APRIL 2019: RONDREIS WEIDS KAZACHSTAN

We zijn vanochtend om 8 uur opgestaan om te gaan douchen, en zaten om 8:45 aan een lekker ontbijt met veel keuze, waaronder best lekkere naknak, de zoete gefrituurde en daarna in honing gedrenkte deegslierten die we ook van Tartarstan in Rusland kennen (daar zijn ze echt het lekkerst!).

Om 9:30 stonden Hans en ik en de Belgische dames met onze bagage klaar in de lobby. Het viel ons op dat de andere drie (de “andere auto”) geen bagage bij hadden. Nee dat hoefde niet, zeiden ze, had Zadra gezegd. Nou, toch zeker niet tegen ons! We vroegen het aan Zadra toen ze verscheen en ze keek zelfs een beetje geïrriteerd, pfffff nee natuurlijk geen bagage nodig, we komen hier nog terug. Ja maar, wij wisten dat niet Zadra, je hebt dat tegen de anderen misschien wel verteld, maar niet tegen ons. Nou zei ze, dan heb je waarschijnlijk niet goed opgelet. Ik heb het daar maar bij gelaten, en we hebben onze bagage terug naar de kamer gebracht. Fijn, die onduidelijke communicatie van haar. We vertrokken richting de ruïne van de stad Sauran, een uur rijden buiten Turkestan. Op iedere stoel had de chauffeur een flesje water gelegd, wat een service!

Rond 10:30 kwamen we aan, parkeerde het busje aan de ene kant van een spoorweg en konden we onder het tunneltje door en een eindje aan de andere kant naar de ruïnes toe lopen. Hier waren de ruïnes iets mooier dan die van gisteren, maar ze werden praktisch onder onze ogen geplunderd: jongens en jonge mannen liepen glunderend langs ons met stukken aardewerk, en Zadra was diep teleurgesteld om te ontdekken dat de aardewerken ovens uitgegraven en gestolen waren, in september waren ze er nog geweest! Ze vertelde ons wel nog dat er een reliëf in de ovens had gezeten, waardoor er een patroon op het brood gedrukt werd.

We hebben er een uur rondgelopen tussen de meestal kniehoge muurtjes van leem, met hier en daar iets wat wat meer gerestaureerd was. Eigenlijk was het nog altijd niet veel, zeker niet met de mooie lemen paleizen en steden die we in Syrië gezien hebben! Wel heel mooi was dat de ruïnes en de velden er omheen vol stonden met klaprozen, dus ik denk dat iedereen meer foto’s van klaprozen heeft dan van ruïnes! Ik heb gezocht naar zaadjes maar de klaprozen waren nog lang niet rijp, helaas, en ik liet het verschil zien van de verschillende soorten klaprozen aan Zadra – ze was poeslief tegen me, na vanochtend. Ze was onder de indruk dat twee ogenschijnlijk identieke rode bloemetjes van dichtbij toch zo verschillend konden zijn. Maar gezien haar fluorescerende 2-cm lange nepnagels denk ik niet dat ze ooit erg dichtbij natuur komt!

Rond 11:30 waren we weer terug bij de bus en was het weer een uur terugrijden naar de stad, waar we om 12:30 aankwamen bij het restaurant in een drukke straat. We moesten zelfs even wachten tot onze chauffeur het parkeerterrein van het winkelstraatje op mocht van de bewaker, zo druk was het! Terwijl we in het parkeerterrein stonden werd ik bijna aangereden door een auto die achteruit vertrok uit zijn parkeerplek – dat hebben we meer gemerkt, er wordt hier gewoon NIET in spiegels gekeken. Het restaurantje was in Oezbeekse stijl, en Zadra wilde aan een lange tafel in de grote ruimte gaan zitten, maar de serveersters hadden liever dat we uit de weg in een kamertje gingen zitten. We moesten bestellen bij een vitrine met verschillende soorten sjasliks, maar we weten inmiddels dat er vaak veel meer mogelijk is dan Zadra om te beginnen vertelt, dus na wat doorvragen konden er ook andere zaken besteld worden.

De gerechten komen hier in Kazachstan bijna altijd gelijk, maar eigenlijk apart – voorafje, soep, salade en hoofdgerecht komen door elkaar naar de tafel, in volledige willekeurige volgorde en ook niet samen. Dus als iemand zijn bestelling heeft moet hij maar alvast gaan eten want je weet niet wanneer de rest komt. Het lijkt er een beetje op dat de keuken gewoon in partijen voor het hele restaurant tegelijk werkt; nu zijn we bezig met kip dus nu komen alle kipgerechten, nu met pasta dus nu komen alle pastagerechten, enz… En ze leggen altijd alle sjasliks op één bord dus de smaak van schaap dringt overal in. Is wel wat minder als je een kip-sjaslik hebt! Wat we ook vaak zien, is de vriendelijke gemakzucht die we al eerder opgemerkt hebben. Ik had lachman besteld, een pastagerecht, maar duidelijk dat die niet vaak gegeten werd want het duurde ontzettend lang en een twee keer vragen van Zadra voor het eindelijk kwam – de rest was allemaal onderhand al bijna klaar met eten!

Om 13:45 reden we terug naar het hotel, waar we om 14 uur aankwamen, onze bagage opgehaald hebben, weer van bus en chauffeur gewisseld hebben (en de vriendelijke maar stille Afghanistan veteraan een goede fooi gegeven hebben en Hans hem aangegeven dat hij veel respect had voor hem), en toen was het wachten tot Zadra om 14:15 ook zo ver was.

We bezochten onderweg de stad uit rijdend nog een supermarkt voor snoep en zo onderweg, wat ons ten zeerste aangeraden werd door Zadra want het zou een lange rit zijn. Hans en ik hebben twee kleine zakjes suikerpindas gescoord! Weliswaar tegen woekerprijzen, wel twee keer zo duur als de eerste keer, maar ja… Ze zijn lekker! Rond 14:45 reden we dan eindelijk de stad weer uit.

We waren nog maar net op de snelweg of we zagen twee Nederlandse campers rijden, wow, ongelofelijk! Wat een avonturen moeten die wel niet beleven! We reden precies dezelfde weg als die we vanochtend gereden hadden, dus kwamen weer langs de ruïnes. Wij en de Belgische dames waren het erover eens dat het net zo handig en véél sneller was geweest om met bagage mee te rijden vanochtend naar de ruïnes, daar een picknicklunch te eten, en vandaaruit verder te rijden – zou zeker 4 uur gescheeld hebben en dan had er ook nog een chauffeur-wissel plaats kunnen vinden. Maar ja. Nu moesten we ons maar instellen dat we vanavond heel erg laat zouden aankomen.

Nu was het een lange rit naar Aralsk, want Zadra vond schijnbaar de in het programma staande treinreis beneden haar kwaliteitseisen, en had daarvoor in de plaats dit busje geregeld. We hebben de hele middag en avond gereden over een enorm weids landschap dat eindeloos in alle richtingen door strekte, met af en toe een benenstrekpauze. Koeien stonden soms in de middenberm van de snelweg of op de U-bocht afslagen tussen de twee weghelften te grazen.


Om 17:45 hielden we de eerste benenstrek- en plaspauze, bij een tankstation waar de wc’s vreselijk stonken maar ze heerlijke ijsjes hadden. Na een kwartiertje reden we weer verder. Hans deed op zijn mobiel luisteren naar muziek met oortjes in zodat alleen hij de muziek zou horen, Zadra zat ondertussen voorin een soap te kijken op haar mobiel met het geluid hard aan.

Om 19 uur hielden we weer even een benenstrekpauze bij een parkeerplaats zodat onze chauffeur kon roken. Hij reed overigens, net als de Afghaanse veteraan hiervoor, keurig netjes en rustig. Hij had even een incidentje gehad net buiten de stad waar hij zichtbaar van geschrokken was, waarbij een tegenligger hem toch wat sneller tegemoetkwam bij het inhalen dan hij dacht (kan gebeuren), en sindsdien rijdt hij extra voorzichtig. De Belgische dames en wij moesten een beetje lachen – officieel weten wij namelijk nog altijd niet dat we niet met de trein gaan vannacht, dat heeft Zadra ONS niet verteld. We moeten alles via via van de andere drie horen.

Rond 20 uur stopte we bij een groots opgezet monument voor een belangrijke Kazachse muzikant uit het verleden. Er waren allerlei trouwpaartjes bezig om in de ondergaande zon mooie foto’s te laten maken van zichzelf en hun gevolg, waaronder een paar bridezilla’s, en net toen we klaar waren en terug naar de auto liepen kwam er een groepje ons tegemoet met een ongelofelijk lelijke, wat oudere bruid, met een hele blije vader ernaast lopend. Je kon alleen maar denken dat vader blij was dat er eindelijk een huwelijkskandidaat gevonden was voor zijn dochter!

We kregen bij het instappen in de bus een koekje van Zadra, en hebben zelf wat van onze eigen chips gegeten. Rond 21 uur zagen we onderweg in de schemer in de verte de controletorens en radars van het Kazachse ruimtelanceer-station, dat door de Russen gebruikt wordt voor hun ruimte missies en zoiets als “Baikonoer” heet. Bijzonder om daar in de buurt van te komen!

Vanaf 21:15, 21:30 reden we in het donker, waarbij tegenliggers en medeweggebruikers af en toe zenuwslopende inhaalmanoeuvres deden, maar onze chauffeur deed nu in het donker duidelijk alleen inhalen als er geen wit licht van tegenliggers zichtbaar was. Wil nog niet alles zeggen want niet iedere auto vond het nodig zijn lichten aan te doen, maar het was in ieder geval een veilige insteek. Met onze allereerste chauffeur hadden we zeker te weten doodsangsten uitgestaan. Er waren enorm veel vrachtwagens op de weg, en ergens rond 22 uur, toen het dus echt al goed donker was, kon onze chauffeur door zijn oplettendheid gelukkig een koe vermijden die midden op de verder onverlichte weg stond – er kwam toevallig ook net een tegenligger aan maar het is allemaal goed afgelopen gelukkig!


Hans heeft tijdens de rit muziek geluisterd, gedut en zich zitten verbijten over sommige van de manoeuvres van andere automobilisten, en ik heb de uren en relatief vlakke weg gebruikt om eindelijk bij te raken met het blog, pfffff! Rond 22:30 hielden we bij een onverlichte bushalte in het schijnsel van de noodverlichting nog een laatste benenstrekpauze voor de chauffeur want hij begon het taai te krijgen, maar na een sigaretje en even rondlopen kon hij weer door. Avondeten hebben we overigens vandaag niet gehad, hoewel het, leek ons, een kleine moeite was geweest voor Zadra om in de supermarkt sandwiches of broodjes te kopen.


Om 23:30 kwamen we dan eindelijk aan bij het guesthouse, veilig en wel, en gelukkig is het hier een uur eerder dus in werkelijkheid 22:30. Tot onze stomme verbazing wilde Zadra ons na het inchecken nog naar de eetzaal sturen voor een maaltijd! Echt niet, het is nu te laat niemand heeft meer trek en we willen allemaal alleen maar naar ons bed, het is voor ons bijna middernacht. Zadra en de eigenaresse waren verbaasd en snapte er niets van dat niemand wilde eten.

Toen we op onze goud-met-groene kamer kwamen was het bed nog niet opgedekte en was er maar voor één persoon lakens. We zijn dus terug naar beneden gelopen om te vragen om meer beddengoed, en de eigenaresse dekte het bed maar gelijk voor ons op, heel typisch met de enkele lakens overdwars en daarop futons. Rond middernacht onze tijd, lokale tijd 23 uur, konden Hans en ik dan eindelijk in ons (krakende) bed ploffen!

free counters