APRIL 2019: RONDREIS WEIDS KAZACHSTAN

We hebben vannacht nog onrustig gedroomd, maar gelukkig wel beter geslapen, en voelde ons vandaag en vannacht geestelijk en emotioneel gelukkig weer wat beter. Om 8:10 ging de wekker en om 8:25 stonden we in de eetzaal, waar de rest al aan het eten was. We kregen weer een gebakken eitje en na het eten hebben we onze spullen gepakt en de bagage naar buiten gebracht zodat de chauffeurs de auto’s weer konden inrichten. Gelukkig alles gewoon netjes in de auto dit keer.

Vertrek was rond 9 uur, waarbij we op een gegeven moment merkte dat we door dezelfde mooie zwarte kloof reden als op de heenweg hier naartoe. Op gegeven moment sloegen we af in een nieuwe richting, en reden we nu in de Lunar Canyon, letterlijk een maanlandschap en erg mooi.

Eerst stopte we bij een speciaal parkeerterrein waar je de mooie geërodeerde rotswanden van een riviervallei kon bewonderen samen met vele Kazachse families die ook even gestopt waren voor een foto, vaak met vrolijke Kazachse popmuziek uit de auto’s blèrend… De playlist van onze chauffeur kunnen we onderhand zelf haast meezingen, want ondanks dat we hem proberen subtiel duidelijk te maken dat geen muziek ook best is, zet hij zelf iedere keer weer vrolijk dezelfde muziek aan, liefst ook een beetje hard. Zucht… nadat we uitgekeken waren op de mooie vallei (en op de vrolijke Kazachse fotogroepjes, zoals opa en oma die verschillende kiekjes van hun drie kleinzoons maakte tegen de mooie achtergrond), reden we door.

De tweede fotostop was midden in het veld: de twee 4WD auto’s sloegen op een gegeven moment af van de weg, zo het landschap in, en reden tot de rand van een klif die uitkeek op een wittig maanlandschap van heuveltje na heuveltje allemaal geërodeerde “badlands”. Heel mooi! We hebben hier genoten van het uitzicht en toen iedereen klaar was reden we weer verder.

Onderweg deelde we onze minimarsjes uit aan de Belgische dames en de chauffeur, en zij deelde met ons hele lekkere gedroogde abrikozen. Ook lieten we af en toe ons bakje met pepermuntkussentjes rond gaan, waarbij Hans er altijd voor zorgde dat hij er eentje voor de chauffeur pakte – die zat namelijk regelmatig uitgebreid en met smaak in zijn neus te peuteren, dus in het kader van hygiëne (en autoveiligheid) liet Hans hem liever niet zelf in het bakje graaien, wat hij zo zou doen want hij vond ze duidelijk erg lekker!

Het was een lange rit vandaag die op gegeven moment onderbroken werd door een plaspauze bij een tankstation – wij hebben er een zakje chips gekocht. Na even twijfelen hoe “kaviaar” chips zouden smaken, zijn we heel saai toch maar voor “paprika” chips gegaan! Hans had de chauffeur duidelijk gemaakt dat we nu echt even geen behoefte hadden aan zijn muziek, maar dat deerde hem niet, want op gegeven moment begon hij maar gewoon zelf te zingen. We gaan er maar vanuit dat hij zichzelf wakker moet houden…

In het plaatsje waar de lunch gepland was bleek het restaurant afgebrand: we hebben een paar rondjes gereden op zoek naar een alternatief, en Zadra is een paar andere restaurantjes binnengestapt, maar niets voldeed aan haar eisen, dus na even overleg zijn we doorgereden naar de volgende stad, Zhimkent, waar ze een café wist die lekkere “lachman” maakte, een soort dikke handgemaakte noodles met lekkere gekruide en pittige bouillon en groente, vooral koolsoorten.

Het was nog een uur rijden naar Zhimkent, en het was al aan de late kant voor de lunch, we kwamen er rond 14 uur aan. Zadra vond het te lastig om het menu voor ons te vertalen, en deed daar dus terughoudend over, dus op gegeven moment besloot iedereen maar toch voor de lachman te gaan die ze aanprees. Inderdaad erg lekker! Zadra nam zelf heel iets anders, wat ze wel vaker doet, dan geeft ze ons een of twee opties en kiest ze zelf wat ze zelf lekker vindt. Maar deze lachman was echt erg lekker; in Oezbekistanhebben ze die ook, maar ik denk dat ik deze lekkerder vond; pittig, en in een heerlijke maar gekruide bouillon. Na de lunch stonden Hans en ik even buiten om een luchtje te scheppen, en kwam er met veel getoeter, en al het verkeer ophoudend, een stoet luxeauto’s stapvoets langs het café – een bruiloftstoet! En erachter reed een politiewagen om ze op de bon te slingeren, maar die moest gedwongen ook stapvoets rijden!

Toen iedereen uitgegeten was, reden we naar een mooie oude houten Oeigoerse moskee hier in Zhimkent, typisch vanwege de Chinese invloeden in het ontwerp. De moskee was niet meer in gebruik en als “museum” bestempeld, met mooie beschilderingen op de muren en erg sfeervol. We kregen een lokale gids mee, schijnbaar verplicht, en die deed er erg lang over maar zo had je in ieder geval de tijd om rond te kijken.

Na de zeer uitgebreide toer kregen we nog iets van een half uurtje vrije tijd en konden we op de markt aan de overkant van de weg een beetje rondkijken. Er was niet zo heel veel te zien, we waren schijnbaar net in het non-food gedeelte terecht gekomen, maar zoiets is altijd wel leuk om rond te lopen!

Toen reden we weer een klein eindje, naar een eenvoudige Russisch Orthodoxe kerk, ook van hout gemaakt en in mooie kleuren geschilderd. Er was net een mis bezig, wat zeker toevoegde aan de sfeer!

We waren als eerste echter even naar het rustieke oorlogsmonument vlakbij gelopen, voor we terugliepen naar de kerk.

Maar ja, de mis was nog bezig en zo kon je natuurlijk niet vrij rondlopen want iedereen stond te bidden. Ik heb een stiekem korte opname gemaakt om het gezang op te nemen, dat, zo dachten we, van een bandje kwam maar desalniettemin heel authentiek klonk, en toen zijn we maar weer naar buiten gestapt, want zo’n mis kan zo voorbij zijn, of nog uren duren. Zadra ging niet mee naar binnen bij deze orthodoxe kerk, net zoals ze bij de vorige kerk gewoon in de auto bleef zitten. Dat doet ze overigens wel meer als we ergens even een stop hebben; dan blijft ze in de auto zitten en leest een boek, of kijkt een film op haar mobiel.

We reden hierna de stad uit, en hadden nog een lange rit te gaan die langs weidse graslandschappen, verre bergketens, en mooie kloven voerde. Eerst werd er aan de rand van het stadje nog even getankt, waarbij de auto’s net als in Afrikaheen en weer geschud werden om er nog wat druppeltjes extra brandstof in te krijgen! Tijdens het rijden genoten we van de mooie luchten en mooie berglandschappen onderweg. Regelmatig zie je hier in Kazachstan groepjes paarden staan onderweg, wat ook wel een mooi beeld is. Of een kudde schapen en dan ergens in de buurt op een paard een herder.

Op gegeven moment reden we door een mooi witachtig erosie-landschap waar, zoals wel meer hier in Kazachstan, op een prominente plek een groot standbeeld stond. Dat doen ze, denken we, om het mooie landschap nog wat extra uitstraling te geven, hier en daar op heuveltoppen naast de weg standbeelden van dieren te zetten, al dan niet natuurgetrouw weergegeven. Hier dus een berggeit met gigantische horens, waar net vijf militairen met hun grote regimentsvlag selfies hadden staan maken. We lieten onze chauffeur even stoppen, de andere auto met Zadra erin scheurde door, en stapte uit om te kijken. De militairen waren net klaar en kwamen naar ons toe, en we begroette elkaar allemaal hartelijk en vrolijk, iedereen gaf iedereen een hand (met twee handen, de rechterhanden in elkaar en de linkerhanden op de hand van de ander), zei “salaam aleikum”, we vertelde dat we uit “Galandia” kwamen, en ze reden nog nazwaaiend verder, leuk!

Om 18:15 kwamen we aan in het kleine dorpje waar onze guesthouse was voor de komende twee nachten – nu was het heel duidelijk dat we op een andere plek sliepen dan gepland, want het vrolijk versierde Guesthouse Altyn Emel, waar we volgens programma moesten slapen, stond tegenover de minder vriendelijk uitziende Guesthouse zonder zichtbare naam waar we volgens Zadra gingen slapen (Aigai Kum), en dus Hans confronteerde Zadra vriendelijk ermee, zo van, maak je geen vergissing, we zouden toch in Altyn Emel slapen? Nee zei Zadra, dat is de naam van dit plaatsje, wij slapen hier. Nee zei Hans, dat is ook de naam van het guesthouse dat in ons programma staat, en die ligt aan de overkant van de straat. Toen begon Zadra te mompelen en deed ze alsof ze Hans niet begreep. Later kwam ze erop terug, dat die gesloten was en deze heeft en suite badkamers, die andere gedeelde badkamers. Als we het goed begrepen, kregen we dus in feite weer een upgrade. En misschien was dat ook het geval geweest bij de vorige guesthouse, want inderdaad hadden we daar ook en suite badkamers gehad, terwijl we volgens het programma gedeelde badkamers zouden hebben. We beginnen te denken dat Zadra en het bedrijf waar ze voor werkt ons dus ter plekke upgrades geven, om ons een goede indruk te geven van het land, maar ook die haar ongetwijfeld zelf ook heel goed uitkomen, want ze is een enorm modepaardje en houdt duidelijk van comfort!

Het duurde even voor er iemand de zware kluis-voordeur kwam openen. De schoenen moesten bij de voordeur uit en er moest stevig onderhandeld worden voor de modem tevoorschijn gehaald werd en aangesloten: de eigenaresse was een beetje zuinig, had Zadra ons al voor gewaarschuwd. Maar ze gaf me de wifi-code, en de wifi was weliswaar langzaam, maar deed het! We moesten een beetje lachen toen we onze kamer zagen: twee bedden en een kapstok, dat was alles. We hebben dus maar een stoel uit de eetzaal gepakt, net als een paar anderen in onze groep, wat de eigenaresse niet zo leuk vond, maar Zadra legde namens ons uit dat we gewoon wat meer meubilair nodig hadden voor onze spullen.

Hans en ik liepen nadat we onszelf geïnstalleerd hadden naar een oorlogsmonument vlakbij, dat erg mooi was, en toen we daar uitgekeken waren liepen we terug naar de straat en terug naar de accommodatie.

Onderweg kwamen we een van onze auto’s tegen, en besloten in te stappen; ze gingen namelijk naar een winkeltje, volgens Zadra. Na twee winkels bezocht te hebben die gesloten waren bleek de derde gelukkig open te zijn, en hebben we wat lekkers gekocht voor onszelf: chips en limonade.

Rond 19 uur waren we terug en konden we nog even internetten; er kwam ondertussen letterlijk een buslading vol mensen binnen, oeps! Om 19:30 gingen we naar de eetzaal die dus ook op gegeven moment helemaal vol zat – Kazachen, vooral, maar ook jonge buitenlanders, backpackers vermoeden we, en twee jonge Nederlandse vrouwen met een Kazachse gids. En inderdaad, in de eetzaal bleek ook dat de eigenaresse zuinig was: de schalen met snoepjes en koekjes stonden weliswaar klaar, maar precies afgepast per soort per tafel.

Avondeten was verse nog warme baursak broodjes, oef, verslavend lekker, met een bordje plov met kip (er werd dan ook wat grappen gemaakt over “plov/f-kip” ;-), voor onze Nederlandse lezers). De chauffeurs en Zadra eten meestal met ons mee, maar houden vaak wel wat afstand. Nu ging dat niet vanwege de drukte, en kwam onze chauffeur vlak naast mij zitten, héél dichtbij zodat hij, terwijl hij zijn stoel leek te schikken, met de rug van zijn hand mijn dij aanraakte. En het kan een ongelukje geweest zijn, maar gezien zijn vette grijns en zijn gedrag en suggestieve blikken tot nu toe naar mij toe en naar Hans toe OVER mij, voelde het absoluut niet als een ongelukje. Hij trok daar zijn hand niet gauw genoeg voor terug en bleef grijnzen. Ik voelde me er bijzonder ongemakkelijk over, maar kon geen kant op. Ik had op een gegeven moment een ingeven en vroeg zo neutraal mogelijk aan Zadra of zij alsjeblieft aan hem wilde vragen om mij wat meer ruimte te geven, omdat ik geen ruimte had, en dat deed ze gelijk, waarop hij een normalere afstand van me nam. Bah.

Om 20:15 gingen we terug naar onze kamer en is Hans gelijk gaan douchen terwijl ik wat koffie zette. Het internet was inmiddels tergend traag geworden door alle mensen die er nu waarschijnlijk opzaten. Ik heb om 22 uur gedoucht, en Hans is kort daarna gaan slapen. Ik heb nog wat aan het blog en zo gewerkt, en ging zelf om 22:45 slapen.

free counters