Maandag 26 juli: Sundneset Dolerittneset

Toen wij vanochtend wakker werden waren we nog aan het varen, maar we kwamen al gauw tot stilstand bij de plek waar we aan land zouden gaan. Het was een rustige nacht geweest en we waren waarschijnlijk erg moe geweest want ik heb in ieder geval niets gemerkt van schrapend ijs langs de zijkant van de boot... Nu was het landschap weer veranderd: het drijfijs was weg, en de bergen hadden minder sneeuw ze leken veel op de bergen in IJsland of in het noordelijkste gedeelte van Schotland. We liggen in een kanaal tussen de twee eilanden Edgeoya en Barentsoya en bezoeken vandaag eerst de ene en dan de andere. Vanochtend bezochten we Sundneset op Barentsoya, een mooi strandje tussen heuvels van basalt, die bedekt zijn met een groenige moslaag.



Bovenop de lage basaltlaag aan de rand van het strandje lag een vlakte van dik sompig mos, gras, korstmossen en hier en daar stenen en kleiachtige modder. In de verte mooie heuvels van basalt, die een typische vorm hebben: enigszins afgevlakt van boven met een zichtbare horizontale laag van hard basalt, en dan daaronder een uitwaaierende helling van met mos bedekt puin. In de luwtes hier en daar tegen de hellingen op lag nog wat sneeuw, en in een vallei tussen de hellingen in de verte denderde een grote waterval naar beneden, die een slingerend riviertje vormde in de vlakte. Erg mooi allemaal! En er liepen een paar rendieren te grazen, waarvan twee steeds dichterbij ons kwamen, tot op zon 10-15 meter afstand.



Op een gegeven moment terwijl we de rendieren stonden te bewonderen was er een melding van een verdachte witte stip... We hadden op het strand een strenge instructie gehad dat als er een ijsbeer gezien zou worden die potentieel gevaarlijk zou kunnen zijn (die ons dus tegemoet kwam), we als dicht groepje linea recta terug naar het strand zouden moeten gaan... En nou was er dus een witte stip in de verte die leek te bewegen... De stip werd streng in de gaten gehouden, het was duidelijk dat de gidsen er een tijdlang van uit gingen dat het een ijsbeer was, maar uiteindelijk werd toch besloten dat het niets was en konden we verder gaan met de wandeling. Toch even spannend! Het kan namelijk gebeuren...



Terug aan boord staken we over naar Dolerittneset op het andere eiland Edgeoya, en tijdens de lunch dook er opeens buiten ons raam in de eetzaal een walrus op in zee! Na de lunch was het al gauw tijd om weer aan land te gaan, dit keer naar een strandje waar een groep walrussen lag en waar wat jagershuisjes stonden. Tot onze stomme verbazing zagen we na de lunch dat we een smsje gehad hadden, terwijl er hier nergens bereik is! We hebben nog een tijdlang geprobeerd om eentje terug te sturen maar de duidelijk korte periode dat er minimaal bereik was geweest was al weer voorbij... jammer dan!

Er waren rollende golven toen we met de zodiacs richting de landtong Dolerittneset gingen, maar prima om overheen te varen al kwam de branding bij het aanmeren wel over de achterkant van de zodiacs heen, tot de schrik van diegene die achterin het bootje zaten! We moesten een lage richel van basalt over klimmen maar aan de andere kant was een halfronde baai met in het midden, net ver genoeg op het strand om uit de golven te liggen, een grote groep walrussen ongeveer 20 stuks. Ze lagen lekker naast en bovenop elkaar in een hoopje van blubber, t grote huiden en enorme slagtanden. Af en toe gromde ze naar elkaar en lieten ze even hun slagtanden aan elkaar zien als er iets niet naar hun zin gebeurde of als een van de groep te veel lag te jeuken en te bewegen... want dat deden ze constant; ik heb nog nooit een dier gezien dat zo veel zit te jeuken als walrussen! Met hun flippers op hun rug of zij, met de ene voorpoot de andere wrijven, en zelfs als een hond uitgebreid en wijdbeens op de rug liggen schuren om maar van die jeuk af te komen. Een geweldig gek gezicht bij zulke grote en redelijk vormloze beesten! (ze kunnen wel 2000 kilo wegen en het zijn dus stevige jongens van ruim 3 meter lang) We hebben er van genoten, er was steeds wel iets te zien ook zaten er een paar in het water die met elkaar aan het spelen waren of besloten om zichzelf uit het water te hijsen om bij hun maten te gaan slapen... En dan moesten ze zichzelf ook letterlijk het strand ophijsen, want zo lenig als ze in het water zijn, zo log zijn ze op het land.



De baai verder was prachtig, met hellingen van basalt en mos. De ondergrond was vreselijk zompig, een dikke laag mos, algen en modder, maar gelukkig dragen we aan land altijd laarzen... Een eind van de walrussen vandaan lag een veld van botten; zo te zien aan de afmeting waren het botten van walrussen, waarschijnlijk lang geleden afgeslacht voor het ivoor van hun slagtanden. Ook lagen er hier en daar afgeworpen rendiergeweien en een ruggenwervel van een walvis die waarschijnlijk nog uit de walvisvaarders tijd stamt, want hij zag er honderden jaren oud uit. De jagershutten zijn van oorsprong oud, maar in de moderne tijd opgelapt en nu in gebruik voor Noorse jagers met speciale toestemming en natuurlijk zoals met al dit soort overlevingshutjes, voor eventuele schipbreukelingen of verdwaalde wandelaars! We waren rond half vier weer in onze hut, en Hans is gelijk na het uitkleden (jassen, skibroeken, laarzen, fleece-truien, pfffff) gaan slapen tot een uur of vijf terwijl ik onze vele fotos van de dag gedownload en uitgezocht heb...



Vanavond voor en na het eten hebben we een serie lezingen gehad van allerlei gidsen over hun individuele stokpaardjes, interesses of obsessies... Vooral de gids die pool-planten als specialiteit heeft is razend enthousiast over de vele grassen, mossen, korstmossen, en een paar bloeiende plantjes waarvan niets hoger dan 10 cm groeit en meestal maar zon 2-3 cm boven de grond uitsteekt! Zijn lezing is leuk puur en alleen omdat hij zo aanstekelijk enthousiast en gepassioneerd praat over zijn piepkleine plantjes... Maar het leukste vonden we nog het praatje na het eten over de ijsbeer wel een uur lang maar absoluut de moeite waard, het zijn zulke prachtige dieren!

Wat ook wel de moeite waard was, was vanavond het voorafje... de kok had vegetarische sushi gemaakt, met een soya-wasabi dressing... Het is duidelijk dat onze kok Aziatisch is (bijna de hele hotelstaf is Filippijn) want er zit af en toe Aziatische-stijl eten tussen, dat lekker een beetje pittig gekruid is, maar vandaag was een uitschieter. De wasabi was zo heet, dat het in onze neusholtes schoot als we een hapje namen, en de hete rillingen de haren op ons hoofd en nek overeind deed staan! Wel erg lekker...



's-Avonds laat (na elven) nemen we nog een paar foto's van het uitzicht uit ons raam, Jooske in bed en onze hut. Het blinderen van het raam was iedere avond een lastig karwei want er blijft heel de nacht "dag"licht naar binnen schijnen!

free counters