APRIL 2019: RONDREIS WEIDS KAZACHSTAN

Vannacht was weer een onrustige en krakende nacht, en het is in de loop van de nacht echt gaan loeien van de wind plus het was best fris vanochtend, maar zo’n 8 graden. Hans was al vanaf een uur of 3 wakker, en het woei buiten zo hard dat binnen in onze kamer het spanplafond meebewoog. We zijn om 8 uur opgestaan en rond 8:15 naar de eetzaal gegaan.

Het duurde een hele tijd voor we ontbijt kregen want er stond maar één dame in de keuken en de opdracht “geef iedereen gebakken eitjes en thee of koffie” was duidelijk veels te ingewikkeld, ze zag totaal het overzicht niet meer en raakte zichtbaar in paniek bij zoveel mensen (wij en nog zo’n 8tal Kazachen die allemaal op een vroeg ontbijt gehoopt hadden). Het oudere Belgische echtpaar en de oude Nederlandse vrouw, die altijd al een half uur eerder aan het ontbijt zitten dan de afgesproken tijd, hadden al een half uur zitten wachten toen wij er aan kwamen. Wij kregen uiteindelijk rond 8:45 wat eieren omdat Zadra er was en zich er mee ging bemoeien, een van de Kazachse mannen naar de keuken was gegaan om te kijken wat hij kon doen, en de oudere Nederlandse vrouw maar borden ging halen in de keuken … En om er enig tempo in te houden kreeg iedereen vandaag maar 2 eieren in plaats van 3 (was ook prima hoor!) en was de gebakken worst gerantsoeneerd.

Zadra trok het zichzelf duidelijk een beetje aan en opeens verscheen er een bord met plakken cake op tafel – van het huis, vanwege de overlast. Om 9 uur verscheen een tweede vrouw in de keuken, duidelijk dat de late dienst begonnen was, en zij schepte wat orde in zaken en regelde voor iedereen ook nog thee en brood. We hebben gauw ons ontbijt naar binnen gewerkt en waren om 9:10 klaar – we zouden eigenlijk vandaag om 9 uur moeten vetrekken, maar de chauffeurs en auto’s waren er ook nog niet. Zadra vertelde ons vol afschuw dat het nu aan het sneeuwen was in Astana, en een paar graden onder nul! Brrrrr, en twee weken terug was het nog 24 graden in Almaty… Een half uurtje later dan gepland reden we om 9:30 weg in de 4WD auto’s, voor een drie uur durende rit naar de dammen in het Aral Meer. Tja, om de dammen zelf hadden we het achteraf gezien niet echt hoeven doen: zes uur op en neer en bijna 400 km rijden om naar een kleine dam te kijken, waar we niet mochten stoppen van een dienstklopper, en een iets grotere dam die niet bewaakt werd, maar de rit zelf was weer wel best mooi.

We reden namelijk door mooie woestijnlandschappen, langs zoutvlaktes, overal stonden groepen paarden en kamelen, vaak met veulentjes en babykamelen, en ondanks het woestijnachtige landschap waren er toch ook weer verrassend veel plassen en vennen water met wuivend riet en wat watervogels.

Aan het begin van de rit ernaartoe zag je af en toe nog een kleine “dodenstad”: de begraafplaatsen hier zijn namelijk vaak ogenschijnlijk willekeurig in het landschap op een heuveltje geplaatst, en veel van de graven zijn dicht op elkaar geplaatst en met bakstenen in de vorm van kleine kasteeltjes gemetseld met torentjes en koepeltjes, waardoor, als het er veel zijn, ze van een afstandje net exotische stadjes lijken. Bij een bepaald graf of monument (?) stopte onze chauffeurs (en ook ander verkeer) even om een kort gebed te prevelen, en even met hun handen over hun gezicht te wrijven zoals we moslims in gebed meer hebben zien doen, voor ze verder reden.

De rit begon op asfalt en werd geleidelijk steeds hobbelige, waarbij de chauffeurs af en toe noodgedwongen de officiële weg afreden en offroad gingen rijden omdat er in de officiële weg tijdens regen diepe moddervoren ingesneden waren door zwaarbeladen trucks, en die voren nu keihard opgedroogd waren. Niet comfortabel om op te rijden dus!

Rond 11 uur kwamen we aan bij een brug waar wat vissers stonden te vissen. Het was een mooi landschap van riet en water en er waren veel grote roofvogels overal, heel mooi – het deed mij een beetje aan delen van Afrika denken, maar dan zonder de krokodillen en een stuk kouder!

Kort daarna bereikte we dus de kleine dam, die er allemaal heel officieel uit zag. We stopte hier en stapte allemaal uit en ik probeerde met mijn fototoestel te focussen op de pelikanen die op het water aan het dobberen waren, maar er kwam een dienstklopper aanlopen die tegen ons in het Kazachs begon, en vermoedelijk mijn fototoestel wilde zien om te zien wat voor foto’s ik gemaakt had. Daar had ik geen trek in dus terwijl Zadra op hem terug mopperde deed ik van “ikke niet begrijpe” en stapte we nonchalant vriendelijk terug in de auto’s om verder te gaan.

Rond 12:30 kwamen we dan aan bij de “grote” dam. Tja. Het was een dam, en belangrijk voor het Aralmeer, en de Kazachen waren er duidelijk erg trots op, maar het was maar een gemiddelde dam, echt niets bijzonders aan te zien. Wel leuk waren de kleine zeevogels die continu in het water doken op jacht naar visjes. Omdat het zo hard en koud woei hebben we onze door het guesthouse bereidde lunchpakketjes (beter dan gisteren, vandaag was het rijst met een gehaktbal-achtig iets) in de auto’s opgegeten voor we begonnen aan de lange maar gelukkig steeds minder hobbelig wordende rit terug.

Vlak bij de dam waren een aantal vissers bezig langs het water de vangst uit hun netten te halen. We lieten onze chauffeur even stoppen om te kijken en foto’s te maken, waarop de vissers allemaal hun rug naar ons toe draaide. We vermoeden dat ze illegaal aan het vissen waren, en daarom niet met hun gezicht op camera wilde komen te staan! We reden verder terug naar bewoond gebied, met onderweg een fotostop voor een groep kamelen, waarbij onze chauffeur naar een van de kamelen toe ging lopen.

Zadra stuurde de chauffeurs naar een soort van sportcomplex. We kregen de indruk dat dit was omdat ze ons bij wijze van spreken met onze voeten in het water van het Aralmeer wilde laten poedelen, maar het hek naar het water toe bij het sportcomplex was gesloten, dus we reden verder.

Omdat niemand precies wist hoe lang het programma nog zou duren, en er sinds vanochtend geen gelegenheid was geweest voor een plaspauze (behalve Hans die zo slim was om even naar de overkant van de dam te lopen waar we geluncht hebben om daar een beetje beschut achter een gebouwtje te kunnen plassen), waren er verschillende in de groep die vroegen om een plaspauze.


Dus Zadra bracht ons naar een nu (en misschien wel altijd!) verlaten en vervallen vakantiedorp-achtig iets. Zelfs de wc’s (in Kazachstan overigens, buiten onze hotels en sommige betere restaurants, allemaal hurktoiletten in allerlei gradaties van hygiënische en fysieke staten) waren hier ingestort. Dus was het maar zoeken naar een beschut hoekje uit de wind voor een wildplaspauze voor we verder gingen. Hans had een perfect plekje gevonden uit de wind en uit het zicht, en bij nader inzien bleek ik toch ook wel nodig te moeten!

Het was toen uiteindelijk nog maar een kort ritje terug naar de accommodatie. Onderweg liepen de kamelen weer over straat, je went er gewoon aan, en door al die kamelen vergeten we haast dat we ook nog nooit zoveel paarden gezien hebben als hier! We wennen alleen niet aan de idiote automobilisten met hun idiote manoeuvres, brrrrr.

We waren rond 16:45 uur terug in de accommodatie, waar Hans onze chauffeur zelf achterna moest lopen om hem een fooi te geven – dat had hij duidelijk helemaal niet op gerekend, en de Belgische dames beaamde dat hij bij hen ook licht verrast reageerde. We hebben de laptop en het laatste zakje suikerpinda’s gepakt in onze kamer en zijn gaan internetten in de lobby (geen goed bereik in de kamer), en hebben lekker heel het zakje opgesnoept.

Om 19 uur kregen we een grove maar best lekkere soep vooraf, en als hoofdgerecht een bord vol gekookt draadjesvlees (niets anders dus), vet, bot en zelfs hier en daar een stukje huid. Mjam. Voor culinaire reizen is er in Kazachstan nog geen echte markt denk ik… Hans en ik hebben dus maar met de Belgische dames recepten van lekkere gerechten uitgewisseld en gezellig gekletst tot een uur of 22, wat erg gezellig was!

Toen zijn we naar onze kamer gegaan waar we onze spullen ingepakt hebben en ons alvast een beetje warm aangekleed hebben vanwege het koude gure weer in Astana. Toen we rond 23 uur klaar waren zijn we, net als de rest een uur te vroeg (vanwege nog even internet), in de lobby gaan zitten wachten. Wel hebben we de chauffeur voor de rit wel alvast onze bagage in laten laden.


Iets voor middernacht verscheen ook Zadra en konden we gelijk vertrekken voor de nachtrit in het busje waarmee we hier gekomen zijn, naar Qizilorda, waar we morgenochtend het vliegtuig naar Astana moeten nemen. Zadra had (van horen zeggen) deze optie geregeld omdat ze de geplande treinreis kwalitatief niet goed genoeg vond, maar ik denk dat heel de groep stiekem liever in een vuile/oude/volle/wat-dan-ook trein zitten, dan een nachtje op Kazachse wegen. Ze rijden bij daglicht al af en toe als totale idioten!

free counters