het was een rommelig vertrek vanochtend, want Anna had niet gezegd wanneer de koffers waar gezet moesten worden, wat meestal wel handig is als de groep uit een hotel vertrekt. Uiteindelijk lukte het allemaal en zat iedereen in de bus. Alleen, er was een vrouw een beetje ziek geworden ’s nachts. En dus zag Anna haar kans schoon om Hans en mij een keertje achterin de bus te krijgen – zij is zich, als reisbegeleidster en als enigste in de groep, volgens mij zich een beetje aan het ergeren dat we altijd in het voorste gedeelte zit en dat sowieso niemand behoefte voelt om te rouleren omdat het gewoon prima gaat zoals het gaat. Maar vanochtend had ze dan dacht ze het excuus gevonden om ons achterin te krijgen. Alleen, de vrouw in kwestie wilde helemaal niet voorin, ze wilde achterin op de bank gaan liggen!

Een winkeleigenaar die contact had gelegd met een echtpaar van de groep kwam gauw naar de bus toen hij zag dat we ons klaar aan het maken waren voor vertrek, en gaf het betreffende echtpaar nog even een afscheidsspeech, vertaald door onze lokale gids, en gaf ook een briefkaart aan het stel met zijn adres (letterlijk zoiets als “winkel tegenover het hotel”), zodat ze hem iets konden toesturen. Ondertussen raakte Anna enigszins verhit omdat ze had besloten om het dagelijkse gedicht voor te dragen maar niemand naar haar wilde luisteren omdat iedereen het wel een beetje geloofde met die gedichten en liever meekeek naar het best wel ontroerend afscheid van de winkeleigenaar – Anna begon meerdere keren opnieuw en riep gefrustreerd om stilte. En ondertussen kreeg Hans de kans om een echt varkensworstje te proberen, opeens uit het niets! In Iran! En het was nog lekker ook… Ongelofelijk. Maar een rommelig begin van de ochtend dus!

We zijn op deze reis onder de indruk van hoe modern Iran is; de openbare infrastructuur is prima, tot openbare leenfietsen en openbare vervoerskaarten toe, overal staan in steden gratis drinkwatervoorzieningen (vaak zelfs gekoeld), de openbare bussen zijn modern en de wegen zijn goed, bushaltes hebben soms zelfs airco, er zijn veel parken, speelplaatsen en bankjes overal, en veel leuke, speelse kunst op blinde muren en rotondes en in de parkjes. Enzovoorts!

We hebben vandaag de laatste grote verplaatsing van de reis gehad, om van Isfahan naar Teheran te rijden. In de bus ging een envelop rond voor onze lokale gids, want hij moest een dagje eerder stoppen om een andere groep te kunnen begeleiden; schijnbaar is de crisis tussen hem en zijn agentschap in ieder geval enigszins gesust, hoewel hij nog wel steeds bang was dat hij geen salaris zou krijgen, en had hij de mogelijkheid om een nieuwe groep te gaan begeleiden. Tja en geld is geld dus logisch dat hij dat wilde aannemen. Alleen nu deed Anna weer moeilijk over hem laten gaan! Terwijl ze niets lievers zou zien volgens mij dan dat hij weggaat. In ieder geval was het wel duidelijk dat de fooienenvelop goed gevuld was, gelukkig, dat is wel fijn voor hem!


We hebben onderweg op een parkeerterrein langs de weg een snelle koffie- en theepauze gehad, en Hans vroeg hoe het met Qom zat; we hadden gelezen dat mannen daar lange mouwen moesten dragen – we hadden speciaal daarvoor een lange mouwen bloes in ons rugzakje gestopt, maar als het niet hoefde liever niet natuurlijk, want het was vandaag echt bloedheet, wel 42 graden en brandende zon! Onze lokale gids lachte en wees op zijn eigen korte mouwen T-shirt; korte mouwen was geen enkel probleem gelukkig. De vrouw van het echtpaar dat we gisteren in het Armeens theehuis over geologie hadden verteld kwam naar ons toe dat ze zo anders aan het kijken was vandaag, leuk! We hebben een geologie-fan gemaakt denk ik…

Iran is het land van de saffraan, dus onze lokale gids en Anna boden ons de mogelijkheid om saffraan te kopen; de lokale gids had een goede plek die niet al te duur was, en we zouden dus 4,5gr voor 450.000 kunnen kopen. Hans en ik hebben daar geen interesse in, saffraan is niet direct een specerij dat we vaak gebruiken, en het is zo licht dat 4,5 gr nog een aardige hoeveelheid is! Maar er waren wel een paar mensen in de groep geïnteresseerd, vooral om als cadeau te geven aan mensen. We reden onderweg langs een nucleaire site, met afweergeschut, en onze lokale gids vertelde dat als je daarvoor wil werken, je na een grondig vooronderzoek een andere naam krijgt, en nooit je baas krijgt te ontmoeten. Apart!

Op de rand van de stad Qom hebben we in het stadsparkje Khabarnegar gepicknickt, en het is iedere keer zo dat er een aantal mensen staan te kijken zonder iets te doen, bijvoorbeeld de komkommers wassen. Ach ja ongeveer de helft helpt wel mee en dan is het altijd wel zo gepiept om alles open, schoon en klaar te zetten. Anna doet ook niks maar klaagt wel constant dat het eten niet goed is (bordjes te vol, tafel in de zon). Onze lokale gids vertelde ons dat ze 100.000 geleend heeft van hem en nu hij erom vraagt doet alsof zij van niets weet, en bevestigd weer eens dat ze van onze gezamenlijke pot mee-eet deze reis zonder zelf iets in te leggen, maar wel ondertussen valse bonnetjes laat schrijven door onze lokale gids voor haar daardoor niet aanwezige onkosten om thuis te kunnen declareren. Het is duidelijk dat haar salaris niet voldoende is en ze zo een beetje bij probeert te verdienen.

Toen iedereen klaar was met eten gaf onze lokale gids het brood en een deel van het beleg dat bijvoorbeeld al aangebroken was aan een tuinman die het parkje netjes hield en naar ons toegekomen was met een vuilniszak om te helpen de plastic bordjes en verpakkingen op te ruimen.

We reden iets verder Qom in naar een soort park & ride waar we moesten overstappen naar een stadsbus, omdat de touringcar bus niet naar het complex rondom het graf van Fatima, de kleindochter van de profeet Mohammed, mocht rijden. Er komen hier een paar miljoen pelgrims per jaar, en dat kon je wel zien aan de infrastructuur, overal waren toegangswegen en openbaar vervoer, en ze waren zelfs een monorail aan het bouwen!

We werden tot aan het complex gebracht, stapte uit, en moesten nog even als groep buiten de poort wachten want er was wat geregel nodig voor we een van de vele toegangspoorten door mochten het terrein op. Ondertussen werden we nieuwsgierig bekeken door Iraanse bezoekers van het complex, en soms gefotografeerd. Een vrouw vond het duidelijk zo fantastisch dat we daar stonden, dat ze met een brede glimlach haar smartphone praktisch in ons gezicht duwde en twee keer langs de groep is gelopen om zeker te weten dat ze alles vastgelegd had! Toen de lokale gids zijn contacten had bewerkt en geregeld had dat we naar binnen konden, konden we richting de poort waar we voor stonden gaan.

Mannen en vrouwen moesten via aparte ingangen het complex betreden, waarbij de vrouwen in een door doeken afgescheiden ruimte een chador om kregen, een lange doek van hoofd tot enkels. Bloemetjesgordijn dessin, geen zwart gelukkig! Het waren wel handige modellen, met een rits en een soort haarband zodat ze gegarandeerd goed zouden zitten. Maar niet echt iets waar ik op zat te wachten, het is al zo warm en dat moet je NOG een doek omdoen!

We kregen een speciale gids van het complex mee, een jonge vrouw in degelijke zwarte chador die toevallig ook Fatima heette, en we zijn in de hitte van binnenplaats naar binnenplaats gelopen, terwijl ze uitleg gaf. Al met al waren we 40 minuten in het complex, maar zijn nergens naar binnen gegaan, want het heiligdom van het graf zelf mochten we als niet-moslim niet bezoeken. Niet zo’n verrassing voor Hans en ik, we hadden het van tevoren gelezen op internet, maar het is net zoiets als met het keizerlijk paleis in Tokyotoen we daar waren: in de reisomschrijving staat het wel zo omschreven dat, als je niet goed leest, je denkt dat je het zult bezoeken maar in feite kom je er niet eens in de buurt van.

Om 14:45 waren we klaar in Qom, en konden we weer op pad richting Teheran. Hans en ik realiseerde ons opeens dat er ons een paar dagen geleden door Anna een bezoek aan een hammam beloofd was. En dat ging waarschijnlijk niet meer gebeuren, want zij kan helemaal niets in Iran regelen zonder hulp van de lokale gids, maar dat heeft ze niet beseft en hem zo tegen de haren ingestreken en slecht behandeld, dat ze die belofte niet meer waar kan maken. Er was ons ook in het begin een begraafplaats beloofd toen we aangaven interesse te hebben in oorlogsgraven, waarschijnlijk gaat dat ook niet meer lukken. Gelukkig heeft de lokale gids wel altijd onze belangen als groep in zijn achterhoofd gehouden en vindt hij zijn werk duidelijk leuk en doet hij het graag, ondanks het constante getreiter en machtsvertoon van Anna, anders was dit waarschijnlijk een van de meest teleurstellende en slechtste groepsreizen ooit geweest als hij er met de pet naar had gegooid… We hebben wat dat betreft wel erg veel geluk gehad, zo’n geëngageerde en gemotiveerde lokale gids hebben we niet vaak!

Tot onze grote verrassing (de sfeer tussen de twee was weer om te snijden) nam de lokale gids op gegeven moment de microfoon en zei dat hij SPECIAAL VOOR HANS en ALLEEN ook voor Hans en de rest van de groep ons naar een bijzondere begraafplaats zou brengen waar slachtoffers van de Iran-Iraq oorlog lagen! Dat hadden we niet durven hopen! Oef! Buiten Teheran reden we langs het grootste zoutmeer van Iran, we konden het in de verte zien liggen.

Aan de rand van Teheran reden we naar een van de vele ingangen naar de enorme begraafplaats "Behesht-e Zahra". Wat een indrukwekkende begraafplaats; hier liggen 1.3 miljoen graven, waarvan ongeveer een half miljoen van Iraanse soldaten uit de Iran-Iraq oorlog. We realiseren dat we dit enkel en alleen kunnen bezoeken vanwege de hartelijke relatie tussen Hans en onze lokale gids, want dit was wel redelijk bijzonder om te bezoeken. De lokale gids drukte ons ook op het hart om niet te gaan zoeken naar specifieke graven, om controverse te vermijden waarschijnlijk of zo. Het gaat Hans en ik toch alleen om een algemene indruk. De rest van de bus leek eerst niet erg blij met dit onverwachte extraatje, maar toen de bus stopte en ze uitstapte, werd toch bijna iedereen aangetrokken naar de overdekte graven van de martelaren. En naderhand gaf iedereen toe dat het erg indrukwekkend was geweest.

Het was heel erg indrukwekkend om te zien: we waren speciaal naar het gedeelte van de soldaten zelf gebracht, en de graven stonden onder permanente zonneschermen, tegen de hitte en zon. Ieder graf had een glazen kastje waar persoonlijke dingen en bloemen en kaarsen in stonden. Er is bijna een hele generatie jonge mannen gesneuveld toen. Veel graven waren versierd met spiegeltjes – de lokale gids legde uit dat dit een traditie van Nieuwjaar is, en het betekent dat die persoon herleeft in het paradijs. Het was indrukwekkend en bijzonder om er rond te kunnen lopen. De lokale gids vertelde dat er officieel 1 miljoen doden gevallen waren in de Iran-Iraq oorlog, ongeveer gelijk verdeeld over beide kanten, maar dat er waarschijnlijk veel méér doden gevallen zijn, ook veel burgerslachtoffers.

Iedereen was een beetje stil en onder de indruk toen we na een half uurtje rondkijken weer vertrokken. De lokale gids vroeg de bus nu officieel of hij morgen niet hoeft te gidsen zodat hij een andere groep die morgen aankomt voor een 11-daagse rondreis kon begeleiden, want zijn agentschap stond het niet toe waardoor hij inkomsten mis kon lopen. Uiteraard had niemand daar moeite mee, iedereen gunde het hem van harte!

Opeens deden we onder een viaduct onze chauffeur wisselen, omdat hij vlakbij woont en al bijna aan zijn uren zat. Apart, maar wel praktisch! Rond 17:30 kwamen we aan in het hotel, waar we ingecheckt werden en iedereen nog even gauw een snel in elkaar gedraaide brief ondertekende waarin de groep de lokale gids toestemming gaf om morgen een andere groep te gaan begeleiden. Toen was het hoog tijd om te gaan rusten!

‘s Avonds om 19:30 aten we als groep in het hotel, en was er een hartelijk afscheid van onze lokale gids met het overhandigen van zijn erg vette fooienenvelop. Anna zat er een beetje zuur bij, en ging zodra ze de kans kreeg ergens anders zitten want ze was oorspronkelijk vlakbij hem terecht gekomen. Zodra het eten op was verdween ze naar haar kamer. Maar de groepsleden deden allemaal nog even afscheid nemen van deze lokale gids die onze rondreis in Iran echt een bijzondere en leuke ervaring had weten te maken met veel leuke kleine extraatjes! Het was toen we naar bed gingen rond 22:30 nog altijd 30 graden!

free counters