Maandag 30 maart: Scotton - Dumfries; 353 km gereden

Al is het nog zo gezellig en valt er nog zo veel te vertellen en te praten, Hans en ik zijn toch blij als we weer op stap kunnen gaan, gezellig met z’n tweetjes. Plus de hond eet en slaapt nauwelijks en loopt alleen maar gestresst heen en weer te drentelen als wij er zijn, dus die kan onderhand ook wel weer wat rust gebruiken... Vanochtend gingen we daarom niet al te laat weer op pad, op weg naar de Lake District in Cumbria onderweg naar Schotland.

We hebben de A66 gereden, die mijn oom ons had aangeraden als zijnde een hele mooie weg, en zijn bij Ambleside dankzij een routebeschrijving die ik op internet heb gevonden terechtgekomen op een piepklein, enorm steil eeuwenoud eenbaans (maar 2 richtings) weggetje over twee bekende (beruchte) bergpassen, de Wrynose en Hardknott Pass – met hellingen van wel 30%... een weg die al bestond ten tijde van de Romeinen en door hun gebruikt is om goederen van de kust het binnenland in te krijgen, en om deze toegangsweg te bewaken. Het was een prachtig maar indrukwekkende weg, niet op z’n minst omdat het hartstikke druk was! Allemaal gekken net als wij die deze mooie weg hadden “ontdekt” en hem wilde verkennen... Hans denkt nog nooit op zo’n steile weg gereden te hebben! Het was wel een asfalt weg, maar het is haast niet voor te stellen dat daar ooit een wagen gereden heeft om dat asfalt te leggen, zo steil, kort en kronkelig als hij was! Er lagen vlak voorbij de tweede bergpas zelfs nog de restanten van een Romeins fort tegen de helling geplakt.

Eenmaal weer terug op normale wegen hebben we flink wat kilometers gemaakt en al een beetje een voorproefje gekregen van het Schotse landschap. En we hebben ons verbaasd over hoe de Engelsen rijden, naar ons gevoel keihard vooral in korte blinde bochten! Af en toe nogal indrukwekkend als er een tegenligger keihard de bocht om komt scheuren met zijn banden op de middenstreep of zelfs in onze weghelft... Omdat we vlot konden doorrijden zijn we tot in Schotland gereden, uiteindelijk tot vlak voor Dumfries, waar we in een netjes, goedkoop motelletje neergestreken zijn en na een eenvoudige maaltijd in de “Little Chef” ernaast nu op onze kamer liggen te luieren en te rusten.

free counters