MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

Het was erg warm op de kamer vannacht en dat leverde weer een onrustige nacht op met veel dromen. Ons vertrek vandaag was wat later dan anders, pas om 9:30, met een nieuwe lokale gids geregeld door de oude, en een nieuwe chauffeur want onze oude chauffeur moest thuis bij zijn gezin zijn voor het een of ander (hij zou ons wel morgen naar het vliegveld brengen, iedereen maakte zich al namelijk zorgen dat we geen afscheid hadden kunnen nemen van hem en hem nog bedanken voor de goede zorgen deze reis!). Onze nieuwe lokale gids was een goede vriend van onze oude gids, en we weten dus wel zeker dat hij hem goed geïnformeerd zal hebben over onze Nederlandse reisbegeleidster Anna… Anna zelf was chagrijnig vanochtend, terwijl we gedacht zouden hebben dat ze blij zou zijn dat haar aartsvijand eindelijk weg was! Ze droeg desondanks nog altijd een gedicht voor in de bus bij vertrek. Iedereen deed vandaag braaf stil zijn en doen alsof ze luisterde, nog maar een dagje dan zijn we daar ook vanaf!

Hans en ik zagen wat stadsbussen met een stang in het midden van de bus, om vrouwen en mannen gescheiden te houden. We hebben vandaag een stadstour van Teheran gehad, en we begonnen met het Golestan paleis, een stadspaleisje met een grote tuin en vol grote zalen helemaal versierd met spiegeltjes-mozaïek. Ongelooflijk! Een van de gebouwen was indertijd het hoogste gebouw van Teheran, met zo’n zeven verdiepingen.

We bezochten verschillende ruimtes van het paleis – de prijs van het ticket was zo te zien afhankelijk van de ruimtes die je bezocht – en als eerste deden we de Talar Salam en de Reception Hall bezoeken. Toen gingen we naar de overdadige Coronation Hall met een ongelofelijke spiegel-entree, waar we geen foto’s mochten maken. Maar onze nieuwe lokale gids was duidelijk door de oude gids over Hans verteld, en hij trok dus eigenlijk wel een beetje met ons op; hij fluisterde ons in dat als we voorzichtig waren we wel stiekem foto’s mochten maken! Dat is echt iets in Iran, onze oude lokale gids zei het al een paar keer, maar Iran is een expert in regeltjes maken, en de Iraniërs zijn experts in de regeltjes buigen… In de Coronation Hall stond een replica van de Pauwentroon; de echte met juwelen bedekte troon stond veilig achter slot en grendel in het Juwelenmuseum.

Hierna gingen we naar de volgende ruimte, de Mirror Hall – met zo mogelijk nog meer spiegels! En verschillende ruimtes die gebruikt werden voor het tentoonstellen van porselein en cadeaus, en verschillende woonvertrekken van de familie van de Shah. Wat hield hij van spiegels! Dat moet toch vreselijk zijn om in een woonkamer te zitten waar je constant jezelf vervormd terugziet in spiegelmozaiek op muren en plafond… Na nog een beetje rondwandelen in de tuinen en de mooie tegels bewonderen zijn we gaan wandelen naar het volgende punt op het programma.

Rond het middaguur kwamen we bij de grote bazaar aan, waar we eerst een versgeperst wortelsapje (ze zijn hier gek op wortels als ijs en sap!) kregen bij een stalletje om wat energie en vocht op te doen, het was namelijk weer bloedheet. Hans kreeg meloensap, waar hij blijer mee was dan wortelsap, en ik kreeg zelfs een tweede beker wortelsap want een man met een beetje smetvrees in de groep durfde het niet aan omdat hij bang was om ziek te worden van het water hier. Dat is iets wat we ook nog nooit meegemaakt hebben, we hebben hier in Iran eigenlijk overal het kraanwater kunnen drinken! Zoiets bestaat amper buiten West-Europa (en in sommige landen van Europa kun je zelfs ook beter niet het kraanwater drinken…). Bij het sap-stalletje verkochten ze ook een populair drankje met zaadjes erin, dat hadden wij ook geproefd bij het huiskamer-restaurant, maar vonden we niet zo geweldig want mierzoet en een beetje wee.

Buiten de bazaar was een groepje mannen aan het onderhandelen, het leek een soort veiling, en onze nieuwe lokale gids legde uit dat het goudhandelaren waren.

Wandelen op zo’n bazaar is altijd leuk, en het was hier zo vreselijk druk, ongelooflijk! In het midden van de bazaar was een moskee, en de nieuwe lokale gids vertelde dat de regering altijd dit soort moskees in bazaars goed in de gaten hielden, want onlusten en rellen begonnen meestal in dat soort locaties.

Om 12:30 zaten we weer in de bus richting het archeologisch museum, en vertelde onze nieuwe lokale gids dat hij weleens Europese vrouwelijke toeristen had die hem voor de camera’s bij de grens kuste of de hand schudde, of een mullah de hand of een schouderklopje geven, of zijn hand schudden op het vliegveld waar net op dat moment een wisseling van de wacht plaatsvindt en er dus 40 politiemannen toekijken… Hij had er zelf niet zo’n moeite mee maar dat soort situaties konden hem behoorlijk in de problemen brengen hier in Iran!

Een paar minuutjes later kwamen we aan bij het archeologisch museum, en Anna drong voor de zoveelste keer aan dat het een goede rondleiding moest worden want dit was een heel belangrijk museum. Ze had er bij de oude lokale gids ook op gehamerd dat zijn vervanger in staat moest zijn een goede rondleiding door het museum te geven.

Die rondleiding was dus een beetje te veel van het goede, want het gebouw had geen airco, het was bloedheet (schijnbaar was de heetste plek ter wereld in Iran in 2005-2006 gemeten, 71 graden in de woestijn, en vandaag was het tegen de 40 graden dus ook al behoorlijk warm genoeg!), en Anna had zo vaak en met klem aangedrongen dat deze nieuwe lokale gids veel aandacht aan het museum zou geven, dat hij dat dus ook braaf deed en een ellenlange, eindeloze, langzame rondleiding gaf. Er waren een paar bankjes in het museum en mensen slofte achter de gids aan en de oude en moeie mensen slofte van bankje naar bankje. Vreselijk! Iedereen werd met de minuut gaarder en geïrriteerder dat de rondleiding zo lang duurde, sommigen dachten dat het aan de gids lag totdat de mensen die wisten hoe het zat, zoals wij, uitlegde dat het door Anna kwam. Op een gegeven moment kon Hans het niet meer aanzien, en toen Anna even niet oplette fluisterde hij de nieuwe lokale gids in dat de groep zelf het wel erg zou waarderen als hij wat sneller ging… Hij was het zelf waarschijnlijk ook zat inmiddels want toen was de rondleiding gelukkig ook opeens heel snel voorbij!

Rond 13:30 zaten we gelukkig weer in de bus, en 20 minuten later kwamen we bij de lunchplek aan, een afscheidscadeautje van onze oude lokale gids, die dit nog even voor ons geregeld had volgens de nieuwe lokale gids; een traditionele lunch in het oudste theehuis in Teheran, Azari Traditional Tea House. Het was vol en druk, en er was een groep Chinezen neergestreken op onze gereserveerde plekken die eerst weggestuurd moesten worden, en een enorme bende achterlieten die eerst opgeruimd moest worden, maar erg leuk! Het is eigenlijk het oudste koffiehuis in Teheran, maar vroeger serveerde ze in de koffiehuizen vaak vooral thee en geen koffie, beetje verwarrend…

De lunch was leuk en best lekker: om te drinken een zoutige karnemelk, een soort Turkse ayran, en om te eten plat brood, groene kruiden, dikke yoghurt, pittige zure ingemaakte groente-salsa, en een gloeiende hete stenen kruik gevuld met een heerlijke stoofpot van lamsvlees, kikkererwten, aardappelen, groente en allerlei specerijen: hij smaakte zoals de kruidenstalletjes in de bazaar ruiken, heerlijk exotisch! Als pannenlap werd een stuk van het plat brood gebruikt, en je moest het vocht afgieten en als soep eten, en dan de rest met een vijzel fijnstampen en met brood steeds een beetje van de prut samen met de bijgerechtjes eten. Heerlijk! De ober deed voor hoe je de stoofpot moest afgieten en fijnstampen, maar Hans vond het lekkerder om het zo op te eten. Toe kregen we hete thee met zoete siroopkoekjes.

Om 15 uur zaten we weer in de bus, en kwamen een kwartiertje later aan bij het juwelenmuseum, dat bestond uit de verzameling juwelen en kostbaarheden van vele generaties Shah’s, in een zwaarbewaakte kluis onder de nationale bank.

Geen foto’s toegestaan en je mocht niets mee naar binnen nemen los van een leesbril! We moesten door de veiligheidscontrole en door twee metaaldetectors, een gang in, door twee enorm dikke kluisdeuren die automatisch konden sluiten, en diep ondergrond was dan de kluis zelf. Ongelooflijk wat een objecten bedekt met smaragden, parels, goud, diamanten, robijnen en andere edelstenen… Kronen, scepters, bekers, sieraden, horloges, kleding, servies, een gouden wereldbol van zeker een meter hoog en bedekt met de grootste smaragden en saffieren gaven water en land weer, verder tronen, trossen en doeken van de allerfijnste parelsnoeren die van veraf op gevlochten touw leken zo fijn, en natuurlijk de pauwentroon zelf, samen met nog een tweetal “mindere” tronen. Daarnaast de meest lelijke dingen, als je het maar met edelstenen en goud kon bedekken, en ook gewoon bakjes vol losse edelstenen. Ongelofelijk. Één enkel object moest toch zeker al een paar ton waarde zijn, en in totaal moet er voor miljarden euro’s aan goud en edelstenen gelegen hebben. Het was niet eens mooi meer, de ongelofelijke weelde en extravagance was alleen nog maar overweldigend, wat natuurlijk ook de bedoeling was.

Hans en ik waren het erg gauw beu; we hadden een uitgebreide rondleiding die ieder stuk beschreef, maar daar hadden we echt geen zin in, om ons te vergapen aan die bizarre weelde. We hebben even rondgelopen en alles in ons opgenomen, en toen een beetje rondgehangen en gekletst met anderen die al die weelde ook niet meer konden aanzien. Buiten de hoofdkluis, tussen de twee deuren, waren wat stoelen en een oude sofa, daar hebben we ons geïnstalleerd. Om 16:45 zaten we weer terug in de bus, en iedereen was gaar en de meeste mensen hoopte eigenlijk naar het hotel te kunnen gaan, maar om 17 uur zijn we op Anna’s aandringen nog even naar een stadsparkje gereden om wat thee te drinken.

Maar eerst wilde Anna nog een kort rondje lopen, en daar hadden Hans en ik al helemaal geen zin in, samen met nog een paar mensen, dus we hebben onszelf geïnstalleerd bij het bankje waar de chauffeur en gids de theespullen hadden uitgestald en gewacht tot de thee klaar was. Ondertussen vertelde iemand dat er vlak bij ons twee Iraanse jongens en twee meisjes in een prieeltje aan het kletsen waren. De zedenpolitie kwam en sommeerde ze weg te gaan, de jongens protesteerde een beetje, en eentje kreeg een klap en moest mee komen.

We hebben een hele tijd moeten wachten op Anna en de paar mensen die met haar meegelopen waren, want ze had schijnbaar nog per se een galerij willen bezoeken aan de andere kant van het park. Ze kwam pas rond 17:45 terug, toen onze lokale gids zich al bezorgd begon te maken dat ze verdwaald was geraakt. Ondertussen belde onze oude lokale gids de nieuwe, waarschijnlijk om te vragen of hij het nog redde of zo! En hij vroeg of Hans in de buurt was, zodat hij hem nog even dag kon zeggen. Leuk!


Toen Anna eindelijk terug was heeft iemand even gauw een afscheidsspeech gegeven voor Anna en haar haar fooienenvelop gegeven. Gelukkig bleek het hotel vlakbij dus om 18 uur waren we in het hotel terug, doodop! Er was geen gezamenlijke laatste maaltijd dus Hans en ik en het echtpaar waar we het goed mee konden vinden zijn gelijk op zoek gegaan naar een restaurant. In de buurt van het hotel vonden we iets rond 18:45 waar we onze laatste Iraans geld op konden maken, en terug in het hotel om 20:30 hebben we gedoucht en alles ingepakt en gauw in bed gedoken, want het zou een kort nachtje worden!

free counters