Vrijdag 23 juli: Krossfjorden Fjortende Julibreen – Ny-Alesund

Vannacht zijn we (waarschijnlijk nadat de ontbrekende bagage opgehaald was) met vol gas om “Prins Karls Forland” eiland heen gevaren en rond negen uur ‘s ochtends gingen we voor anker in de Krossfjorden. Hans en ik waren al redelijk vroeg wakker (het wordt niet donker, dat is wel even wennen!) dus om zeven uur ‘s ochtends zijn we nog even naar buiten gegaan en naar de brug gelopen om kennis te maken met de officieren die dienst hadden en te kijken hoe we aan het varen waren. Ze tekenen hier elke dag naast de lounge op een grote kaart achter plastic wat de route van die dag is – het is allemaal erg georganiseerd! En je kunt alle achtergronden van de gidsen lezen op weer een ander bord, ongelofelijk wat sommige van die mensen allemaal bereikt hebben. Je vindt hun avonturen HIER. Het ontbijt was ook uitstekend en heel erg uitgebreid; dat wordt nog opletten dat we hier niet te veel eten...



Na het ontbijt kregen we de laatste verplichte briefing van de reis; over het programma voor vandaag, maar vooral ook over veiligheid voor dier en mens, en dat het beschermd gebied is. Indrukwekkend was wel de nadruk op hoe gevaarlijk ijsberen kunnen zijn voor mensen en hoe je nooit weg mag lopen van de groep en de gewapende gidsen! Er werd zelfs een geweer getoond en uitgelegd wat de verschillende maatregelen zijn om mens en beer tegen elkaar te beschermen – zowel op het water als aan land – eerst wordt er natuurlijk zo veel mogelijk voorkomen en afgeschrokken, met scherp schieten is echt alleen het allerlaatste redmiddel. Het is erg moeilijk om voor te stellen dat het allemaal nodig is en dat we überhaupt ijsberen zullen gaan zien...



Het programma vandaag is om voor de lunch in de Krossfjorden een zodiac-tour te maken langs de monding van een gletsjer die de Fjortende Julibreen heet, en dan tijdens de lunch te varen naar Ny-Alesund vlakbij waar we vanmiddag aan land zullen gaan. Dan volgt vanavond om zes uur ‘s avonds de “captain’s welcome”, de samenvatting van de dag en de briefing voor morgen, het avondeten en na het avondeten waarschijnlijk een of ander avond-entertainment (wat voor ons waarschijnlijk het teken zal zijn om richting onze hut te gaan en naar bed hihihi!)... Drukke dagen!

Wij hadden ons opgegeven voor de eerste zodiacgroep dus wij konden na het ontbijt eigenlijk gelijk al naar onze hut om ons om te gaan kleden – nogal een klus, zeker in mijn geval want ik wil het niet onnodig koud hebben op het water! Dus ik heb een majo, spijkerbroek, skibroek, dunne sokken, skisokken, t-shirt, coll-trui, fleece en winterjas aangetrokken; daarbij natuurlijk laarzen, handschoenen, sjaal en een warme muts... En volgende keer doe ik nog een extra paar sokken aan! Hans kan toe met wat minder kleren... Nadat we aangekleed waren moesten we naar de mud-room, een ruimte aan de zijkant van het schip op dek 3, net boven het water; hier kun je je zwemvest aandoen en in de zodiacs stappen via een vaste trap aan de buitenkant van het schip, en kun je naderhand als dat nodig is je laarzen schoonspuiten en je kleren te drogen hangen.



De rondvaart in de zodiacs was heel erg mooi: de Fjortende Julibreen (vertaald: 14e juli-gletsjer) was schitterend en het is sowieso heerlijk om in zo’n bootje midden in de natuur rond te varen. Nadat we een tijdlang voor de monding van de gletsjer rondgevaren hadden en de enorme blauw/wit/grijze muur van ijs die boven ons uittorende hadden bewonderd, voeren we dichterbij de kant om te kijken voor dieren. Het leek steeds alsof we heel dichtbij de gletsjer waren, maar uit veiligheidsoverwegingen (mocht er een stuk afbreken en in zee storten) kwamen we nooit dichterbij dan zo’n 200-150 meter. Ongelofelijk hoe groot zo’n ding dan is als het zelfs van die afstand nog enorm en vlakbij lijkt!



Af en toe zagen we de kop van een zeeleeuw boven het water komen, en een enkele papagaaiduiker en andere vogels, maar dichtbij de kust zagen we op een gegeven moment een rendier... Deze hebben we vanuit het water gevolgd terwijl hij langs de kust rende totdat hij bij een groepje van zo’n 12-15 volwassen rendieren en een paar jonkies kwam – beesten die bijna totaal onzichtbaar waren tegen de steile berg waar ze stonden, behalve als ze bewogen! Heel leuk, en nog leuker was het om opeens een andere vorm te zien, een poolvos; bruin, wit, grijs gevlekt en ook bijna onzichtbaar... prachtig! Verderop zagen we nog een groep ganzen en nog meer rendieren tegen onmogelijk steile hellingen... Nu zitten we in onze hut, de foto’s te downloaden en te rusten. We zijn nog een beetje moe van de reis zelf en zee en buitenlucht maakt sowieso ook altijd moe.



Het is weliswaar geen Antarctica, maar daar kan eigenlijk niets tegen tippen dus we hebben ons voorgenomen niet meer te proberen te vergelijken; het is Spitsbergen, het is ruige natuur, ijs en poolgebied en het is prachtig, en we genieten ervan!


Na een overheerlijke lunch meerden we aan bij de steiger van het (wetenschappers)plaatsje Ny-Alesund: een internationaal dorp dat volledig uit wetenschappers vanuit de hele wereld bestaat. Het dorp is erg klein, een straatje met misschien 20 gebouwen in totaal, en de meeste gebouwen zijn oud – zo was het plaatsje vroeger een belangrijk mijndorpje, en woonde er in de 1920’er jaren soms bijna 400 mannen, vrouwen en zelfs kinderen. Het is volgens de Noren het meest noordelijk bewoonde dorp ter wereld. Het was vandaag heerlijk weer, lekker fris met 5 graden en een zwak zonnetje, waardoor het dorpje van vrolijk gekleurde houten huisjes prachtig lag tegen zijn ruige, kale achtergrond van bergen en gletsjers, en het is dan heel moeilijk om het hier midden in een donkere gure winter voor te stellen... En dat het een uithoek van de wereld is, is te merken aan het feit dat ons schip een pallet met koffie, melk, en allerlei andere etenswaren achterliet op de kade – ze zullen wel afhankelijk zijn van dit soort schepen voor de bevoorrading!



Het dorpje was klein en kaal, en we waren snel klaar met kijken, maar het was wel best leuk – gewoon alleen al om daar in zo’n afgelegen plaats te zijn. Er liepen bij de huizen een paar poolvossen – deze zijn blijkbaar heel snel tam en leven zelfs onder de huizen waar ze het zo goed hebben vanwege de beschutting en relatieve warmte, dat de plaatselijke ganzenpopulatie het steeds moeilijker heeft. En Ny-Alesund is de vertrekplaats geweest van een wedloop om als eerste de Noordpool per luchtballon te bereiken... Er staat nog zo’n 200-300 meter buiten het “centrum” van het dorp een grote verroeste mast waar de ballon blijkbaar aan vastgemaakt werd. Ook op zich niets bijzonders, maar wat wel indrukwekkend was, en voor ons een beetje vreemd, was dat het ten strengste verboden was om alleen naar de mast te lopen. Vanwege het feit dat ijsberen tot op heden nog nooit groepen mensen hebben aangevallen en ook redelijk voorzichtig zijn met de bewoonde enclaves te benaderen, maar deze mast dus blijkbaar zo ver van de bewoonde wereld lag, dat we er alleen heen mochten in groepsverband en gewapend!



Het is onvoorstelbaar dat het nodig zou kunnen zijn... maar we gaan er van uit dat de gidsen het niet doen om ons voor de gek te houden – ze leken er absoluut serieus genoeg over te zijn, bij het bordje met “pas op voor ijsberen” werden de geweren geladen en als er een dagdromer toch ondanks de (vele) waarschuwingen alleen terug ging lopen over het pad werd er gelijk een gids met geweer achteraan gestuurd om hem terug naar het dorp te begeleiden!



Na dit middaguitstapje zijn Hans en ik in de lounge met een kop thee en een boekje neergestreken, totdat het tijd was voor het welkomstpraatje van de kapitein, een paar lezingen over bloemetjes in Arctische gebieden en de wedloop naar de Noordpool, en het avondeten (ook heerlijk). Na het eten hebben we nog een tijdje buitengestaan, kijkend naar de prachtige bergen en gletsjers waar we langs varen, voordat we terug naar onze hut gingen om de douche uit te proberen. Die was erg klein maar prima te doen! Al met al een leuke eerste dag, en nu is het tijd om naar bed te gaan, het is tenslotte al elf uur ‘s avonds, maar ook dat is onwerkelijk want de zon schijnt nog volop de hut binnen! Heel erg raar... het wordt hier pas rond eind augustus weer een beetje donker en tot die tijd gaat de zon nooit onder de horizon...

free counters