Woensdag 28 april:
Vandaag zijn we weer lang op pad geweest, we zijn namelijk naar de Samaria Kloof gegaan, de diepste kloof van Europa. We gingen redelijk op tijd op pad, rond 9 uur ‘s-ochtends, maar zijn eerst langs de banketbakker in Pitsidia gegaan om een aantal mierzoete honing/noten/filodeeg gebakjes te kopen… Baklava dus, maar dan anders. Dat zou lekker de lunch zijn onderweg en een toetje voor vanavond op de kamer!



Omdat de kloof redelijk ver ligt van Matala en we niet verrast wilde worden met de tijd, plus Hans toch nog een beetje moe was, besloten we zo rechtstreeks mogelijk naar de kloof te rijden en pas daarna eventueel dieper de kleine weggetjes in te duiken en het landschap te verkennen. Nou zijn er eigenlijk bijna geen grote wegen, maar het scheelt toch of je op de grotere doorgaande wegen rijdt of de kleine kronkelende zigzaggende wirwar van lokale wegen! Bij Chania zijn we de meest rechtstreekse weg naar Omalos, vlakbij de kloof, ingeslagen. Het blijft een uitdaging om de weg hier te vinden want de kloof (een van de bekendste dingen van Kreta) wordt bijvoorbeeld helemaal NIET aangegeven op de borden, je moet dus maar weten dat je richting Omalos moet, het plekje voor Omalou… we konden redelijk doorrijden maar de laatste 30 km van deze weg werd heel klein en kronkelend en het wegdek hier en daar slecht – het was wel een prachtige rit over hele ruige bergen en door een kleine platte vallei midden tussen de hoge pieken gelegen! Al met al doen we er dus zo’n 3 uur over om 200 km te rijden…



Omalou is het “begin” van de kloof, de bedoeling is dat je dan de ongeveer 18 km naar de kust toe loopt om daar een bus of iets dergelijks terug te nemen naar Chania. Wij hadden daar niet de tijd voor of de behoefte aan dus wij hebben alleen aan het begin van de kloof gestaan, een mooi uitkijkpunt aan het begin van het steile pad omlaag de kloof in. De bergen zijn inderdaad prachtig, ruig en kaal! Maar al zijn de bergen hier zo’n 1800-2000 meter hoog, er zijn nog hogere bergen in Kreta, dus op de terugweg besloten we wat meer te gaan toeren over de kleinere wegen en langs de Timios Stavros te gaan, die met 2465 meter de hoogste berg is op Kreta. Op de kaart zag mijn plan er makkelijk uit, gewoon bij Rethimno de afslag richting Thronos en Fourfouras nemen… in de praktijk konden we de afslag niet vinden bij Rethimno (hij was er echt niet!) en nadat we dus maar de volgende afslag namen om terug te prikken op de geplande weg, zijn we eerst nog een half uur gaan (ver)dwalen door hele kleine gehuchtjes en kronkelweggetjes met splitsingen, loops en aftakkingen die vaak niet bewegwijzerd waren (of als je geluk had, in het Grieks). Uiteindelijk stopte iemand gelukkig toen we voor de zoveelste keer bij een splitsing gestopt waren, en kon hij ons wijzen naar een oud klooster dat gelukkig wel duidelijk op mijn kaart stond zodat we van daaruit eindelijk redelijk makkelijk de rest van de geplande weg konden oppikken. Toch was het al met al best een mooie rit, langs piepkleine dorpjes, hoge bergen, en ontelbare sinasappelbomen en olijvenboomgaarden… Onderweg terug naar Matala zijn we om de Timios Stavros gereden, die inderdaad erg hoog was en de top helemaal kaal, en kwamen met bijna 400 km op de teller om 5 uur weer terug aan in Matala. Misschien morgen maar weer niets of heel weinig doen…



We zijn best wel gewoontedieren dus we zijn gewoon weer lekker naar hetzelfde eettentje gegaan. Vandaag hebben we echter alleen maar voorafjes genomen: gehaktballetjes, tzaziki, gebakken aubergine, garnalen in tomatensaus en gevulde wijnbladeren. Erg lekker! En natuurlijk weer een groot glas superversgeperste jus d’orange – en omdat we inmiddels vaste klant zijn kregen we vooraf aan de voorafjes nog een bordje met verse sinasappelstukjes. Lekker sappig en zoet, heerlijk! Sowieso krijgen we iedere avond een gratis bordje met koude zoete watermeloen na het eten, en brood met (hele zoute) knoflook saus bij het eten. Terug op de kamer hebben we ieder nog een groot mierzoet baklava-gebakje als toetje genomen, en nu zitten we propvol; tijd om nog wat te luieren tot het bedtijd is en dan lekker naar bed. Hans heeft uit voorzorg alvast de anti-muggenmelk tevoorschijn gehaald, en ik heb weer twee muggen doodgeslagen en handdoeken tegen de kieren onder de deuren gelegd: hopelijk de laatste, al zijn we er een beetje bang voor dat er nog een paar opduiken… We hadden toch de “Doom” spuitbus uit Afrika mee moeten nemen; dat overleven die muggen niet (en wij ook nauwelijks)!

free counters