APRIL 2019: RONDREIS WEIDS KAZACHSTAN

Het was zwaar om op te staan vanochtend, want onze ruggen waren gesloopt door de versleten springverenmatras – we hadden grotendeels op de planken eronder geslapen! We hebben onszelf aangekleed en stonden om 7:50 beneden, alvast met onze bagage die we in de lobby wegzette.

Tijdens het ontbijt deden Zadra en de chauffeurs lunchpakketjes maken, en kregen wij allemaal drie lauwe kale pannenkoekjes met honing. De oudere Nederlandse dame die volgens mij probeert koolhydraten te vermijden vroeg om een omelet, na wat overleg bleek dat voor haar mogelijk te zijn. We waren een beetje verbaasd toen Zadra zelf lekker ging smikkelen van een groot bord eieren met dikke plakken gebakken ham; die mogelijkheid had ze ons niet geboden, en een beetje vreemd is het wel dat de gids een beter ontbijt neemt dan de klanten, waar de klanten bijzitten!

Toen iedereen klaar was stapte we naar buiten en Hans en ik en de Belgische dames waren niet zo blij om te zien dat er twee tassen (een van hen en een van ons) op de daken van de auto’s gebonden waren, met een touw dat (heel) stevig aangetrokken was midden over onze tas heen, ongeveer precies waar onze toiletartikelen in de tas zaten. We waren niet blij dat Zadra niet even gecontroleerd had of de tassen daarvoor geschikt waren – voor hetzelfde geld hadden er breekbare dingen in gezeten, en we waren eigenlijk wel zeker van het feit dat de toiletartikelen nu onder spanning stonden – maar we besloten er niets van te zeggen.

Toen iedereen verzameld was vertrokken we voor een mooie, anderhalf uur durende, rit door mooie bergketens in een lekker zonnetje. Onze chauffeur kletste af en toe vrolijk tegen Hans die maar vriendelijk knikte of lachend zijn schouders ophaalde omdat hij er niets van verstond, en onze chauffeur deed zijn favoriete nummers van de, naar ons gevoel, steeds beperktere playlist, lekker hard aanzetten zodat we er allemaal van konden genieten… Hans deed ze dan zodra het nummer afgelopen was weer een stuk zachter zetten!

In een mooie vallei stonden er opeens zo’n vijf man voor ons midden op de weg met camera’s en zo’n reflecterend scherm – ze waren MIDDEN OP DE WEG een mode-fotoshoot aan het doen!!! Onze chauffeur slingerde erlangs, naar zijn voorhoofd gebarende, wat waren er toch gestoorde mensen zei hij waarschijnlijk tegen Hans, die braaf instemmend knikte. Levensgevaarlijk…

We hebben op deze reis met enige regelmaat sombere gedachtes of nachtmerries – vooral Hans heeft veel nachtmerries, en we zijn er allebei overdag veel mee bezig: vandaag met name tijdens het rijden was ik af en toe heel verdrietig en somber. Hans bleek er toen ook last van te hebben, en zei dat hij met name bang was voor weer zo’n (vreselijk) telefoontje als in Afrika vorig jaar.


Na een plaspauze bij een wegrestaurantje waar er eigenlijk 40 cent gevraagd werd voor het gebruik van een vies hurktoilet (en wat niemand volgens mij betaald heeft), reden we weer de weg op en werden we gesneden door een andere auto die duidelijk boos was dat wij (ver) voor hem invoegde op de weg.

Na nog een half uurtje rijden kwamen we bij het parkeerplaats van Charyn Canyon aan, waar we van Zadra en de chauffeurs ieder een banaan, water en onze lunchpakketjes kregen, en toen kon de wandeling beginnen.

Volgens onze trotse gids Zadra was Charyn Canyon de een na grootste canyon ter wereld na de Grand Canyon (we hebben geen internet dus kunnen dat niet checken), maar hoe dan ook, was het met een lengte van zo’n 200 kilometer zeker geen kleintje. Onze wandeling was naar de Charyn rivier, via de “Vallei der Kastelen”, een van de mooiste toegankelijke gedeeltes van de canyon. Zadra had verder niet heel veel te vertellen over de canyon, behalve dat de “kastelen” allerlei beesten uitbeeldde volgens haar en we maar moesten proberen ze allemaal te vinden.

Los van de beesten die Hans en ik niet zagen (we hebben duidelijk toch een ander inbeeldingsvermogen), was de wandeling inderdaad heel erg mooi: we liepen 50 minuten lang bergafwaarts langs torens, wanden en blokken in de meest grillige vormen geërodeerd, van overwegend geel/grijs gesteente, een soort natuurlijk klei-conglomeraat vol afgeronde kiezels.

Terwijl we liepen merkte we dat we door de steenlagen neerdaalde, van grijs naar geel naar donkergroen, terwijl om ons heen de “kastelen” boven ons uit torende – en soms lag zo’n toren omgevallen tegen zijn buren aan of op zijn zij op de bergflank. Één keer moesten we door een soort tunnel, gevormd door twee enorme blokken die tegen elkaar aan gerold waren in de vallei.

Het was echt een hele mooie wandeling en het zonnetje scheen lekker (een beetje té lekker, iedereen verbrandde geleidelijk), en na zo’n 3 kilometer gemakkelijk bergafwaarts lopen kwamen we beneden bij de rivieroever, waar er een soort ecokamp was en tafeltjes en bankjes bij het water stonden om te picknicken. Daar hebben we geluncht en even gerust.

We besefte ons dat we dezelfde weg terug omhoog moesten lopen, en omdat dat (soms steil) omhoog was, zou je daar waarschijnlijk wel minstens anderhalf uur over doen en kapot boven komen, zeker nu op het heetste van de dag. Ongelofelijk genoeg zagen we een paar jongelui in rolstoelen met fysieke en mentale kracht door hun begeleiders omhoog gerold werden. Petje af, wat een inzet! In ieder geval, we legde ons er bij neer dat de terugweg omhoog lang, zwaar en warm zou worden.

We dachten daarom ook dat Zadra een grapje maakte toen ze laconiek vroeg wie de taxi naar boven wilde nemen, maar het was serieus, voor één euro per persoon kon je in een gewone auto stappen terug naar boven, en voor twee euro kon je in een open wagen stappen voor een meer scenic rit omhoog. Maar omdat de “dichte” taxi er al stond en de open wagen ons al eerder voorbij was komen scheuren en de “scenic ervaring” dus wel meeviel, zijn Hans en ik en de twee Belgische dames gelijk maar in de auto gepropt – al had het 20 euro per persoon gekost, Hans en ik hadden toch zeker geen moment twijfel!

Zadra had ook geen zin in lopen en de oudere Nederlandse dame zag dat ook niet zo zitten, maar het oudere Belgische echtpaar wilde echter wel per se terugwandelen. Dus er werd afgesproken dat we, eenmaal boven, alvast naar een ander uitzichtspunt konden lopen waar we dan, als iedereen compleet was, opgehaald zouden worden door de auto’s. In 10 minuten tijd racete we terug naar boven, langs ploeterende toeristen die terug waren gaan lopen en nu jaloers naar ons keken!

Terug boven liepen wij en de twee Belgische dames naar een uitzichtspunt bovenop de canyon, terwijl de taxi terug naar beneden racete voor nieuwe klanten. Als hij dat zo een hele dag doet kan hij best een leuk zakcentje verdienen in een land waar 300 euro een gemiddeld maandinkomen is volgens onze gids! Vanuit het uitzichtspunt kon je vanaf boven op verschillende plekken de canyon inkijken, wat natuurlijk een heel mooi zicht was, en de vergezichten in het landschap om ons heen waren ook heel mooi.

Maar na een tijdje hadden we het wel gezien allemaal, en gingen we met de Belgische dames die inmiddels ook klaar waren een beetje in de schaduw van een pergolaatje hangen en gezellig kletsen en wachten op de auto’s. Op gegeven moment zagen we in de verte twee auto’s die leken op die van ons, alleen er zat geen bagage bovenop de rekken en ze stonden niet waar we dachten dat afgesproken was, maar een heel eind ervoor nog; aangezien er wel meer van dit soort 4WD minibusjes rondreden, wachtte we geduldig af tot we die van ons zouden zien.

Op gegeven moment kwam echter een oververhitte Zadra aanlopen, hadden we niet gezien dat de auto’s er stonden? Het ouder Belgisch echtpaar moest de longen uit hun lijf gelopen hebben om zo vroeg al boven te komen en de chauffeurs hadden dus schijnbaar toch weer de twee tassen terug in de auto’s gegoocheld – en Zadra had een half uur gewacht voor ze ons kwam zoeken, terwijl we op zo’n afstand met z’n vieren duidelijk herkenbare kleuren droegen en zichtbaar stonden. Plus we hadden begrepen dat de rest van de groep ook naar de uitzichtspunten zouden komen, maar dat is niet gebeurd. Miscommunicatie dus ook over waar we precies moesten wachten, wij dachten bij de eerste pergola, Zadra was ervan overtuigd dat ze gezegd had bij een uitkijkplatform veel eerder. Ach ja…

Toen iedereen weer in de auto’s zaten zijn we vertrokken en hebben we weer een mooie rit door een vallei gereden naar een klein dorpje om in de kleine buurtwinkel nog wat lekkers te kopen. Er werd van alles verkocht, van kleding tot eieren, maar wat een selectie aan snoep, koekjes en taarten! Ik denk dat zeker één derde van de gehele inventaris uit snoepgoed bestond! Hans en ik hebben een zak lokale suikerpinda’s gekocht, om te proberen en om met de Belgische dames te delen, en hadden later in de auto toen we ze proefde spijt dat we het kleinste zakje gekozen hadden en niet gelijk een paar grote zakken hadden gekocht, ze waren namelijk heerlijk. Hopelijk komen we ze deze reis nog een keer tegen op een markt of zo, ze waren verslavend lekker en veels te snel op!

Na nog een dik uur rijden, en onderweg vlak voor aankomst een paspoortcontrole bij een checkpoint en iets verderop een checkpoint bij de entree naar het Nationaal Park, kwamen we iets na vijf uur aan bij ons “guesthouse”, een overnachtingsplaats op een heuvel met best een mooi uitzicht, maar functioneel (dus: kaal) ingericht. De badkamer was wel redelijk goed zo te zien, alleen er was geen wc-papier dus dat vroegen we Zadra te regelen voor ons.

Het was weliswaar nog zonnig maar op zo’n winderige kale heuvel aan het einde van de dag behoorlijk fris in onze niet geïsoleerde kamer met groot raam en koud zeil op de grond. Pas tijdens het eten om 19 uur werd de verwarming aangezet en werd het geleidelijk iets behagelijker. We hebben gelijk na aankomst gedoucht, om op te frissen van de wandeling, en dat lukte wel want de douche wisselde constant van bloedheet naar ijskoud en terug! Mijn shampoo was inderdaad opengebarsten door het tripje op het dak van de auto, maar “gelukkig” was het maar een flesje van 50 ml – en zat het in een plastic tas met de rest van mijn (douche)toiletspullen. De bagage was dus gespaard gebleven, wel moest ik al mijn spulletjes zoals haarborstel en tandenborstel en tandpasta schoonpoetsen.

We hebben na het douchen gerust en koffie en suikerpinda’s gesnoept (we hebben met enorme wilskracht niet gelijk het hele zakje leeggegeten in de auto!). Om 19 uur stapte we het eetzaaltje binnen waar een lange tafel gedekt was met service, theekopjes, bakjes salades, broodmandjes, mandjes vol heerlijke versgebakken baursak (gefrituurd “rijk” brooddeeg met eieren, boter en melk gemaakt), bakjes jam en boter, schaaltjes salades, en grote schalen gevuld met koekjes, snoepjes, zuurtjes en toffees! Apart… Het avondeten zelf bestond enkel uit een bordje “plov”: een soort pilafrijst met pompoen, wortel en stukjes vlees erin, heel licht zoetig. Erg lekker, maar heel vet, het dreef in de olie, en ook wel een beetje karig, het was duidelijk de bedoeling dat je er zelf een “gebalanceerde” maaltijd van maakte met het brood, de baursak, salade en natuurlijk met name het snoepgoed! De chauffeurs vroegen nog om mayonaise, de plov was zeker nog niet vet genoeg – ze kregen letterlijk een emmertje, met daarin een onbestemde witte massa. Hans heeft het even geproefd, er zat niet zo heel veel smaak aan maar ging wel.

Tijdens het eten gaf Zadra aan dat we alvast ontbijt voor morgen moesten bestellen via haar: twee opties, havermoutpap en/of gebakken eieren. Zadra heeft weleens verteld dat zij Engelse lesgegeven heeft, maar wij vinden dat ze behoorlijk slecht Engels spreekt, eigenlijk! Maar goed, de bestellingen werden doorgegeven en zij informeerde de eigenaresse. Rond 20 uur was iedereen wel uitgegeten na deze enigszins vreemde maaltijd in onze ogen (we snappen gelijk beter waarom er zo’n grote snoepgoed-selectie was geweest in die buurtsuper!) en taaide iedereen moe af naar zijn kamer, die inmiddels gelukkig iets minder koud waren geworden.


Hans is rond 21 uur toch rillend van de kou in bed gekropen om een beetje op te warmen, en we hebben het restant van de suikerpinda’s opgesnoept omdat ze zo lekker waren! We vragen ons nu al heel de avond af of dit wel de geplande guesthouse is; in ons programma stond namelijk dat er wifi zou zijn, en toen we daar eerder op de avond naar vroegen werd gezegd dat dat niet het geval was. We denken dat Zadra een vast budget heeft en misschien een beetje beknibbelt op met name de lunches om wat extra’s over te houden, want de twee picknicklunches tot nu toe waren bedroevend goedkoop. Hoe het met deze overnachting zat qua budget hebben we geen idee van – aan de ene kant is het een hele nette accommodatie, aan de andere kant, geen wifi zoals beloofd. Ik ga morgen vragen “voor mijn dagboek” hoe deze accommodatie heet, dan weten we het zo.


Hans had het nog altijd steenkoud dus ik heb op gegeven moment onze windjacks en mijn sjaal over zijn benen gelegd om op te warmen. Gelukkig had ik het eens niet koud, meestal ben ik namelijk de koukleum! We zijn rond 22:30 moe gaan slapen en baalde dat de bedden zo ver uit elkaar stonden.

free counters