Dinsdag 27 juli: Hornsund Gnalodden ijsbeer no.2

Vandaag voeren we de Hornsund in, een lang fjord waar al een paar keer ijsberen gezien zijn. De ochtend werd dan ook besteed aan het zoeken voor ijsberen... Geen ijsberen, maar wel prachtige landschappen terwijl we in het 30 km lange fjord langzaam van gletsjerinham naar gletsjerinham varen. Zon fjord wordt gevormd doordat gletsjers diepe valleien uitsleten in het gesteente en daarna landinwaarts terugtrekken waardoor de zee de valleien kan vullen met water. Deze fjord had vele inhammen gevormd door kleinere gletsjers die aftakte van de grote gletsjer die het fjord gevormd had. Het was dan ook een prachtige omgeving om doorheen te varen: gletsjers die in zee brokkelen, hoge steile bergen, zwarte, bruine, rode, gele en grijze rotsen, mooie rots- en ijsplateaus, en een stralende zon en windstille ochtend. Wel voel je de ijzige kou van de gletsjers afwaaien... We voeren steeds een inham in tot een aantal honderden meters van de gletsjer aan het einde vandaan, waarna het schip omdraaide en terugvoer richting de volgende inham.



Het was de bedoeling om aan land te gaan bij het Poolse onderzoeksstation Isbjornhamna, omdat daar vlak achter een mooie rots met veel vogels moest zijn, maar er waren duidelijk wat problemen om af te stemmen met het onderzoeksstation dat we daar konden aanmeren. Ook vertelde de expeditieleider dat ze hier vorige week een door een kogel dodelijk gewonde ijsbeer gevonden hadden, en dat eerst uitgezocht moest worden waarom en door wie dit gedaan was. Schijnbaar waren de gidsen op ons schip hierover zelfs al ondervraagd! IJsberen zijn (gelukkig) beschermd, en het schieten of verwonden van een ijsbeer levert hier schijnbaar meer administratie en papierwerk op dan als het een mens zou zijn geweest... Dus de kans was aanwezig dat het niet zou lukken om bij Isbjornhamna aan te meren.



We zijn 's-middags inderdaad niet bij Isbjornhamna aan land gegaan, maar bij een kleine jagershut aan het strand bij een grillige steile rotswand vol vogels, en daaronder een dikke laag mos en een prachtig strand vol inhammetjes en rotsblokken. Dit plaatsje heette Gnalodden, en was wat ons betreft aantrekkelijker dan bij zon onderzoeksstation aan te meren. Hier hebben we een paar uur rondgewandeld, genietend van het fabelachtig mooie uitzicht over de fjord, de bergen en de gletsjers in de verte, en de steile rots achter ons, de zee vr ons en het geluid van de vogels boven ons. Omdat het een beschutte en vooral overzichtelijke hoek was konden mensen flink uitwaaieren zonder dat de gidsen zich al te veel zorgen hoefde te maken over onverwachte bezoekjes van ijsberen. Op dit strandje hebben de gidsen een keer een noodevacuatie moeten maken omdat ze, toen ze uit de zodiacs stapte, recht in de snuit van een ijsbeer keken die net om zo'n rots was komen lopen... Mensen spreidden gelukkig inderdaad ook uit waardoor we een tijdje konden genieten van de geluiden om ons heen zonder daar steeds ook menselijke geluiden doorheen te horen (tenminste, als ik mijn mond hield). We zagen tijdens het lopen op een enorme rots op het strand een grote zeemeeuw met drie stevige grijze kuikens een leuk gezicht!



Op een gegeven moment vonden we sporen van een grote ijsbeer, toen we naar een groot sneeuwveld gelopen waren om de roze sneeuw die je hier veel ziet onderaan kliffen van dichtbij te bekijken... Roze sneeuw wordt door een alge gevormd die blijkbaar van de lucht en de sneeuw zelf leeft, en misschien wat verdwaalde vogelpoep ongelofelijk eigenlijk! Maar de berensporen waren nog veel indrukwekkender: ze liepen door de sneeuw, de modder en het mos in en het was imposant om te zien hoe groot ze waren (mijn uitgespreide hand viel in het niets vergeleken met de doorsnede van dit spoor). Waar wij in het dikke veerkrachtige mos en turf nauwelijks een deukje achterlieten liet deze ijsbeer grote gaten achter, met scherp afgetekende klauwen... Wauw! We hebben het spoor enkele tientallen meters kunnen volgen, totdat we het kwijt raakte in wat hardere ondergrond; de beer zelf hebben we (gelukkig misschien) niet gevonden! Na nog een tijdje gezeten te hebben op rotsen die over weer een ander baaitje uitkeken zijn we weer terug naar de zodiacs gelopen om weer terug aan boord te gaan.



Na deze prachtige wandeling bracht het schip ons terug naar de eerste gletsjerinham waar we s-ochtends gevaren hadden, op zoek naar ijsberen want volgens de expeditieleider moesten ze er zijn, we hadden ze gewoon nog niet gezien. Op het schip gebeurt trouwens zo veel zonder dat we er weet van hebben: het is bijvoorbeeld duidelijk dat de hotelstaf heel de dag aan het koken, schoonmaken en opruimen is, maar ook de bemanning is constant bezig met allerlei taken. Zo wordt ook de buitenkant van het schip constant schoongehouden en lokaal bijgeschilderd, en is er bijvoorbeeld ieder uur van de dag en nacht een brandpatrouille... Brand is een van de grootste angsten voor de bemanning, en op dit schip wordt er dus ieder uur een patrouille gedaan van het hele schip om te voorkomen dat er brand kan uitbreken of verspreiden...

Ongeveer half zes s avonds, net toen we in de lounge waren gaan zitten met wat te drinken en te wachten op de lezingen en samenvatting om zes uur, was het raak: ijsbeer! Heel ver weg, aan de andere kant van het water en met het blote oog nauwelijks te zien (maar sommige mensen aan boord hebben telelenzen en fototoestellen bij waar ze op die afstand nog zijn snorharen zouden kunnen tellen)... Het duurde een tijdje om dichterbij te komen en erg dichtbij konden we sowieso niet komen, maar toch was het uiteindelijk zelfs met het blote oog een duidelijk te herkennen witte vlek... Leuk!



De expeditieleider deed alleen eens niet zo handig: vanwege de forse ijzige wind die ons schuin op de kust zou kunnen duwen voer het schip niet recht op de ijsbeer af maar schuin en met een zeer ruime baan; hierdoor draaide het echter op een gegeven moment weg van de ijsbeer, waardoor mensen de punt verlieten en naar de zijkant en achterkant van het dek gingen om toch nog een glimp op te vangen: logisch. Hierdoor nam de expeditieleider echter blijkbaar aan dat men genoeg had gezien en ik denk dat het hem wel goed uitkwam want inmiddels was het bijna etenstijd en heeft hij aangegeven dat we door konden varen. Dat was voor iedereen vreemd en verwarrend, toen bleek dat we niet een ingewikkelde manoeuvre aan het doen waren om er beter voor te komen liggen maar weg aan het varen waren na nauwelijks een goede glimp van de ijsbeer... Er zijn duidelijk vragen/klachten hierover geweest want een half uur later tijdens het eten werd aangekondigd dat we alsnog om zouden draaien en terug varen naar de ijsbeer. De ijsbeer had tegen deze tijd echter een holletje opgezocht om een dutje te doen, en is tot tien uur s avonds toen we weer verder moesten varen niet meer gezien... Ach ja, we hebben in ieder geval een tweede ijsbeer gezien!

Na het eten hebben we nog een paar mooie lezingen over belugas en narwallen gehad en over waar we morgen naar toe zouden gaan, voordat we om tien uur s-avonds doodmoe naar onze hut gingen.

free counters