Maandag 26 april:
Na een slechte nacht waarin ik constant belaagd werd door muggen en Hans nauwelijks (ik: 20 steken, Hans: 1 steek) zijn we vanochtend na een eenvoudig maar vers ontbijtje even naar de supermarkt in het dorp gereden om water te kopen en daarna op pad gegaan. Ons doel was vandaag veel binnenweggetjes te rijden, met als einddoel twee oorlogskerkhoven in kleine dorpjes vlak bij de grotere stad Chania (of Hania…). Chania ligt in het noordwesten, wij zitten in het zuiden, maar omdat veel van de kleinere wegen niet doorgaand zijn maar aftakken van grotere wegen enkel om de dorpjes te bereiken, en er vanwege de hoge bergen heel veel gekronkeld wordt, hebben wij uiteindelijk een soort bibberige zigzag gereden naar Chania. Wel was het een hele mooie rit, langs diepe kloven (we reden langs het gebied waarin de Samaria Kloof ligt, maar ook nog vele andere kloven) en zigzaggend bergen op en af.



Bij Chania wilde we eerst het geallieerde kerkhof van het havenplaatsje Souda bezoeken, maar die bleek zelfs met een routebeschrijving totaal onvindbaar. Het probleem van de vaak ontbrekende bewegwijzering maakte dat we wel 2 keer een rondje gereden hebben tussen Chania en Souda, die ongeveer 5 km uit elkaar liggen, en het uiteindelijk maar opgegeven hebben. Want er zijn zo veel weggetjes, zo weinig routeborden, en de routebeschrijving was niet gedetailleerd genoeg om dat op te lossen. Misschien is het als je het weet heel logisch maar wij konden het gewoon niet vinden! Toen zijn we maar doorgereden naar Maleme, zo’n 10 km voorbij Chania, op zoek naar het Duitse kerkhof. Dat was gelukkig wel goed aangegeven, met een duidelijk bord. Het blijft altijd indrukwekkend om zo’n plek te bezoeken, en het blijft ongelofelijk hoeveel levens (Duits, geallieerd en Grieks) er verloren zijn om een klein eilandje in te nemen en daarna weer terug te nemen. Bij Maleme werd in totaal 4465 Duitsers herdacht die aan land, in de lucht of op zee gestorven waren tijdens het innemen en verdedigen van Kreta, het merendeel daarvan in 1941 bij het innemen: het is daarmee een van de grootste Duitse kerkhoven op niet-Duitse grond, buiten Rusland.



Tegen de tijd dat we hier uitgekeken waren was het tegen 3 uur, dus toen zijn we via de grotere wegen (alles is relatief: een doorgaande 2-baans weg wordt bij een hoop dorpjes een klein, nauw 1-baans pad dat midden tussen de huizen kronkelt) terug naar Matala gereden, waar we rond half zes aankwamen. Na nog even wat te rusten zijn we weer in hetzelfde tentje als gisteren gaan eten, dit keer een super-verse visschotel. Het leek wel alsof de vis diezelfde dag nog in de zee had gelegen… Omdat we hier zijn om te ontspannen en Hans na zo’n 400 km bochtjes gedraaid te hebben hartstikke moe was hebben we nog wat geluierd voordat het tijd was om te gaan slapen. Hans sliep al gelijk, maar ik zag de muggen op het plafond al wachten tot het licht uitging (ze hadden vorige avond niet eens het fatsoen gehad om te wachten tot ik sliep!) dus ik heb eerst nog een kwartiertje jacht op ze gemaakt, en 3 van de 4 gedood. Helaas kreeg ik de laatste niet te pakken, maar hij mij wel ‘s-nachts… weer 2 steken erbij!

free counters