9 juni 2007: Hobro – Hanstholm (MV Norrona), 109 km

De rit van Hobro naar Hanstholm was, na een valse start waarbij we dachten zonder de routeplanner te kunnen (wat we dus niet kunnen…), redelijk voorspoedig en al gauw stonden we in de rij voor de ferry. Je zou denken dat omdat zoiets dagelijks gebeurt het inmiddels een strak georganiseerde geoliede machine is, het laden van een ferry vol passagiers en auto’s, maar het kwam op ons over alsof het de eerste keer was… maar ja wij zijn mopperaars en als je in de zon zit te wachten dan duurt het lang en lijkt het alsof die auto’s allemaal maar willekeurig in moeten voegen en alsof het allemaal veel en veel makkelijker zou kunnen… Ik zou het ze niet willen nadoen, zo’n autoferry inrichten met al die verschillende maten en vormen van auto’s, campers, caravans, trucks en containers, die er vaak ook nog op verschillende plekken bijkomen en verschillende plekken afmoeten!


Ik mocht niet met Hans mee de boot inrijden en moest als passagier instappen, dus terwijl ik Hans opgelijnd in zijn rij voor de boot achterliet liep ik naar de passenger terminal, een gebouwtje dat door middel van een trap en loopgang naar de 5e verdieping van het schip leidde (1 en 2 waren voor containers, 3 en 4 voor personenvervoer). Ons schip de Norröna had in totaal 7 verdiepingen, en dan kon je buiten nog op een soort zonnedek en op het bovenste dek van het schip komen. Bij de passengers terminal stond een verloren groepje vrouwen van onze groep die niet zeker wisten of ze nu moesten wachten op de rest van de groep of instappen en hun man opzoeken. Dus nadat ik Hans het schip in zag rijden besloot ik ook maar in te stappen en naar onze hut lopen zodat ik de bagage die ik meegenomen had alvast op zijn plek kon leggen. Aangezien het enige wat we wel wisten het nummer van onze hut was ging ik er van uit dat Hans hetzelfde zou denken en daar als eerste naar toe zou gaan.


Onze hut was piepklein, zo’n 3,5 bij 2,5 meter met een piepkleine klerenkast, een piepklein tafeltje met spiegel, kruk en televisie, 2 stapelbedden die tot 2 banken kunnen wegvouwen en een klein badkamertje met douche en wc. En een broekenpers. Tja… Wij moesten onze hut delen met de assistent begeleiders van de groep, een jong stel van begin 40. Het is nog een hele kunst om alles zo in te richten dat je er met z’n vieren inpast, met je bagage, maar uiteindelijk lukte het aardig, en ‘gelukkig’ zit je eigenlijk alleen voor het slapen met z’n 4en op de kamer. Meestal zaten Hans en ik op de kamer of op het achterdek in de luwte te genieten van de zee.


free counters