MEI 2016: RONDREIS INDRUKWEKKEND IRAN

De wekker ging al om middernacht (de wekdienst vanuit het hotel, waar we niet om gevraagd hadden, 5 minuten eerder), en toen sprongen Hans en ik eruit en in onze kleren, spullen naar beneden, iedereen was verder ook zo vlot, en om 00:30 zaten we allemaal in de bus naar het vliegveld met onze oude vertrouwde chauffeur. In de bus ging zijn fooienenvelop nog even rond, en tegen de tijd dat iedereen hem in handen had gehad was hij haast net zo gevuld als die van onze oude lokale gids was geweest; men waardeerde hem ook! We hadden geluk met het verkeer en kwamen keurig op tijd aan op het vliegveld. Buiten bij de bus deed Anna de reisbegeleidster een kort praatje om onze oude chauffeur te bedanken (vertaald door de nieuwe gids), en toen een kort praatje voor de nieuwe gids. Hans en ik namen hartelijk afscheid van onze oude chauffeur, en ook de nieuwe gids want hij was heel aardig en had er gisteren een mooie dag van gemaakt. Hij gaf ons zijn kaartje, mochten we ooit terugkomen, en we vroegen hem de groeten te doen aan onze oude gids!


Bij de check-in ging van alles mis, het leek wel de eerste dag van die vrouw, en we zaten dus ook niet samen voor de tweede vlucht, ongelofelijk wat een muts! Bij de security checks waren er volledig gescheiden delen voor mannen en vrouwen, en boven de gates zelf hing er een gebed voor de reiziger in drie talen, Engels, Arabisch en Farsi – Farsi is als schrift veel leger en eenvoudiger dan Arabisch, en heeft iets weg van een mengeling van Arabisch samen met Japans en Chinees.

Toen we in het vliegtuig stapte voelde ik haast een beetje een schok toen ik de stewardess met “bloot” haar zag, zonder hoofddoek, maar voor mij was dat ook gelijk een teken dat dan eindelijk mijn hoofddoekje af kon, iets waar ik me toch wel een beetje op verheugde de laatste dagen! Het is onpraktisch en warm en onhandig en je wordt het zo zat. Heerlijk was dat dus om weer zonder hoofddoek te zijn!

Onze vlucht vanuit Teheran vertrok op tijd, om 4:50, en we kwamen na een zozo vlucht op tijd aan in Istanbul. Daar hebben we nog even koffie gedronken met het stel waar we het goed mee hadden kunnen vinden op reis, en na een verder rustige overstap en rustige vervolgvlucht (ik kon gelukkig ruilen zodat Hans en ik toch samen konden zitten) kwamen we rond 11:30 uur aan op Schiphol. Het bleef erg raar om vrouwen van de groep zonder hoofddoek te zien! De tweede vlucht voelde lang aan, en bij aankomst op Schiphol stond de marechaussee al in de slurf van het vliegtuig te wachten om de paspoorten te controleren. Bij de security werd Hans zijn paspoort wel erg lang bestudeerd, en er werd zelfs een foto van gemaakt; nu was het wel een gloednieuw paspoort, misschien hadden ze daar nog geen foto van voor hun dossier of zo?

Iran was al met al een hele leuke reis, niet alleen vanwege de mooie dingen die we gezien hebben, maar vooral vanwege de indruk die we van deze vriendelijke en gastvrije mensen gekregen hebben! Het is wel niet echt het architectonisch pareltje geweest dat we verwacht hadden, maar dat komt denken we omdat Oezbekistan zo ongelofelijk mooi en ongerept en oorspronkelijk was, dat zelfs Iran daar niet aan kan tippen. Maar Iran is voor ons niettemin een hele unieke reis geweest vanwege de mensen en hun cultuur; ze zijn een Islamitisch land in een Islamitische wereld, maar ze zijn diep vanbinnen allemaal nog de oude Persen, en dat is merkbaar en zichtbaar een heel ander volk dan de rest van deze omgeving. We hebben ontzettend leuke interacties gehad met Iraniërs en dat is allemaal te danken aan onze fantastische (en prettig gestoorde) lokale gids! Hans en ik overwegen zelfs om nog een keer terug te gaan, dit keer alleen met onze lokale gids, en dan meer een reis gericht op de natuur te gaan maken.

free counters