Vrijdag 30 april:
We zijn vandaag een eindje gaan rijden, zonder einddoel; richting het oosten van het eiland. We hebben ons gericht op zo veel mogelijk kleinere wegen te rijden, en hebben een aantal prachtige wegen gereden kriskras door de bergen waarbij grote stukken alleen maar uit haarspeldbochten bestond. Heel mooi! Maar we zijn nog altijd niet gewend aan de bewegwijzering hier; het is af en toe een zooitje, dan wordt bijvoorbeeld alleen maar één afslag aangegeven en moeten wij dus weten dat we de andere kant op moeten… Of staat er iets op de borden aangegeven wat echt helemaal niet op mijn kaart te vinden is – en verder niets. En op de kleinere wegen is Latijns schrift lang niet altijd gebruikelijk, dus ik moet regelmatig ook nog in het Grieks weten welke richting we op moeten (en die tekens lijken in een oogopslag best veel op elkaar). Maar op zich bleek het dat als we volgens de kaart de volgende links moesten nemen het ook bijna altijd de volgende links was, onafhankelijk van wat er allemaal wel (of niet) aangegeven stond.



Het ging best goed en als we een afslag miste dan was dat ook omdat de afslag totaal onzichtbaar was of niet meer in gebruik (een keer wilde ik een afslag nemen en toen bleek dat er een hek voorgezet was)… En dat we af en toe ongelofelijk verdwaalde in een dorpje was ook niet zo gek, want dan werd de doorgaande weg steeds kleiner en kleiner tot je jezelf uiteindelijk door smalle kronkelende paden echt letterlijk dwars door het dorp wurmde, en opeens voor een splitsing kwam te staan van een aantal kleine paden zonder wat voor bord dan ook om een richting aan te geven. En het was echt niet een kwestie van gewoon het pad nemen dat rechtdoor ging, dat vonden ze te makkelijk: dan liep het dood in een piepklein pleintje of reed je opeens tegen een huis, trap of kerk aan of werd het opeens zo smal dat het nog maar een voetpad leek. Vaak moesten we een paar afslagen uitproberen voor dat we de goede hadden, en een keer moesten we het gewoon opgeven, terug uit het dorp rijden en een andere route inslaan… Gelukkig dat wij in een klein autootje reden waardoor Hans altijd wel kon draaien of achteruit!



Onderweg hadden we een paar keer dat de schapen op de weg stonden – of zelfs lagen, lekker op het warme asfalt! En honden kwamen we ook overal tegen in de dorpjes, maar ook gewoon langs de weg; geen zwerfhonden zo te zien want bijna allemaal hebben halsbanden of zijn aan de lijn gelegd langs de weg. Op een weggetje vloog er opeens een hond van links op de auto af, en gelukkig dat zijn lijn kort was en Hans niet teveel uitweek want een fractie later schoot er ook opeens een hond van rechts op de auto af! Gelukkig waren beide aangelijnd en waren hun lijnen net kort genoeg om een auto veilig tussendoor te laten rijden, maar toch even schrikken…



In een supermarkt in een wat groter plaatsje hebben we nog wat flessen water gekocht, een brood en een bakje tzaziki… een eind buiten het dorp hebben we heerlijk geluncht, de tzaziki was errug lekker! Daarna zijn we met nog één detour over een prachtige steile kronkelende bergweg min of meer rechtstreeks naar Matala teruggereden om eenmaal weer op de kamer gekomen de rest van de tzaziki op te eten en een dutje te doen… Straks weer lekker eten en dan slapen!

free counters