Maandag 6 april: Thurso - Lairg; 294 km gereden

Vandaag begon eigenlijk een beetje met een desillusie; na een lekker ontbijtje en een hartelijk afscheid van de eigenaresse (eigenlijk vinden we het best leuk, die privé B&B’s; zo veel meer sfeer dan een hotel en de kamers zijn vaak helemaal perfect) zijn we via de geplande binnendoorweggetjes gaan rijden. Maar het landschap rondom Thurso was een wereld verwijderd van wat we de laatste dagen gezien hadden; glooiende groene grasvalleien en overal boederijen en schapen... En het bleek dat John O’Groats niet het meest noordelijke punt is van Engeland, maar Dunnet Head – daar zijn we dan ook braaf naar toe geweest maar daar was, niet helemaal verassend natuurlijk, niet veel meer te zien dan een mooie klifwand, een vuurtoren met een misttoren erbij (nummer 3, de andere 2 waren al lang de zee in gespoeld), een verlaten gehuchtje en een steen met de mededeling dat dit het meest noordelijkste punt van het vasteland was... Op zich dus best leuk maar je bent er wel snel uitgekeken natuurlijk! Voor de vorm zijn we toch naar John O’Groats gereden, ook om te kijken of we iets konden vinden van de mannen die in de documentaire “Long way down” vanuit daar op hun motoren naar Kaapstad gereden zijn. Nou niets gevonden, maar het was ook helemaal niets; een parkeerterrein, toiletten, en een toeristendorp bestaand uit souvenir winkels... Snel wegwezen dus!

Onderweg naar beneden was er een prehistorisch monument waar ik over gelezen had dat het wel bijzonder was; een helling helemaal bedekt met stenen, “Hill o’ many stanes” (letterlijk dus een helling met veel stenen). Nou er was niets gelogen maar waar ik het mezelf toch meer een groot veld gevuld met menhirs a la Obelix had voorgesteld... Was het een klein veldje met kleine stenen, geen een meer dan 20 cm hoog, en maar heel grof uitgelijnd zodat je het met het blote oog nauwelijks zag. Misschien van groot belang voor de liefhebber maar niet echt besteed aan ons!

We zijn dus op een gegeven moment het binnenland weer ingedoken en hebben de kleine weggetjes opgezocht, en hebben daarvan genoten – weer een heel ander landschap; eindeloze hei, heuvels, lochs, riviertjes, af en toe dennebossen voor de houthandel, en gewoon heerlijke weidse natuur en rust. Af en toe uitzichten zoals we ons voorstellen dat Canada kan zijn, een oneindige vlakte van rivieren en meren in valleien en glooiende hellingen. We beseffen dat wat we zoeken is ruige, lege natuur en dieren. Vandaar dat Afrika zo trekt! Maar we hadden vandaag niets te klagen, we hebben weer prachtige leegte gezien, roofvogels, fazanten, schapen (natuurlijk) en zelfs 2 kuddes herten, de eerste 9 stuks en de tweede rond de 15. De eerste kudde stond redelijk dichtbij de weg, maar omdat die schutkleuren zo perfect zijn – geel en bruin, precies hetzelfde als de hei en moors – zagen we ze amper totdat we er naast reden! We hebben er een hele tijd van zitten genieten, ze waren wel alert op ieder geluidje en beweging maar ontspannen genoeg om ons te negeren toen we eenmaal stilstonden, en door te grazen en af en toe met elkaar schijngevechten te spelen. Prachtig! En toen ze de vallei verder in liepen en wij weer wegreden, zagen we in de volgende vallei een eindje weg verder de tweede kudde! Nou daarna leek een tijdje lang iedere rots wel weer een hert te zijn...

Onderweg zag ik opeens ook een prachtige roofvogel langs de weg zitten, maar toen Hans op de rem trapte en terugreed besloot de roofvogel eieren voor zijn geld te kiezen en er vandoor te gaan – ik heb er wel een mooie foto van in vogelvlucht! Uiteindelijk kwamen we rond een uur of 3 met net geen 300 kilometer op de teller het plaatsje Lairg inrijden, ons geplande eindpunt voor vandaag, en al bijna gelijk zag Hans een B&B bordje. Tja, het zag er niet zo heel geweldig uit, toen ik naar de voordeur liep en die dicht bleek te zijn had ik ook al zoiets van dit is veels te duur... maar de eigenaresse was allerliefst en zei dat de kamer maar 20 pond per persoon koste! Pardon? Dat is voor ons beiden 10 pond onder ons budget en minder dan we gewend zijn, de kamer zal wel helemaal niets zijn... Of ik de kamer nog even wilde zien? Ja voor de zekerheid wel natuurlijk, nou het bleek een paradijselijke kamer te zijn, hyper-keurig in allerlei blauwtinten ingericht en schoon en fris, en de (met een andere kamer gedeelde) badkamer idem in allerlei groentinten. Ik heb voor de zekerheid nog een keer gevraagd hoe duur de kamer was, ik kon het gewoon niet geloven, dit was voor 40 pond een kamer zoals je nog niet in een gemiddeld 4 sterren hotel krijgt.

Hans blijft altijd in de auto zitten als ik ga vragen hoe duur en zo, want vaak kan hij de motor nog laten draaien en zijn we binnen 2 minuten weer door, maar hij weet inmiddels ook wel dat als ik naar binnen stap de prijs in ieder geval goed zit... Dus die had al een parkeerplaatsje uitgezocht en stond al klaar om uit te laden. Het is toch wel heerlijk dat je in zo’n keurige kamer kunt neerzakken, dat maakt het reizen net iets minder vermoeiend dan als je ook nog met creepy crawlies en zo rekening moet houden... aangezien de andere kamer niet bezet was hebben we op ons gemak onze kamer en met name de badkamer uitgebreid kunnen verkennen – alles was in allerlei tinten groen: tegels, handdoeken, matjes, nep-jade kranen, bad, wc, wastafel, frutseltjes, de 9-tal flessen badschuim keurig schoon en uitnodigend rond het bad geschikt, tot de vloeibare zeep bij het wastafeltje en het spoelwater in de wc!!! Heerlijk... En op onze blauw kamer met blauw bed, blauw behang, blauw tapijt, blauwe gordijnen, blauw gestoffeerd krukje, blauwe frutseltjes, blauwe theemokken, blauwe bedlampjes, en blauw gestoffeerde linnenkist niet alleen de verplichte thee- en koffiefaciliteiten maar ook zakjes voor warme chocolademelk, 2 verschillende soorten koekjes en zelfs een mandje met overheerlijke zachte zoete fudge. Genieten dus!

Het avondeten was wat minder, maar dat is vooral omdat we verwend zijn de laatste dagen met heerlijk eten – het was vanavond redelijke kwaliteit traditioneel Engels zoals dat vroeger bekend en vooral berucht was... Smakeloos! Dus we hebben geen risico genomen met een eventueel toetje, maar om toch nog iets lekkers te proeven zijn we het buurtsupermarktje ingedoken, om uiteindelijk een lekker bounty-ijsje te vinden. Na op de kamer nog wat thee en koffie te maken ben ik in bad gegaan – inmiddels waren er ook twee mannen aangekomen, werklui van een loodgietersbedrijf of zo, dus toen zij de kamer en de badkamer geïnspecteerd hadden en vertrokken om iets te eten ben ik gauw die heerlijke badkamer ingedoken om tussen alle groene flesjes badschuim een klein blauw flesje te vinden. Nou die moet waarschijnlijk op aangezien hij niet in het kleurschema past (en het was een lekkere lavendel geur), dus ik heb een beetje de route voor morgen zitten uit te puzzelen terwijl ik in een lekker heet bad lag te weken, voor mij het eerst deze vakantie.


Hans en ik hebben het heel fijn samen zo op reis, we houden van dezelfde dingen en kunnen om dezelfde dingen mopperen... We genieten ervan lekker gezellig met z’n tweetjes mooie dingen op te zoeken en onderweg te zijn, en smiddags lekker een beetje luilakken op onze kamer... En we zitten onderweg urenlang allerlei snel-en-minder-snel-rijk-word plannen te smeden en volgende reizen te plannen, en de problemen van de wereld op te lossen, en savonds kruipen we lekker dicht bij elkaar in bed... Het is gewoon fijn samen!

free counters