Zaterdag 4 april: Broadford - Ullapool; 228 km gereden

Het is vannacht begonnen met regenen, en het heeft tot laat in de middag doorgeregend. Voor het eerst weer sinds die eerste natte dag in Engeland, en eigenlijk vonden we het helemaal niet zo erg. Want gisteren toen we veel vergezichten hadden, was de lucht strak blauw en helder zodat je alles optimaal kon zien; en vandaag lag de nadruk qua landschap meer op nauwere valleien en gaf de regen en mist daardoor juist een heel mooie sfeer. Dit is ook echt Schotland! Nadat Hans mij vanochtend nog pratend mee naar buiten sleepte bij de B&B (de eigenaren waren ook gek van Afrika en waren daar vaak geweest, in Kenia en Tanzania) zijn we nog even gaan pinnen om daarna verder richting het noorden te gaan.


Het was vandaag ook weer een prachtige rit. Vanwege de regen heb ik onze route onderweg iets aangepast, want de bergen waren zo doordrenkt met water dat overal stroompjes en plassen lagen, waardoor de eenbaansweggetjes niet erg prettig rijden waren. Gelukkig zijn er hier een aantal wegen naar Rome (in dit geval Ullapool) dus was het redelijk eenvoudig om een even mooie route, als niet mooier uiteindelijk, uit te stippelen die wel gewoon over tweebaanswegen leidde maar ook prachtig door de bergen en valleien kronkelde. Dankzij de regen hebben we mooie watervallen gezien, waaronder de Victoria Watervallen. Ja zo heetten ze echt, en weliswaar niet zo groot of indrukwekkend als het Afrikaanse neefje, maar toch op zijn eigen manier best mooi... Het water kwam onderweg soms gewoon zo onder de hei vandaan in stroompjes de rotsen afgutsen, en we zijn verschillende keren gestopt om te genieten van een mooi uitzicht over een beboste vallei, een kronkelend riviertje of een razende waterval. We hebben twee keer in gehuchtjes geprobeerd een bord te volgen naar een of ander monument van de tweede wereld oorlog, maar iedere keer was er na het eerste, vage bord langs de weg totaal geen indicatie meer van waar we heen moesten, wat er te zien was en hoe lang het nog rijden was... dus beide keren lieten we de routeplanner ons er weer uitpraten. Sowieso is de routeplanner ideaal, we stellen altijd delen van onze route in en laten haar dan het zware werk doen!

Tegen het einde van de rit kwamen we bij iets waarvan ik wist dat het heel bijzonder moest zijn: Corrieshalloch Gorge en de Falls van Measach... In andere woorden, een kloof van 60 meter hoog en 10 meter breed met een mooie waterval. Nou het was spectaculair! Er hing over de kloof een hangbrug van staal en hout die er erg stabiel uitzag maar toch akelig ging bewegen als je erop stapte, en terwijl je naar het midden liep van de brug en begon te beseffen hoe diep het onder je was en hoe steil maakte het bewegen van de brug dat je automatisch de reling vastpakte! Ik denk dat zowel Hans als ik nog nooit zoiets gezien hebben, het is ongelofelijk hoe strak en steil het water door de rotsen naar beneden is gesneden... voor een deel waren de rotswanden bedekt met mos en struiken en bomen die een houvast konden vinden, maar het merendeel was zo steil dat er niets op kon groeien. De waterval zelf was ook heel mooi, donderde van grote hoogte omlaag in de ruimte ver onder onze voeten! Een eindje verderop was een uitkijkpunt, een gevaarlijk uitziende metalen balkonnetje die tot boven de rivier (en dus de kloof) uitstak, met een prachtig uitzicht op de akelige hangbrug en de waterval. We hebben er van genoten, al kon ik mijn hersenen nauwelijks overtuigen dat de brug en het balkonnetje veilig waren en echt niet opeens omlaag zouden storten!

In het dichtbijgelegen Ullapool besloten we er een korte dag van te maken, het was half 2 en wel eens lekker om vroeg te stoppen; al was het nog een hele toer om een B&B te vinden die al open was... Uiteindelijk vonden we er eentje, met een keurige lichte kamer – alsof we bij de mensen zelf te gast zijn, zo voelt het nu! We hebben lekker een middagje liggen luieren en gaan zodirect kijken of we ergens voor eten terecht kunnen. We zijn uiteindelijk in de lokale Indiër gaan eten – ze zijn in Engeland dol op Indiaas eten en er zijn net zo veel Indiërs als bij ons Chinezen – en dat was erg lekker! We deden het waarschijnlijk niet zoals het hoort maar wat we besteld hadden was zeker de moeite waard en misschien is eten in zo’n Indiaas restaurant wel iets om te herhalen deze week... Nu is het verder rusten, thee en koffie maken, en wachten tot het tijd is om naar bed te gaan.

free counters