APRIL 2019: RONDREIS WEIDS KAZACHSTAN

We zouden vandaag rond de lunch opgehaald worden om naar Schiphol te gaan, en hadden dus een ochtendje de tijd om op ons gemak te ontbijten (onder andere lekker met versgeperste jus d’orange van de laatste sinaasappels), koffie te drinken, het huis af te sluiten en de krentenbollen voor onderweg te smeren (ja we zijn nog steeds zuinig…). We hadden allebei licht last van stress-klachten, maar niets vergeleken met andere reizen – we zijn, denken we, best ervaren onderhand met voorbereiden en inpakken en toch zijn we de 24-36 uur voor vertrek altijd slapeloze stresskippen. Dat was deze keer dus bij lange na niet, maar wat er dit keer aan stress ontbrak was aangevuld met emotie. Het is toch vreemd en emotioneel om weer deze specifieke draad op te pakken, en tegelijkertijd hebben we er ook zo’n zin in. Tegenstrijdige emoties dus!


De rit naar Schiphol was prima, alleen onze vaste chauffeur zat op zijn praatstoel en heeft aan één stuk door gezellig gebabbeld en gekletst! Iets later dan gewenst kwamen we op Schiphol aan, iets na 13 uur, maar inchecken was zo gepiept, gelukkig. Om 13:15 stonden we al in de enorme rij bij de bagage-check, met een verwachtte wachttijd van 15-20 minuten voor je aan de buurt bent. Gelukkig waren alle 16 “smart” scanners operationeel (hebben we denk ik nog nooit meegemaakt), en waren we binnen ongeveer 10 minuten helemaal door de check heen. Heerlijk dat deze scanners tegenwoordig zo slim zijn dat je je handbagage niet meer hoeft uit te pakken voor de elektronica – scheelt iedereen ook heel veel tijd! We schoven van de bagagecheck gelijk door naar de rijen voor de zelfscan douane hokjes. De douane was wat rommelig maar ging op zich ook wel, om 13:45 waren we daar alweer doorheen (ondanks de drukte overal ging alles verrassend vlot!) en keurig op het moment dat onze gate openging kwamen we aangelopen (na gevoelsmatig 2 kilometer door Schiphol gelopen te hebben!).


We stapte om 14 uur in, en waren een beetje verrast, want van onze stoelnummers klopte helemaal niets; we moesten volgens het nummer op onze uitgeprinte tickets in het midden gaan zitten, terwijl wij altijd indien mogelijk van tevoren online inchecken en raamstoelen kiezen. Ik had digitale versies van de tickets die we via het online inchecken hadden gekregen bij Turkish Airlines op mijn mobiel staan, en vergeleek die met de papieren tickets; inderdaad een verschil. In plaats van aan het raam, zaten we nu in dezelfde rij, maar in het midden tegen de wc’s aan: op zich redelijke plekken vanwege beenruimte, maar niet wat we verwacht hadden en het klopt natuurlijk niet. Er was duidelijk iets misgegaan in de inchecksoftware van Turkish Airlines waardoor hij ons een ander stoelnummer communiceerde dan dat hij aan de maatschappij zelf doorgaf! Ook de tickets voor de volgende etappe verschilde: daar hadden we weliswaar dezelfde stoelletters (gelukkig dus wel aan het raam), maar 3 rijen verderop. Heel apart! En we realiseerde onszelf dat we er altijd op vertrouwen dat wat we online regelen ook doorgegeven wordt aan de incheckbalie, maar dat dat soms dus toch anders kan zijn; altijd bij de balie blijven checken of je raamstoelen krijgt dus…


We hebben vrijwillig verplicht een gigantisch druk, lang en lawaaiig Lego veiligheidsfilmpje gekeken, twee keer; een keer in het Turks, en een keer in het Engels. Pfffff, grappig verzonnen maar ik heb denk ik toch liever een rustig gewoon veiligheidsfilmpje! Vertrek was pas om 14:55 want het luchtruim zat vol en we moesten wachten op onze buurt.


De vlucht naar Istanbul was prima, zo’n 3 uur, en iets vertraagd door drukte bij vertrek op Schiphol kwamen we om 18:50 aan op het gloednieuwe, pas sinds 6 april operationele, Istanbul vliegveld. Wat een kolos! We moesten 25!!! minuten taxiën naar onze gate, en omdat er op onze schermpjes een webcam naar voren was, konden we regelmatig andere taxiënde vliegtuigen voor ons over zien steken. Pas om 19:15 kwamen we in het zicht van onze gate, alleen er was geen plek. Na nog een paar minuten doorrijden kwamen we dan eindelijk aan.

We hadden inmiddels, toen we uitstapten, nog maar een uur over van onze oorspronkelijke anderhalf uur overstaptijd. Hmm, niet heel erg ruim, zeker niet omdat het bleek dat we helemaal naar de andere kant van het gigantische vliegveld moesten lopen voor onze volgende gate! Er was gelijk na het verlaten van de gate een optie om een “short track” te nemen, waarmee we een hoekje konden afsnijden. Maar we hebben ondanks dat alsnog een halve marathon moeten lopen, om helemaal van gate F naar gate A te lopen – zo’n beetje het verst mogelijk op dit langwerpig vliegveld! Het vliegveld is schijnbaar gloednieuw, pas sinds 6 april open, en gelukkig waren er onderweg geen veiligheidschecks, waardoor we flink konden doorlopen.


We haalde het gelukkig gemakkelijk en konden om 19:45 gelijk aansluiten in de rij om aan boord te gaan. Daar hebben we 20 minuten gestaan zonder dat er iemand door kon, en de reeds bijna volle transfer bus die buiten nog op enkele passagiers stond te wacht bleef ook al die tijd staan… Helemaal duidelijk was het niet wat er aan de hand was, maar uit de lichaamstaal van het grondpersoneel bleek dat er een computerstoring was (we zagen in de weerspiegeling van de ruiten ook een blauw crash-scherm!). Na die 20 minuten wachten moesten we gaan zitten en moest iedereen in de bus uitstappen en met zijn reeds afgescheurde ticket ook een plekje in de hal zoeken… En wachten. Onze oorspronkelijke vertrektijd was 20:35 Turkse tijd, en op gegeven moment stond er een nieuwe vertrektijd op het bord: 22:30! Oef…


Ondertussen dus maar internetten, en het spelletje “zoek de reisgenoten” spelen. Onze rondreis bestaat uit drie Nederlanders (waaronder wij) en vier Belgen. Twee Belgen hadden we gelijk geïdentificeerd (dat wéét je gewoon vaak) en we hadden twee potentiële kandidaten gespot voor de alleenreizende Nederlandse vrouw, en rond 21 uur kwamen, wat we gewoon wisten dat de overgebleven twee Belgische vrouwen moesten zijn, volledig oververhit aangerend naar de gate, hadden ze het vliegtuig gemist?? Oef nee! Wat zullen die blij verrast zijn geweest met onze vertraging, want hun vorige vlucht was door grote vertragingen in Brussel gelánd op de tijd dat deze had moeten opstijgen!

Om 21:30 kwam er opeens beweging in de zaal en konden we dan eindelijk echt boarden; alleen, er was maar één man bezig met de tickets en hij moest (opnieuw) iedereen alleen inchecken. We hebben dus een tijdje in een koude shuttlebus zitten wachten tot hij eindelijk vol genoeg was om te gaan rijden. De shuttlebus bracht ons helemaal terug naar de andere kant van het vliegveld, en om 21:50 konden we dan eindelijk instappen in een oud vliegtuig met stoffering die een beetje gaar was en met een irritant touchscreen dat duidelijk nooit door echte gebruikers getest is omdat het zo enorm onhandig navigeerde. Gelukkig was er wel een USB-poort in de stoel, dat scheelde dan weer! Het vliegtuig leek maar half vol uiteindelijk, en om 22:30 vertrokken we dan eindelijk, met 2 uur vertraging. Er viel al heel de avond regen, waarschijnlijk hierdoor hadden we weer een enorm trage taxirit over de landingsbaan van ruim een half uur, voor we eindelijk ergens rond 23 uur opstegen, héhé!


Tijdens de vlucht kregen we niet alleen een tasje met sokken, oogmasker en oordopjes (wat een service), maar ook een koelkastmagneetje van het nieuwe vliegveld, leuk!

free counters